Chapter 1383 - โหย่วเสี่ยวเค่อผู้โลภมาก หลังจากที่หลินอี้เปิดหีบใบนั้นออกได้อย่างง่ายดาย ผู้อาวุโสอวี่ก็มีความมั่นใจมากขึ้น เขาเดินเข้าไปแล้วรีบเปิดหีบใบอื่นๆ อย่างรวดเร็ว ก่อนจะพบว่าข้างในมีแต่ไข่มุกและทองคำ ทำเอาเขาผิดหวังเล็กน้อย “เจ้าพูดถูก... ไปดูของในตู้โชว์อื่นๆ กันเถอะ” “ของพวกนี้...” ทว่าเสี่ยวเค่อกลับชี้ไปที่หีบเหล่านั้นด้วยท่าทางถูกอกถูกใจเป็นอย่างมาก “ถ้าเจ้าชอบล่ะก็ เจ้าวิหคเหิน เอาไปให้หมดเลยก็ได้นะ” เหล่าเฮยไม่ได้สนใจของพวกนี้อยู่แล้ว ถ้าเสี่ยวเค่ออยากได้เขาก็ยินดีจะยกให้ทั้งหมด ถือเสียว่าเป็นการตอบแทนที่นางจะช่วยงานเขามากขึ้นในภายหลัง “จริงเหรอคะ?” เสี่ยวเค่อชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความดีใจสุดขีด นางรีบหยิบถุงออกมาแล้วกวาดทองคำกับไข่มุกทั้งหมดใส่ลงไป ของพวกนี้ใช้งานได้จริงมากกว่าพวกของโบราณพวกนั้นเสียอีก เพราะถ้าเอากลับไปได้มันก็คือเงินสดดีๆ นี่เอง! ด้วยนิสัยของนาง ต่อให้ต้องเหนื่อยจนแทบขาดใจเพราะแบกของหนัก นางก็ไม่มีวันปล่อยให้เงินหลุดมือไปเด็ดขาด! มุมปากของหลินอี้กระตุกเล็กน้อยด้วยความพูดไม่ออก เสี่ยวเค่อคนนี้นี่เห็นแก่เงินจริงๆ แม้จะคิดในอีกมุม ของหนักพวกนี้เป็นเพียงสิ่งเดียวที่นางจะสามารถนำกลับไปได้ เพราะของชิ้นอื่นต่างก็มีผู้มีพลังมากมายแก่งแย่งกัน เสี่ยวเค่อยัดทุกอย่างลงไปในถุง ใบหน้าของนางยิ้มกว้างจนถึงใบหู สิ่งนี้สามารถช่วยให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอยู่รอดต่อไปได้อีกนาน ดังนั้นนางจึงตื่นเต้นเป็นธรรมดา! เสี่ยวเค่อเก็บของจนหมดหีบแล้วมุ่งหน้าไปยังหีบใบถัดไป ทว่าในจังหวะที่มือนางแตะเข้ากับแท่งทองคำในหีบนั้น หยกของหลินอี้ก็สั่นเตือนขึ้น! ในช่องทางเดินว่างเปล่าเบื้องหลัง จู่ๆ ก็มีก้อนหินขนาดมหึมาปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของเสี่ยวเค่อ ทันทีที่นางสัมผัสแท่งทองคำ ก้อนหินยักษ์ก็ร่วงหล่นลงมาด้วยเสียงดังสนั่นโดยมีเป้าหมายคือศีรษะของนาง! “ระวัง!” หลินอี้ตะโกนลั่น เสี่ยวเค่อเองก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างเหนือศีรษะ เมื่อเงยหน้าขึ้นไปนางก็เห็นก้อนหินยักษ์กำลังพุ่งเข้าใส่! วิญญาณของเสี่ยวเค่อแทบหลุดออกจากร่างในวินาทีนั้น นางเพิ่งจะได้ทองเพื่อสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ซึ่งเป็นเรื่องที่ดีแท้ๆ แต่กลับต้องมาตายที่นี่อย่างนั้นเหรอ? นางไม่เต็มใจเลยสักนิด อย่างไรก็ตาม เสี่ยวเค่อเป็นขโมยที่ฉลาดมาก พฤติกรรมของนางในสุสานพิสูจน์เรื่องนี้ได้ดี แต่ครั้งนี้นางกลับถูกความโลภครอบงำจนหน้ามืดตามัว นางอาจจะยังคงระวังตัวโดยสัญชาตญาณตอนที่เปิดหีบใบแรก แต่เมื่อเห็นคนอื่นๆ ไปต่อกันอย่างรวดเร็ว นางจึงเริ่มผ่อนคลายและรีบร้อนเกินไปจนกลายเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่... หลินอี้มองเสี่ยวเค่อที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับคนโง่เง่าเมื่อเห็นก้อนหิน เขากระโจนเข้าไปคว้าตัวนางแล้ววิ่งไปยังอีกฝั่ง หลบก้อนหินที่ตกลงมากระแทกพื้นอย่างรุนแรงได้อย่างเฉียดฉิว ก้อนหินนั่นบดขยี้หีบที่อยู่ใต้จุดตก รวมถึงหีบใบอื่นๆ ให้จมลงไปในพื้นดิน หากเป็นคนปกติคงตายอยู่ใต้หินก้อนนั้นไปแล้ว “ทองของฉัน...” เสี่ยวเค่อหันไปมอง ถุงของนางถูกหินทับแบนไปเรียบร้อยแล้ว นางรู้สึกเจ็บปวดลึกๆ ในใจ เงินทั้งหมดนั่น หายวับไปกับตา! หลินอี้ไม่รู้ว่าควรจะขำหรืออย่างไรกับพฤติกรรมของนางดี นี่เกือบจะตายอยู่แล้วยังจะมาห่วงเรื่องเงินอีก? เขาเผลอตบหน้านางไปหนึ่งฉาดเพื่อเรียกสติ “โหย่วเสี่ยวเค่อ นี่เจ้าเกือบตายแล้วยังจะคิดถึงแต่เงินอีกหรือ? ช่วยทำตัวให้มันมีขอบเขตหน่อยได้ไหม ความสามารถระดับนี้แต่กลับทำอะไรแบบนี้เนี่ยนะ? ข้าช่วยเจ้าได้แค่ครั้งเดียว แต่ข้าช่วยเจ้าทุกครั้งไม่ได้หรอกนะ!” “อ๊ะ!” เสี่ยวเค่อร้องเสียงหลงจากแรงตบด้วยความตกใจ เพราะมืออีกข้างของหลินอี้ดันไปแปะอยู่ที่หน้าอกของนางพอดี! ผลที่ตามมาคือคำพูดของเขาถูกกรองออกไปหมดสิ้น นางรู้สึกทั้งอับอายทั้งโกรธเคืองในเวลาเดียวกัน “มือ... มือของนาย...” “มือข้าทำไม?” หลินอี้กะพริบตา ยังคงอยู่ในอารมณ์ฉุนเฉียวและไม่ได้สติเท่าที่ควร แม้เขาจะขยับมือออกตามสัญชาตญาณก็ตาม “มือของนาย นายยัง... ยังบีบอยู่เลย!” เสี่ยวเค่อเริ่มโมโห นางกระโดดถอยห่างจากหลินอี้ “นายฉวยโอกาสกับฉัน!” หลินอี้ชะงักไปก่อนจะก้มมองมือตัวเอง แล้วนึกถึงสัมผัสเมื่อครู่... ดูเหมือนว่าเขาจะได้สัมผัสหน้าอกของนางจริงๆ สินะ? ให้ตายเถอะ นี่มันเกิดขึ้นจริงๆ เหรอเนี่ย เขาได้ทำในสิ่งที่แทบไม่มีโอกาสได้ทำ และแถมยังไม่ได้ตั้งตัวอีก! “ข้าไม่ได้ตั้งใจ... เพราะสถานการณ์มันฉุกเฉิน” หลินอี้กล่าวด้วยความกระอักกระอ่วน แม้นั่นจะเป็นความจริงก็ตาม เขาพยายามช่วยเสี่ยวเค่อ และไม่มีเวลามาคิดหรอกว่ามือของเขาไปโดนหน้าอกนางหรือเปล่า “อ๋อ...” เสี่ยวเค่อก็ไม่ใช่คนโง่ เมื่อนึกถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นนางก็เข้าใจได้ทันที ถึงจะรู้สึกเหมือนเสียเปรียบหลังจากโดนเขาสัมผัสไปแบบนั้น แต่นางก็ยังรู้สึกขอบคุณ “ขอบใจนะ...” “เอาล่ะ ไปกันเถอะ” หลินอี้กล่าวเสียงเรียบแล้วเดินไปยังจุดที่ผู้อาวุโสอวี่กับเหล่าเฮยอยู่ เป้าหมายของเขาคือบันทึกเหล่านั้น และเขาจะปล่อยให้ผู้อาวุโสอวี่แอบฉกมันไปไม่ได้ “อือ...” เสี่ยวเค่อมองก้อนหินด้วยความเสียดาย แม้จะรู้ว่าสายเกินไปแล้วก็ตาม นางถอนหายใจแล้วเดินตามไป อวี้เถียนเดินนำหน้าไปโดยไม่ได้พูดอะไร เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับเขา ส่วนหลิงซานนั้นนางขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะมองดูทั้งสองคน บรรยากาศที่แผ่ออกมาจากคนทั้งคู่นั้นทำให้นางรู้สึกหงุดหงิดใจ เบื้องหน้าของพวกเขา ผู้อาวุโสอวี่และเหล่าเฮยกำลังดูของในตู้โชว์ มันเป็นของโบราณทั้งหมดและแต่ละชิ้นล้วนมีค่ามหาศาล แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการเปรียบเทียบเท่านั้น ในสมัยนั้นของพวกนี้อาจจะไม่ได้มีค่ามากนักจึงถูกทิ้งไว้ในวงรอบนอกของสุสาน แต่เมื่อกาลเวลาผ่านไป สิ่งเหล่านี้จึงกลายเป็นของโบราณอันล้ำค่าอย่างแท้จริง เสี่ยวเค่อปิดปากเงียบ นางยังรู้สึกมึนงงกับทุกสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น จู่ๆ ดวงตาของนางก็เป็นประกายขึ้นมา... เดี๋ยวสิ เมื่อกี้เขาเรียกชื่อนางหรือเปล่านะ? โหย่วเสี่ยวเค่อ? เขาเรียกชื่อนางจริงๆ อย่างนั้นเหรอ?