บทที่ 1390 - ประตูสองบาน “ผู้อาวุโสอวี๋ ท่านเลิกพูดจาไร้สมองสักทีได้ไหม? ทำไมข้าต้องยกบันทึกทางการแพทย์ให้ท่านทั้งหมดคนเดียว? ข้าคัดลอกแล้วส่งให้ท่านก็ได้ มันก็เหมือนกันนั่นแหละ ส่วนบันทึกส่วนตัว ท่านเองก็ไม่ได้พูดถึงมันตั้งแต่คราวก่อน แล้วเหตุผลอะไรที่ข้าต้องยกให้ท่านกัน?” หลินอี้มองผู้อาวุโสอวี๋ด้วยสายตาเหยียดหยาม “ไอ้โจรหน้าตัวเมีย อย่ามาบีบบังคับข้า!” ผู้อาวุโสอวี๋ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันขณะจ้องมองหลินอี้ “บีบบังคับท่าน? ข้าถามท่านก่อนหน้านี้แล้ว และท่านก็บอกเองว่าท่านมาเพื่อของสองสิ่งนั้น เรามีข้อตกลงกันไว้ ท่านจะตระบัดสัตย์งั้นหรือ?” หลินอี้เลียนแบบท่าทางของผู้อาวุโสอวี๋ “ท่านผู้อาวุโส อย่ามาบีบบังคับข้า!” “เจ้า—” ผู้อาวุโสอวี๋อ้าปากค้างพลางจ้องเขม็งใส่หลินอี้ แต่ทำอะไรเขาไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว “ทำไม? จะทำอะไรข้าหรือ?” หลินอี้มองผู้อาวุโสอวี๋อีกครั้ง “ข้าจะเอาบันทึกทางการแพทย์ไปก่อน ใครจะไปรู้ว่าถ้าข้าให้ท่านไป ท่านอาจจะชิ่งหนีไปเลยก็ได้” “หึ ตามใจเจ้า!” ผู้อาวุโสอวี๋สูดหายใจลึกและกลืนความโกรธแค้นลงคอไปเงียบๆ เขาตัดสินใจว่าจะยังไม่ทะเลาะกับมันตอนนี้ เขาสามารถฆ่ามันเมื่อไหร่ก็ได้ เอาไว้หลังจากออกจากสุสานและรักษาอาการบาดเจ็บหายดีแล้ว ค่อยกลับมาแย่งของคืนก็ยังไม่สาย! เขาลองชั่งน้ำหนักระหว่างความเสี่ยงที่จะโดนหลินอี้ระเบิดพลังใส่ กับรางวัลที่จะได้รับ ทั้งเม็ดยารวบรวมปราณ บันทึกทางการแพทย์ และบันทึกส่วนตัวของหลินอี้ ต่อให้เขาจะได้รับบาดเจ็บจากหลินอี้ แต่เขาก็เชื่อว่าหลินอี้คงเจ็บหนักกว่าเขาหลายเท่า เป็นไปได้ว่ามันอาจจะทนแรงระเบิดไม่ไหวจนตายไปเองด้วยซ้ำ ตราบใดที่เขาสามารถรับมือการโจมตีนั้นได้ ยาของโยวเสี่ยวเข่อก็จะตกเป็นของเขา และเมื่อเขากลับไปที่ตระกูลอวี๋ เขาจะต้องได้รับเกียรติยศและความดีความชอบอย่างมหาศาลแน่นอน! ในมุมมองของเขา การได้กลับไปตระกูลอวี๋พร้อมกับเม็ดยารวบรวมปราณ บันทึกทางการแพทย์ และบันทึกส่วนตัวนั้นถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง แค่ได้ของชิ้นใดชิ้นหนึ่งกลับไปก็คุ้มค่าแล้ว แต่นี่ได้ถึงสามชิ้น มันบ้าคลั่งชัดๆ! ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลอวี๋คงไม่มีทางรู้ว่าเขาแอบเก็บเม็ดยารวบรวมปราณไว้กับตัวเม็ดหนึ่ง หลังจากทะลวงผ่านสู่ระดับฟ้าได้แล้ว ความอัปยศที่ได้รับในวันนี้ก็คงไม่มีความหมายอะไรอีก หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ผู้อาวุโสอวี๋ก็ตัดสินใจได้แน่วแน่ “ไอ้โจรหน้าตัวเมีย เจ้าต้องการแค่ของพวกนี้จริงๆ เหรอ?” เหล่าเฮยจ้องมองหลินอี้ด้วยสายตาสงสัย เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหลินอี้ต้องเสี่ยงตายทำทุกวิถีทางเพื่อเล่นงานผู้อาวุโสอวี๋ ในเมื่อในสุสานมีสมบัติมากมายเต็มไปหมด แล้วจะเอาบันทึกส่วนตัวกับบันทึกทางการแพทย์ไปทำไมกัน? เขาไม่เคยได้ยินเรื่องราวของโจรคู่หูที่สนใจของพวกนี้มาก่อน อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่สิ่งที่เหล่าเฮยควรเข้าไปยุ่ง โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าหลินอี้เป็นปรมาจารย์ระดับลึกลับ เขาจึงไม่กล้าตั้งคำถามอีกต่อไป “ตอนนี้ข้าไม่ได้สนใจของอย่างอื่น” หลินอี้กล่าวเสียงเรียบ “เจ้าอย่าได้ถามในสิ่งที่เจ้าไม่ควรถาม จะทำอะไรก็ไปทำเรื่องของตัวเองซะ!” เหล่าเฮยสะดุ้งแต่ก็พยักหน้าตอบ เขาฝืนยิ้มในใจ ทำไมถึงได้ถามคำถามโง่ๆ แบบนั้นออกมาได้นะ ได้แต่โทษปากตัวเองแท้ๆ เห็นได้ชัดว่าหลินอี้ไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ และมันก็ไม่เกี่ยวกับเขาเลยแม้แต่น้อย แค่รอดชีวิตมาได้ก็ถือว่าโชคดีแค่ไหนแล้ว! เขานึกขึ้นได้ว่าเหล่าเคิง เหล่าเฮ่า และเจมส์ ต่างก็ตายกันหมด สองคนแรกโดนหลินอี้ฆ่า ส่วนอีกคนถูกสัตว์ประหลาดกิน เขาเชื่อว่าหลังจากเกิดเรื่องทั้งหมดนี้ เขาคงไม่สามารถทำอาชีพโจรสุสานต่อไปได้อีกแล้ว แม้การฆ่าเหล่าเฮ่าจะเป็นเรื่องสมเหตุสมผล แต่เหล่าเคิงน่ะเป็นผู้บริสุทธิ์! เขาไม่สมควรต้องตายเลย! หากไม่มีใครรู้สิ่งที่เขาทำ เขาก็คงยังอยู่ในอาชีพนี้ต่อไปได้ แต่เจ้าคู่หูและสาวน้อยกระจอกนั่นดันเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด! เขาคงจะขังพวกเขาไว้ตลอดไปไม่ได้ใช่ไหมล่ะ? เหล่าเฮยตัดสินใจว่าเขาคงต้องเปลี่ยนอาชีพใหม่หลังจากออกจากสุสานอย่างปลอดภัย “ถ้าอย่างนั้น เรามาหาทางออกกันเถอะ” โยวเสี่ยวเข่อไม่อยากอยู่ในสุสานนี้ต่อไปอีกแล้ว “ตรงนั้นมีห้องฝังศพ เราจะไปกันไหม?” “ข้าไม่ไป ข้าไม่คิดว่าจะมีอะไรที่เราต้องการในนั้นหรอก อีกอย่างมันอันตรายออก เราไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดดีกว่า” เหล่าเฮยส่ายหน้า เขาไม่อยากเอาตัวไปเสี่ยงอันตรายเพิ่มหลังจากได้สมบัติหายากมามากพอแล้ว “ทุกอย่างที่ข้าต้องการอยู่ในมือโจรนั่นแล้ว ดังนั้นข้าก็ไม่อยากไปยุ่งอะไรกับมันหรอก!” ผู้อาวุโสอวี๋แค่นเสียง เขาเสียดวงตาไปหนึ่งข้าง ถือเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่หลวงแล้ว “หาทางออกเถอะ ทางเข้าหลักคงใช้ไม่ได้แล้ว” หลินอี้บรรลุจุดประสงค์แล้ว เขาจึงไม่ขัดข้องอะไร ในความเป็นจริง หลินอี้อยากจะแวะไปที่ห้องฝังศพนั้นเพื่อดูสักหน่อย เพราะตาแก่นั่นเคยพูดไว้ว่าจางลี่จูอาจจะมีสมบัติลับที่ทรงพลังเก็บไว้ แต่จนถึงตอนนี้เขายังไม่สัมผัสหรือเห็นอะไรที่พิเศษเลยระหว่างทาง! ผู้อาวุโสเจียวเป็นคนไวต่อสมบัติ ถ้ามีสมบัติซ่อนอยู่ใกล้ๆ เขาควรจะสัมผัสได้ แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีอะไรที่น่าสนใจเลย “ทางออกอยู่ที่ไหนกันนะ?” โยวเสี่ยวเข่อฝืนยิ้มอย่างขมขื่น “ตอนนี้เราทำได้แค่เดินไปตามโถงทางเดิน แล้วดูว่ามีอะไรอยู่ข้างหน้าเท่านั้นแหละ!” ทุกคนพยักหน้าเห็นพ้องและเดินออกจากห้องไป อย่างไรก็ตาม เมื่อเดินลึกลงไปเรื่อยๆ ก็เริ่มเห็นประตู ดูเหมือนว่าในสุสานนี้จะมีแค่สี่ห้องเท่านั้น จางลี่จูคงไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างหรูหรานักตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่นั่นก็เป็นเรื่องธรรมดา จางลี่จูเป็นคนเก็บตัวอยู่เสมอ มิเช่นนั้นเขาคงไม่ใช้ชีวิตโดดเดี่ยวมาตลอดทั้งชีวิตโดยไม่มีลูกหรือภรรยา หากเขาเป็นคนโลภ เขาคงหาเมียสักโขยงและไม่มาจบชีวิตในสุสานแห่งนี้พร้อมกับทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังแบบนี้หรอก หลังจากเดินไปได้สามถึงสี่ร้อยเมตร พวกเขาก็มาถึงสุดทางเดิน สุสานแห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างมาให้ซับซ้อน ดังนั้นปัญหาที่ชวนปวดหัวที่สุดจึงอยู่ที่ส่วนบนของสุสานเสียมากกว่า ประตูหินสองบานตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ประตูทั้งสองดูคล้ายกันแต่ก็มีความแตกต่างเล็กน้อย ทั้งคู่มีการแกะสลักลวดลายที่ไม่เหมือนกัน โดยมีกลไกปริศนาคริปโทสคี (Klotski) อยู่ตรงกลางประตู “นี่มันที่ไหนกัน? แล้วประตูสองบานนี่คืออะไร?” ผู้อาวุโสอวี๋มองไปที่ประตูพลางถามขึ้น “ผู้อาวุโสอวี๋ ข้าเกรงว่านี่อาจจะเป็นประตูแห่งความเป็นความตายในตำนาน...” สีหน้าของเหล่าเฮยดูเคร่งขรึมขณะพูด “จากประสบการณ์ของข้า ถ้าเราผ่านประตูแห่งชีวิต เราก็จะออกจากสุสานนี้ได้อย่างปลอดภัย แต่ถ้าเราเข้าประตูแห่งความตาย เราก็จะเจอกับหลุมศพของเจ้าของสุสานและติดอยู่ที่นี่ไปตลอดกาล!” “งั้นเราจะรออะไรกันอยู่? ก็แค่เดินผ่านประตูชีวิตไปสิ คนโง่เท่านั้นแหละที่จะเลือกประตูความตาย!” ผู้อาวุโสอวี๋กล่าวอย่างใจร้อน “รีบเปิดประตูชีวิตเดี๋ยวนี้ เราจะออกไปจากที่นี่แล้ว!” “....ผู้อาวุโสอวี๋ เรื่องประตูความเป็นความตาย.... เอาเข้าจริงแม้แต่ข้าเองก็แยกมันไม่ออก....” เหล่าเฮยยิ้มขื่นในใจ 'ไอ้คนโง่ที่ว่าก็มีแค่ท่านคนเดียวนั่นแหละ!' ในสุสานแห่งนี้ ใครๆ ก็ไม่อยากเลือกประตูความตายอยู่แล้ว แต่ถึงจะเป็นสุสานทั่วไป สมบัติล้ำค่ามักจะถูกซ่อนอยู่ในประตูความตายต่างหาก! อย่างไรก็ตาม เขาคงพูดออกไปตรงๆ ต่อหน้าผู้อาวุโสอวี๋ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ? การด่าผู้อาวุโสอวี๋ว่าเป็นคนโง่เป็นเรื่องสุดท้ายที่เขาอยากทำตอนนี้ เขาอยากตายหรือไง? สุดท้ายเขาจึงได้แต่บ่นพึมพำอยู่ในใจเท่านั้น