บทที่ 784: 1 เกาตี้คลี่ยิ้มพลางนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามของหวังซูหย่า “พี่หย่า พี่กังวลเรื่องของผมอยู่เหรอครับ?” หวังซูหย่าถือช้อนเงินคนกาแฟในถ้วย “ถ้าฉันกังวลเรื่องของเธอ ฉันก็คงไม่มาหาเธอหรอก” เกาตี้ยกถ้วยกาแฟขึ้นให้หวังซูหย่า “ขอบคุณที่พี่หย่าไว้ใจผมนะครับ” หวังซูหย่าเองก็ยกถ้วยของเธอขึ้นเช่นกัน เสียงแก้วกระทบกันดังแว่วในอากาศ หวังซูหย่าจิบกาแฟเล็กน้อย “เกาตี้ เรื่องนี้ห้ามมีความผิดพลาดเด็ดขาดนะ” “ผมทราบครับ” เกาตี้พยักหน้า ... หลังจากเฟิงเซียนเซียนได้พบกับเกาตี้แล้ว เธอก็ไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตขายของสดเพื่อซื้อผัก เธอซื้อผักชนิดที่หญิงชราหลินชอบกินมากที่สุด ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้ขายผักออร์แกนิก เธอซื้อเพียงเล็กน้อยแต่กลับต้องจ่ายเงินไปหลายร้อยหยวน เมื่อถึงตอนจ่ายเงิน เฟิงเซียนเซียนขมวดคิ้วเล็กน้อย เงินหนึ่งแสนหยวนที่คุณย่าหลินเคยให้เธอไว้ก่อนหน้านี้ ตอนนี้เหลืออยู่ไม่มากแล้ว หากคุณย่าหลินยังคงพักอยู่กับเธอต่อไป และเธอไม่สามารถหาเงินเข้าบ้านได้นานกว่านี้ ในวันข้างหน้าเธอคงต้องไปยืนกินลมกินแล้งแน่ๆ ระหว่างทางที่กลับจากซูเปอร์มาร์เก็ต เฟิงเซียนเซียนคิดทบทวนอะไรหลายอย่าง ในช่วงไม่กี่วันนี้ เธอจะคอยเอาใจคุณย่าหลินไปก่อน หากหญิงชรายอมยกหุ้น 50% ของหลินกรุ๊ปให้เธอ เธอก็จะไม่ลงมือทำอะไร แต่ถ้าหญิงชราไม่ยอมทำอะไรเลย เธอก็คงต้องเป็นฝ่ายเริ่มก่อน เมื่อกลับถึงบ้าน เฟิงเซียนเซียนก็ลงมือทำอาหารด้วยตัวเอง ห้องครัวของอพาร์ตเมนต์เป็นแบบครัวเปิด หญิงชราหลินที่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นมองดูเฟิงเซียนเซียนที่กำลังง่วนอยู่กับงานครัวแล้วรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก แม้แต่ลูกชายแท้ๆ หลานสาว และหลานชายของเธอ ก็ยังไม่เคยทำอาหารให้เธอทานสักมื้อเดียว แต่เฟิงเซียนเซียนกลับทำ “เซียนเซียน มีอะไรให้ย่าช่วยไหม?” หญิงชราหลินเดินไปข้างๆ เฟิงเซียนเซียน เฟิงเซียนเซียนยิ้มและเงยหน้าขึ้น “ไม่ต้องหรอกค่ะคุณย่า คุณย่ารีบไปที่ห้องนั่งเล่นเถอะค่ะ ในครัวคราบมันเยอะ” หญิงชราหลินกล่าวต่อ “ในเมื่อหนูยังไม่กลัว แล้วย่าจะกลัวอะไรล่ะ?” เฟิงเซียนเซียนเดินออกมาแล้วดันตัวหญิงชราหลินกลับไปที่ห้องนั่งเล่น “ไม่เหมือนกันสิคะ คุณย่าเป็นผู้ใหญ่แล้ว ส่วนหนูยังสาวอยู่” “เด็กคนนี้นี่...” หญิงชราหลินพูด “ย่าไม่ได้ทำมาจากทองเสียหน่อย” เฟิงเซียนเซียนพูดขึ้นว่า “ในสายตาหนู คุณย่ามีค่าเหมือนทองเลยค่ะ” หญิงชราหลินรู้สึกมีความสุขมากที่ถูกเอาอกเอาใจแบบนั้น หนึ่งชั่วโมงต่อมา เฟิงเซียนเซียนก็ทำอาหารสามอย่างและซุปอีกหนึ่งอย่างเสร็จสิ้น เพื่อให้เหมาะกับหญิงชราหลิน เฟิงเซียนเซียนจึงจงใจปรุงอาหารจนนุ่มเปื่อยเป็นพิเศษ หญิงชราหลินสังเกตเห็นถึงรายละเอียดเหล่านี้และยิ่งรู้สึกพึงพอใจในตัวเฟิงเซียนเซียนมากขึ้นไปอีก หลังมื้ออาหาร หญิงชราหลินมองไปที่เฟิงเซียนเซียนแล้วพูดว่า “เซียนเซียน เดี๋ยวย่าจะลงไปเดินเล่นข้างล่างหน่อยนะ จะได้ย่อยอาหารด้วย” เฟิงเซียนเซียนลุกขึ้นยืนแล้วบอกว่า “หนูไปด้วยค่ะ” “ไม่ต้องหรอก” หญิงชราหลินโบกมือ “ย่าไปเองได้” เฟิงเซียนเซียนพยักหน้า “ตกลงค่ะ งั้นคุณย่าดูแลตัวเองด้วยนะคะ” “จ้ะ” หญิงชราหลินพยักหน้า “ย่ารู้แล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง” เฟิงเซียนเซียนเดินไปส่งหญิงชราหลินที่ด้านล่าง ความจริงแล้วหญิงชราหลินไม่ได้ลงมาเพื่อย่อยอาหาร เธอลงมาเพื่อโทรศัพท์ เธอต้องหาทางทำให้พวกผู้ถือหุ้นเก่าของหลินกรุ๊ปรับรู้ว่าเธอถูกหลินจินเฉิงไล่ออกจากบ้าน เมื่อผู้ถือหุ้นเหล่านั้นทราบถึงสถานการณ์ปัจจุบันของเธอ พวกเขาจะต้องเคลื่อนไหวแน่นอน หลินจินเฉิงคิดจะตัดขาดท่อน้ำเลี้ยงทางการเงินของเธออย่างนั้นเหรอ? สุดท้ายเขาก็ยังอ่อนหัดเกินไป! สามวัน เพียงแค่สามวันเท่านั้น เธอจะทำให้หลินจินเฉิงต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอให้เธอกลับไป เดิมทีหญิงชราหลินไม่ได้ต้องการทำให้เรื่องนี้กลายเป็นที่รับรู้ไปทั่ว เพราะมันคงจะดูไม่งามนัก! แต่เป็นหลินจินเฉิงเองนั่นแหละที่บีบคั้นเธอ ... ที่บ้านตระกูลเซิน หลังจากคุณย่าเซินได้ยินเรื่องของหญิงชราหลิน เธอก็ตบต้นขาตัวเองด้วยความสะใจจนเกิดเสียงดัง “เพียะ เพียะ” “นี่มันตัวอย่างของคนดีได้ดี คนชั่วได้ชั่วชัดๆ! คอยดูเถอะ! กรรมของนังแก่โง่นั่นยังไม่หมดแค่นี้หรอก! เป็นคนนอกแท้ๆ แต่กลับมาสร้างความวุ่นวายให้ลูกหลานตัวเองจนบ้านแตกสาแหรกขาดแบบนี้ มันช่างโง่เขลาที่สุด!” โง่เขลาที่สุดงั้นเหรอ? เซินยวี่เยี่ยนอยากจะหัวเราะเมื่อได้ยินเช่นนั้น ในความคิดของเธอ คุณย่าเซินต่างหากที่เป็นพวกโง่เขลาขนานแท้ ในโลกนี้จะมีคุณย่าสักกี่คนที่ไม่อาจรักหลานสาวในไส้ของตัวเอง แต่กลับไปหลงรักคนนอกแทน? เห็นได้ชัดว่าเย่จ่าวต้องมีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ ถ้าเย่จ่าวดีจริง มีหรือที่หญิงชราหลินจะไม่รัก? มันจะเป็นไปได้อย่างไร? หญิงชราหลินกับเย่จ่าวต่างก็มีสายเลือดเดียวกัน เธอจะปฏิบัติกับหลานสาวตัวเองแบบนั้นได้อย่างไรถ้าไม่มีสาเหตุ? ในบรรดาคนตระกูลหลินทั้งหมด หญิงชราหลินน่าจะเป็นเพียงคนเดียวที่มองเห็นความจริง ลองดูตระกูลหลินอีกครั้งสิ ก่อนที่เย่จ่าวจะกลับมา ตระกูลหลินช่างกลมเกลียวน่าอยู่เพียงใด แต่พอเย่จ่าวกลับมา ทุกอย่างก็วุ่นวายไปหมด แม้แต่หญิงชราหลินยังถูกหลินจินเฉิงทำให้โกรธจนต้องหนีออกจากบ้าน! เรื่องทั้งหมดนี้จะเป็นความผิดของคุณย่าตระกูลหลินเพียงฝ่ายเดียวได้อย่างนั้นเหรอ?