**ตอนที่ 634 ขอโทษที** เมิ่งเหยาขมวดคิ้วพลางถลึงตาใส่เจี้ยนเหวิน ก่อนจะหันไปดุอวี่ซู “ซูซู เธอไม่ควรใช้คำหยาบคายแบบนั้นนะ!” “โธ่ หนูแค่กำลังยืนยันอะไรบางอย่างเอง!” อวี่ซูแลบลิ้นปลิ้นตา “เอ่อ... เหยาเหยา อย่าเข้าใจผิดนะ... คือผม... อืม...” เจี้ยนเหวินอธิบายไม่ถูก ถ้าเขาบอกว่าไม่ได้อยากมีอะไรกับเมิ่งเหยา มันก็เหมือนกับบอกว่าเขาไม่ได้ชอบเธอ แล้วที่สารภาพรักไปมันก็เสียเปล่าใช่ไหมล่ะ? แต่ถ้าบอกว่าอยาก มันก็ฟังดูไม่เข้าท่าเอาเสียเลย! เจี้ยนเหวินรู้สึกเดือดดาล อวี่ซูทำแผนเขาพังพินาศ โชคดีที่เขาจัดเธอไว้ในรายชื่อ ‘แขกที่ไม่ค่อยต้อนรับ’ และเขาก็ไม่ได้ชอบเธอเลยแม้แต่นิดเดียว เขานึกภาพไม่ออกเลยว่าชีวิตจะลำบากและทรมานแค่ไหนถ้าต้องอยู่กับอวี่ซูทุกวัน อายุขัยของเขาคงสั้นลงแหงๆ “ขอโทษด้วยนะพี่เจี้ยนเหวิน หนูไม่อยากมีเซ็กซ์กับพี่หรอก!” อวี่ซูพูดด้วยท่าทางรู้สึกผิด *‘แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วยวะ!’* เจี้ยนเหวินคิดในใจ ต่อให้ต่อให้อวี่ซูอยากจะมีเรื่องพรรค์นั้นกับเขา เขาก็คงไม่กล้าทำหรอก! แต่ในเมื่อตอนนี้อวี่ซูเปลี่ยนประเด็นไปแล้ว เจี้ยนเหวินเลยกะจะใช้จังหวะนี้กลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนเมื่อครู่เสีย “เกี่ยวสิ เกี่ยวแน่นอน!” อวี่ซูพูดด้วยใบหน้าจริงจังพลางพยักหน้า “พี่เหยาเหยาเป็นเมียหลวง ส่วนหนูเป็นเมียน้อย ในเมื่อพี่อยากมีอะไรกับพี่เหยาเหยา มันก็หมายความว่าพี่อยากมีอะไรกับเมียน้อยด้วยไม่ใช่เหรอ? แต่หนูไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่เลย เพราะงั้นเราคงไม่มีวันได้มีเซ็กซ์กันหรอก!” “.....” หน้าผากของเจี้ยนเหวินเต็มไปด้วยรอยย่น เขาอยากจะพ่นคำด่าหยาบคายใส่เธอใจจะขาดแต่ก็ไม่กล้าพอ อวี่เทียนทำหน้าบึ้ง น้องสาวเขาไปหัดพูดจาแก่แดดแก่มลมแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่? เขาชักจะคิดว่าสักวันคงต้องแอบไปดูการใช้ชีวิตประจำวันของเธอเสียหน่อยแล้ว “ซูซู เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว” เมิ่งเหยาขึ้นเสียง “เธอเป็นผู้หญิงนะ เป็นผู้หญิงไม่ควรพูดคำนั้นบ่อยๆ มันดูไม่สุภาพ!” “โอเคค่ะพี่เหยาเหยา” อวี่ซูยอมเงียบปากลง เจี้ยนเหวินหมดอารมณ์โมโหไปนานแล้ว เขาหัวเราะแห้งๆ พลางส่งสัญญาณสายตาให้ไท่จ้าว เป็นเชิงบอกให้ช่วยสร้างโอกาสให้เขาสารภาพรักอีกรอบ รอบนี้ล่มเพราะอวี่ซูแท้ๆ ถ้าจะสารภาพรักต่อตอนนี้ก็คงไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก “พี่อวี่เทียน ตาผมถามบ้างแล้ว” เจี้ยนเหวินอยากจะจบรอบนี้ให้เร็วที่สุดเพื่อจะได้สารภาพรักกับเมิ่งเหยาจริงๆ จังๆ เสียที เขาไม่ได้ใส่ใจจะคิดคำถามมากนักเลยถามสุ่มๆ ไปว่า “ครูฝึกที่พี่พูดถึงก่อนหน้านี้คือใครเหรอครับ?” “อ๋อ บอกไม่ได้หรอก มันเป็นความลับสุดยอดน่ะ” อวี่เทียนรู้ดีว่าเขาไม่ใช่ตัวเอกของมื้อค่ำนี้ เขามาที่นี่หลังจากถูกหลิงซานปฏิเสธมา และไม่มีที่ไปก็เลยตามมาจอยด้วย ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอหลินอี้โดยบังเอิญที่นี่! วันนี้เขาช่างโชคดีอะไรขนาดนี้ที่ได้รับผลประโยชน์มหาศาล? หลินอี้อาจจะไม่ต้องการให้เขาพูดถึงเรื่องในอดีต แต่การได้กลับมาเจอเขาก็คือสิ่งที่สำคัญที่สุด! ตอนนี้เขารู้แล้วว่าหลินอี้อยู่ที่ไหน เขาสามารถติดต่อกับอีกฝ่ายได้บ่อยเท่าที่ต้องการ ยิ่งไปกว่านั้น อวี่เทียนเชื่อว่าในฐานะหนึ่งในนักเรียนที่เก่งที่สุดในทีม หลินอี้คงไม่เพิกเฉยหรือทิ้งขว้างเขาหรอก อวี่เทียนไม่ได้สนใจเกมที่กำลังเล่นอยู่เลย สิ่งเดียวที่เขาใส่ใจคือการได้นั่งอยู่ข้างๆ หลินอี้! แค่ได้นั่งโต๊ะเดียวกันเขาก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัวแล้ว หลินอี้เคยเป็นครูฝึกที่ยิ่งใหญ่ เป็นบุคคลที่อยู่ในระดับที่เอื้อมไม่ถึง การได้ร่วมโต๊ะอาหารกับหลินอี้ตอนนี้ช่างเป็นเรื่องที่น่าภูมิใจ โชคดี และมีเกียรติเหลือเกินสำหรับอวี่เทียน! ถ้าเขาเอาเรื่องนี้ไปอวดพวกเพื่อนร่วมทีมล่ะก็ พวกนั้นคงอิจฉาจนตาร้อนผ่าวแน่ๆ คำพูดของอวี่เทียนทำเอาเจี้ยนเหวินและไท่จ้าวตกใจ มันเป็นแค่คำถามสุ่มๆ แต่เจี้ยนเหวินไม่คิดว่าอวี่เทียนจะทำเป็นเรื่องลึกลับขนาดนี้! หรือว่าครูฝึกคนนั้นจะมีเบื้องหลังพิเศษอะไรบางอย่าง? อย่างไรก็ตาม เจี้ยนเหวินและไท่จ้าวก็ไม่ได้สนใจครูฝึกปริศนาคนนั้นมากนัก เขาเริ่มรำคาญและเร่งอวี่เทียน “งั้นพี่อวี่เทียนจะเลือกอะไรครับ? ลงโทษหรือท้า?” “งั้นผมเลือกบทลงโทษแล้วกัน” ฝีมือการดื่มของอวี่เทียนถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว เพราะเขาใช้ชีวิตอยู่ตามแนวชายแดนมาหลายปี ท่ามกลางสภาพอากาศที่โหดร้าย พวกเขาจำเป็นต้องใช้แอลกอฮอล์เพื่อทำให้ร่างกายอบอุ่น ดังนั้นเขาจึงคอแข็งขึ้นมากหลังจากผ่านการฝึกฝนมา อวี่เทียนเปิดขวดไวน์และดื่มรวดเดียวโดยไม่กะพริบตา “ซูซู เธอมีแฟนหรือยัง?” เขาหันไปถามน้องสาว อวี่เทียนตระหนักได้ว่าน้องสาวของเขาเปลี่ยนไป เธอเปิดเผยมากขึ้น เขาอยากจะเข้าใจน้องสาวคนนี้ให้มากขึ้น และอยากทดสอบดูว่าตอนนี้เธอมีแฟนหรือยัง “โธ่ หนูาก็ยากมีนะ แต่ในเมื่อพี่เหยาเหยายังไม่พยายามหาแฟนเลย หนูก็คงหาให้ตัวเองไม่ได้หรอกใช่ไหมล่ะ?!” อวี่ซูพูดด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย “ไม่มีเหรอ?” อวี่เทียนชะงักไป แต่นี่ก็ถือว่าเป็นข่าวดี อย่างน้อยเธอก็ยังใสสะอาดอยู่ ปัญหาก็คือความคิดของเธอนั่นแหละ มันหลุดโลกเกินไปแล้ว เธออาสาเป็นเมียน้อย ใช้สามีร่วมกับเมิ่งเหยาได้ยังไงกัน? “ไม่มี!” อวี่ซูส่ายหัว “โอเค ตาหนูแล้ว! พี่เหยาเหยา เมื่อไหร่พี่จะมีแฟนสักทีล่ะ?” “ไม่รู้สิ” เมิ่งเหยาถลึงตาใส่อวี่ซู “เลิกถามคำถามบ้าๆ พวกนี้ได้แล้ว!” “นี่มันเกม Truth or Dare นะ! แน่นอนว่าหนูก็ต้องถามคำถามบ้าๆ สิ!” อวี่ซูเสริม “เฮ้อ หนูอยากเล่น 3P จะแย่แล้ว... แต่ต้องรอให้พี่มีแฟนก่อนนี่นา เมื่อไหร่ความฝันของหนูจะเป็นจริงสักทีล่ะ หืม?” “หา?” นอกจากเจี้ยนเหวินและไท่จ้าวที่เบิกตากว้างจ้องมองอวี่ซูแล้ว พี่ชายอย่างอวี่เทียนก็ถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก! 3P?? หน้าของเจี้ยนเหวินกระตุกเล็กน้อย 3P ก็น่าสนุกอยู่หรอก แต่การเล่น 3P กับอวี่ซูนี่มันเกินรับมือไหว เขาไม่อยากตายตอนนี้หรอกนะ! ในทางกลับกัน หลินอี้ชินกับพฤติกรรมเพี้ยนๆ ของอวี่ซูแล้ว เขานั่งเงียบๆ โดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ “ซูซู พี่เตือนแล้วใช่ไหมว่าอย่าพูดเรื่องแบบนี้? ทำไมยังใช้คำหยาบคายแบบนั้นอยู่อีก?” เมิ่งเหยาเริ่มโกรธหงุดหงิดขึ้นมานิดๆ “พี่เหยาเหยา หนูไม่ได้พูดอะไรไม่ดีเลยนะ หนูบอกว่า 3P ไม่ได้หมายถึงเรื่องเซ็กซ์สักหน่อย!” อวี่ซูอธิบายอย่างจริงจัง “มันก็เรื่องเดียวกันนั่นแหละ อย่าพูดแบบนั้นอีก” เมิ่งเหยาฮึดฮัด “ก็ได้ เดี๋ยวหนูไปพูดแอบๆ ที่บ้านเอาแล้วกัน” อวี่ซูกระซิบ “ที่บ้านก็ห้ามพูด!” เมิ่งเหยาจ้องเขม็ง เธอไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดในหัวข้อนี้อีกต่อไป “โอเค เธอเริ่มถามพี่ไท่จ้าวต่อได้เลย” หัวใจของไท่จ้าวเต้นผิดจังหวะ ยังเป็นตาของอวี่ซูอยู่อีกเหรอ? เอาจริงดิ? แต่อวี่ซูก็โพล่งออกมาก่อนที่เขาจะได้ทักท้วงอะไร “พี่ไท่จ้าว ตอนนี้พี่ยังฉี่รดที่นอนอยู่หรือเปล่า?” อวี่ซูไม่ได้โง่—เธอรู้ว่ามันต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ ที่ไท่จ้าวเลี่ยงคำถามเมื่อกี้ เขาปฏิเสธที่จะตอบและเลือกรับคำท้าแทน เธอเลยรู้สึกว่าเขามีพิรุธ! เท่าที่เธอจำได้ ไท่จ้าวอาจจะยังมีนิสัยเสียๆ นั่นติดตัวอยู่จนถึงตอนนี้ก็ได้ เธอเลยตัดสินใจโจมตีเขาด้วยคำถามเดิมอีกรอบ “เราไม่เล่นกันแบบนี้สิซูซู คำถามนี้มันเหมือนกับคำถามก่อนหน้านี้เลยนะ!” ไท่จ้าวได้สติแล้วรีบเถียงกลับทันที เมิ่งเหยาแทบไม่เชื่อเลยว่าอวี่ซูจะเป็นเด็กแสบขนาดนี้ เธอไม่พอใจแค่การปั่นหัวคนอื่นครั้งเดียว แต่ยังจะพยายามซ้ำรอบสองอีก ไม่โหดร้ายไปหน่อยเหรอ? แต่เมิ่งเหยาก็แอบสงสัยเหมือนกัน ไท่จ้าวยังฉี่รดที่นอนอยู่จริงๆ หรือเปล่านะ?