บทที่ 637 ซ่งหลิงซานถูกจับตัว “ชู แกเป็นอะไรไปน่ะ? เมาหรือเปล่า? เมื่อกี้แกพูดจาไร้เหตุผลมากเลยนะ!” เหมิงเหยาโพล่งขึ้น “ใช่ ฉันยอมรับว่าฉันหงุดหงิดเจี้ยนเหวินนิดหน่อย แต่พี่ชายของแกก็ยังอยู่ตรงนั้นนะ แกพูดแบบนั้นออกมาได้ยังไง!” “โอ้ ฉันไม่ได้เมานะ” ยูชูส่ายหัว “ฉันแค่คิดว่าเธอเศร้าก็เลยอยากจะทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นน่ะ…” เหมิงเหยาชะงัก เธอไม่คาดคิดเลยว่าจะได้รับคำตอบแบบนี้ สิ่งที่ยูชูทำทั้งหมดในวันนี้ล้วนทำเพื่อเธอ เพื่อต้องการให้เธอยิ้มได้ เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ เธอโผเข้ากอดเพื่อนสาวแน่น “ชู ขอบใจนะ!” “โธ่ เรื่องเล็กน้อยน่า!” ยูชูส่ายหัว “เวลาที่พี่เหยาเหยาไม่สบายใจ มันก็เป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้วที่จะต้องทำให้พี่มีความสุข!” “อืม ชู แกนี่ดีกับฉันเกินไปแล้ว!” เหมิงเหยาซึ้งใจ “งั้นก็รับฉันเป็นภรรยาคนที่สองในอนาคตสิ!” ยูชูพูดขึ้น “ฮ่า ได้สิ เรามาอยู่ด้วยกันตลอดไปเถอะ เราจะเป็นคู่ชีวิตกันไปตลอดชีวิตเลย!” เหมิงเหยาพยักหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่เธอตอบรับคำพูดเพ้อเจ้อของยูชูโดยตรง หลินอี้กำลังขับรถพาคุณหนูทั้งสองกลับบ้าน เขาทำเหมือนบทสนทนาเหล่านั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาเลย ทั้งที่จริงๆ แล้วเขาได้ยินทุกคำ แต่กลับหาคำพูดที่จะโต้ตอบกับพวกเธอไม่ได้ การจะไปเกลี้ยกล่อมคุณหนูทั้งสองนั้นคงเป็นเรื่องเสียเปล่า หลังจากถึงวิลล่า เหมิงเหยาและยูชูก็คล้องแขนกันเดินขึ้นชั้นบนเพื่อคุยประสาผู้หญิง ปล่อยให้หลินอี้อยู่เพียงลำพัง … หลังจากการประชุม หลิงซานตัดสินใจแทรกซึมเข้าไปในองค์กรอาชญากรรมโดยใช้สายลับของเธอ การคลี่คลายคดีจะง่ายขึ้นมากหากมีใครสักคนให้ข้อมูลแก่พวกเขาได้! คดีนี้คงไม่มีวันคืบหน้าไปไหนหากจับได้แค่พวกปลาซิวปลาสร้อย วิธีการจับกุมแบบนี้เรียกว่าการปล่อย U.F.O. ทำไมถึงเรียกว่า U.F.O.? เพราะมันเป็นปริศนาที่ไม่ทราบที่มา ต่อให้จับอาชญากรได้ พวกเขาก็จะไม่รู้เบื้องหลังของคนกลุ่มนี้ ในฐานะหัวหน้าทีม หลิงซานอาสาเป็นสายลับด้วยตัวเอง เธอแบกรับความรับผิดชอบอันหนักอึ้งเอาไว้ เธอจะปล่อยให้คนอื่นไปเสี่ยงแทนได้อย่างไร? อีกอย่าง เธอเป็นคนที่เก่งที่สุดในทีม หากส่งเธอไป โอกาสที่จะทำภารกิจสำเร็จก็ย่อมสูงกว่า แม้ว่าหัวหน้าหน่วยคนอื่นๆ จะคัดค้านการตัดสินใจของเธอ แต่พวกเขาก็ไม่อาจทำอะไรกับความมุ่งมั่นของหลงซานได้ ไม่มีใครหยุดเธอได้ พวกเขาทำได้เพียงภาวนาให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีและคอยคุ้มกันเธออยู่ห่างๆ ด้วยเหตุนี้ หลิงซานจึงปลอมตัวเป็นหญิงชาวบ้านที่กำลังรีบเร่งกลับบ้านจากต่างจังหวัด “เปียวจื่อ มีผู้หญิงเดินมาทางนี้ว่ะ เอาไงดี?” ชายกำยำสองคนกระซิบกันหลังกองฟาง “น่าจะไม่มีปัญหา บอสสั่งให้พวกเราหามาให้ได้อย่างน้อยหนึ่งคนวันนี้ ในที่สุดเหยื่อก็โผล่มาหลังจากรอมาครึ่งค่อนวัน!” ชายที่ถูกเรียกว่าเปียวจื่อพยักหน้า “ลูกพี่ครับ เราค่อยเข้าไปรวบตัวตอนเธอเดินเข้ามาใกล้กว่านี้!” ชายอีกคนที่เป็นลูกพี่พยักหน้า “เออ เอาเลย จับตัวมันไว้! ไม่งั้นถ้าไม่ลงมือตอนนี้พวกเราจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อเหล้ากับผู้หญิงกันวะ?” ในขณะเดียวกัน หลิงซานก็สัมผัสได้ถึงอันตรายจากหลังกองฟางแล้ว อย่างไรเสียเธอก็เป็นผู้เชี่ยวชาญระดับโกลด์ ประสาทสัมผัสของเธอย่อมเหนือกว่าคนทั่วไปมาก แต่เธอยังคงนิ่งเฉย บทบาทของเธอในครั้งนี้เปลี่ยนไปแล้ว เธอต้องเป็นฝ่ายที่ถูกจับ ไม่ใช่เป็นฝ่ายจับ เมื่อถูกจับตัวไปแล้ว เธอถึงจะสามารถแทรกซึมเข้าไปในฐานที่มั่นของพวกมันและจัดการรวบยอดได้ในคราวเดียว! เธอวางแผนว่าจะแสร้งทำตัวเป็นชาวบ้านจนกว่าพวกมันจะพาเธอไปที่ฐาน จากนั้นเธอจะสวนกลับในนาทีสุดท้ายเพื่อโจมตีแบบไม่ให้พวกมันตั้งตัว “ไป!” ลูกพี่ส่งสัญญาณมือ พวกชายกำยำกระโดดออกมาจากกองฟาง คนหนึ่งคว้าแขนซ้าย อีกคนคว้าแขนขวาของหลิงซาน “ว้าย พวกคุณทำอะไรน่ะ ช่วยด้วย!” หลิงซานร้องตะโกน ลูกพี่และเปียวจื่อสบตากันแล้วยิ้มเหี้ยม พื้นที่แถวนี้ทั้งคับแคบและรกร้าง ต่อให้เธอตะโกนจนคอแตกก็ไม่มีใครได้ยิน! ถึงแม้พวกมันจะทำเรื่องนี้ในหมู่บ้านปิน แต่พวกมันก็ไม่ได้ลงมือในจุดที่มีคนพลุกพล่าน ใครจะไปรู้ว่าถ้าชาวบ้านได้ยินเสียงคนร้องขอความช่วยเหลือเข้าจริงๆ เรื่องจะเป็นอย่างไร? ทั้งสองคนจะไปสู้กับชาวบ้านทั้งหมู่บ้านได้อย่างไร เพื่อความรอบคอบ พวกมันจึงเลือกจุดที่เป็นทางเดินแคบๆ น้อยคนนักที่จะผ่านทางนี้เว้นแต่จะรีบกลับบ้านจริงๆ คู่หูคู่นี้ถือว่าโชคดีมากที่เจอคนผ่านทาง หากซวยหน่อยก็คงต้องบังคับลักพาตัวชาวบ้านในยามวิกาล ซึ่งอาจจะอันตรายกว่า แต่หากเป็นช่วงกลางดึก ก็คงไม่ค่อยมีใครตื่นตระหนกนัก พวกมันไม่รู้เลยว่า หลังจากเฝ้ารอมาหลายชั่วโมง โอกาสที่จะได้พบผู้หญิงเดินผ่านทางแคบๆ นี้มันหายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเสียอีก! พวกมันไม่สนหรอกว่าหลิงซานทำอะไรอยู่ หนึ่งในนั้นซัดเข้าที่ต้นคอของเธออย่างแรงจนหมดสติไป อย่างไรก็ตาม หลิงซานไม่ได้สลบจริงๆ มันเป็นเพียงการแสดงเพื่อตบตาพวกคนร้าย หากผู้เชี่ยวชาญระดับโกลด์อ่อนแอขนาดนั้น ก็คงไม่ถูกเรียกว่าระดับโกลด์แล้วใช่ไหมล่ะ? หลิงซานถูกลากขึ้นรถตู้ พวกมันสตาร์ทเครื่องยนต์และมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมืองอย่างรวดเร็ว หลังจากเดินทางไปประมาณ 30 นาที หลิงซานก็ถูกส่งไปยังโรงงานร้างที่อยู่ห่างไกลจากตัวเมือง ซึ่งเป็นคนละทิศทางกับที่ที่เธอถูกจับตัวมา ถึงอย่างนั้น หลิงซานก็รู้ดีว่าที่นี่เป็นเพียงจุดพักชั่วคราว นี่ไม่ใช่ฐานขององค์กรอาชญากรรม แต่เป็นเพียงหนึ่งในจุดส่งตัว ชายกำยำสองคนนี้มีหน้าที่แค่ลักพาตัวคนเท่านั้น จะมีคนที่มีอำนาจมากกว่านี้พาเธอไปยังห้องผ่าตัด ซึ่งเป็นที่ตั้งหลักของกลุ่มอาชญากร หลิงซานถูกโยนลงไปในห้องใต้ดินหลังจากถูกส่งมาถึงโรงงานร้าง ไม่นานนักพวกชายกำยำก็รีบไปเบิกรางวัลของพวกมันอย่างตื่นเต้น ในทางกลับกัน คนที่ได้รับมอบหมายให้เฝ้าหลิงซานอยู่มีสีหน้าดำทะมึน จมูกของเขาคมเป็นสันเหมือนจะงอยปากนกอินทรีและหนังตาของเขาดูหย่อนคล้อยผิดปกติ เขามีท่าทางเหมือนพวกติดฝิ่น ชายจมูกคมผู้นั้นจ้องมองหลิงซานอย่างพินิจพิเคราะห์ เขาพบว่าเธอสวยเกินบรรยาย ใบหน้าของเธองดงามจนทำให้เขาแทบลืมหายใจ เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหญิงชาวบ้านจะสวยได้ขนาดนี้! แถมเธอยังดูไม่แก่เลยด้วย ดูแล้วน่าจะยังโสดและยังไม่ได้แต่งงาน ชายจมูกคมอึ้งไปครู่หนึ่ง เขาจ้องมองหลิงซานด้วยสายตาหื่นกระหาย แต่ไม่นานเขาก็รวบรวมสติได้และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “ลูกพี่รอยสัก เราได้เหยื่อตัวอวบๆ มาคนนึงครับ” ชายคนนั้นกระซิบ เขาเกรงว่าจะทำให้หลิงซานตื่น แต่เขาก็ไม่รู้เลยว่าหลิงซานนั้นมีสติครบถ้วนมาตั้งแต่ต้นแล้ว “โอ้ ดีมาก เดี๋ยวฉันจะส่งคนไปรับที่นั่น” ปลายสายคือสมุนมือขวาของเจี้ยนเหวินที่ชื่อว่ารอยสัก “พวกแกทำงานไวดีนี่! ทำได้ดีมาก เอาแบบนี้ต่อไปนะ เรายังต้องการเหยื่อเพิ่มอีก!”