Chapter 2332: สิ่งประหลาด หลังจากผ่านไปสามปี หลินโม่หยูก็ได้พบกับไป่ชิวเสียอีกครั้ง ตลอดสามปีที่ผ่านมา ไป่ชิวเสียใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย ด้วยพลังแห่งชีวิตที่ช่วยกดทับอาการบาดเจ็บเอาไว้ ถึงแม้จะไม่ได้มีความคืบหน้าในการบ่มเพาะพลัง แต่เธอก็ไม่มีปัญหาในการควบคุมพลังของตัวเองอีกต่อไป อีกทั้งเธอยังดูอ่อนเยาว์ลงมาก ไม่หลงเหลือร่องรอยของความชราหรือความเสื่อมโทรมให้เห็น หลินโม่หยูส่งลูกแก้วเม็ดหนึ่งให้ไป่ชิวเสีย “หลอมรวมสิ่งนี้ซะ แล้วอาการบาดเจ็บของท่านจะหายดี” ไป่ชิวเสียตกตะลึง “ง่ายดายขนาดนั้นเลยหรือ?” อาการบาดเจ็บที่รุมเร้าเธอมานานหลายปี จะสามารถรักษาให้หายได้ด้วยลูกแก้วเม็ดเล็กที่ดูธรรมดาเช่นนี้เชียวหรือ? หลินโม่หยูกล่าว “วิถีแห่งเต๋านั้นเรียบง่าย อย่าคิดมากไปเลย แค่หลอมรวมมันซะ” ไป่ชิวเสียพยักหน้า เธอรีบเรียกเปลวไฟวิญญาณออกมาเพื่อหลอมรวมลูกแก้วนั้นทันที ลูกแก้วละลายลงในพริบตา กลายเป็นสายธารที่พุ่งเข้าสู่จิตวิญญาณของเธอ ไป่ชิวเสียสั่นสะท้านไปทั่วร่าง ก่อนจะพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา ความรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูกแผ่ซ่านออกมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ กระจายไปทั่วร่างของเธอ “สบายจัง!” ไป่ชิวเสียอุทานออกมาโดยสัญชาตญาณ “หลายปีแล้วที่ฉันไม่ได้รู้สึกสบายขนาดนี้หลังจากบาดเจ็บ” เมื่ออาการบาดเจ็บทางจิตวิญญาณได้รับการรักษา ไป่ชิวเสียก็กลับคืนสู่สภาวะสูงสุด ความแข็งแกร่งของเธอถือว่ายอดเยี่ยมมาก การสะสมพลังมานานหลายปีไม่ได้สูญเปล่า รากฐานของเธอมั่นคงเพียงพอแล้ว หลินโม่หยูมองออกว่าไป่ชิวเสียมีโอกาสที่จะก้าวเข้าสู่ระดับเซียนจักรพรรดิ หลินโม่หยูกล่าว “ในเมื่อผู้อาวุโสชิวเสียหายดีแล้ว ข้าคงต้องขอตัว” “เดี๋ยว!” ไป่ชิวเสียรีบร้องเรียกหลินโม่หยูทันที หลินโม่หยูถาม “ผู้อาวุโสชิวเสียมีอะไรอีกหรือ?” ไป่ชิวเสียกล่าว “คุณหลิน ความเมตตาอันยิ่งใหญ่ของคุณ ฉันไม่รู้จะตอบแทนอย่างไร ฉันมีของขวัญเล็กน้อยเพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณค่ะ” หลินโม่หยูกล่าว “ผู้อาวุโส ไม่ต้องเกรงใจครับ ป้ายแห่งศรัทธาที่ท่านมอบให้ข้าก็ช่วยข้าไว้มากแล้ว อีกอย่างพูดตามตรง ครั้งนี้ข้าเองก็ได้ของบางอย่างมาในระหว่างที่ตามหาวิธีรักษาให้ท่านเช่นกัน” ไป่ชิวเสียไม่สนใจสิ่งที่หลินโม่หยูกล่าว เธอตั้งใจที่จะแสดงความขอบคุณให้ได้ เธอหยิบกล่องใบเล็กออกมาแล้วยัดใส่มือหลินโม่หยู เดิมทีหลินโม่หยูตั้งใจจะปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นกล่องใบนั้น เขาก็พูดไม่ออก สิ่งที่ไป่ชิวเสียถืออยู่นั้นเป็นกล่องโบราณ และมันไม่ได้ถูกผนึกด้วยอักขระโบราณใดๆ หลินโม่หยูสงสัย “ผู้อาวุโสชิวเสียได้กล่องใบนี้มาได้อย่างไรครับ?” ไป่ชิวเสียกล่าว “ฉันพบมันในซากปรักหักพังเมื่อหลายปีก่อน” “ในกล่องมีของสองชิ้น ชิ้นหนึ่งคือไข่มุกที่ทำให้ฉันได้เรียนรู้วิธีรวบรวมและใช้พลังแห่งศรัทธา” “ส่วนอีกชิ้นหนึ่ง ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร” หลินโม่หยูถาม “ท่านไม่ได้เอาไปให้เหล่าเซียนจักรพรรดิดูหรือครับ?” ไป่ชิวเสียกล่าว “ฉันเอาไปให้ดูแล้ว แต่เหล่าเซียนจักรพรรดิก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร จึงคืนมาให้ฉัน” “แต่ฉันรู้ว่าสิ่งนี้ต้องล้ำค่ามาก เพียงแต่ความรู้ของฉันจำกัด ครั้งนี้ฉันขอมอบมันให้คุณหลินเพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณ โปรดอย่าปฏิเสธเลยนะคะ” หลินโม่หยูรับกล่องมา “ตกลงครับ ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร ขอบคุณท่านมากครับผู้อาวุโส ข้าก็มีของจะมอบให้ท่านเพื่อเป็นการตอบแทนเช่นกัน โปรดอย่าปฏิเสธข้าเหมือนกันนะครับ” หลินโม่หยูหยิบเนื้อปลาชิ้นโตออกมาสองชิ้น เนื้อปลานั้นดูสดใหม่มาก มีเลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อย มันดูธรรมดามาก ไม่มีอะไรพิเศษ แต่ไป่ชิวเสียรู้ดีว่าอะไรก็ตามที่หลินโม่หยูหยิบออกมา ไม่มีทางเป็นของธรรมดา หลินโม่หยูกล่าว “กินครั้งละเท่าฝ่ามือ แล้วค่อยๆ ย่างด้วยไฟวิญญาณ มันสุกช้ามาก ดังนั้นค่อยๆ ทำไปนะครับ” “หลังจากกินแล้ว ให้ตั้งใจบ่มเพาะพลังให้ดี หากโชคดี ท่านอาจก้าวเข้าสู่ระดับเซียนจักรพรรดิได้ภายในห้าร้อยปี” ร่างของไป่ชิวเสียสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนเกือบทำเนื้อปลาหลุดมือ เธอตื่นเต้นอย่างสุดขีด คำพูดของหลินโม่หยูที่ว่า “ก้าวเข้าสู่ระดับเซียนจักรพรรดิได้ภายในห้าร้อยปี” เปรียบเสมือนค้อนหนักที่กระแทกลงบนหัวใจของเธอ ระดับเซียนจักรพรรดิ ขอบเขตที่ผู้บ่มเพาะพลังนับไม่ถ้วนใฝ่ฝัน ถึงตอนนี้อยู่แค่เอื้อมเพียงเพราะเนื้อปลาสองชิ้นนี้ ไป่ชิวเสียถามด้วยเสียงสั่นเครือ “คุณหลิน ช่วยบอกได้ไหมคะว่าปลาตัวนี้มาจากไหน?” หลินโม่หยูยิ้ม “เจี่ยไห่” กล่าวจบ ร่างกายของเขาก็ค่อยๆ เลือนหายไป พร้อมกับการสั่นไหวของกฎแห่งอวกาศ หลินโม่หยูจากไปแล้ว “เจี่ยไห่... เจี่ยไห่...” เสียงของไป่ชิวเสียสั่นเครือ “เจี่ยไห่อยู่ที่ไหน?” เธอไม่เคยได้ยินชื่อเจี่ยไห่มาก่อน แต่เธอรู้ว่ามันต้องเป็นสถานที่ที่ลึกลับมากแน่ๆ ไป่ชิวเสียรีบเชื่อมต่อเข้ากับเครือข่ายจักรพรรดิมนุษย์เพื่อค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเจี่ยไห่ แต่ก็ไม่พบอะไรเลย เธอส่งข้อความไปถามเพื่อนหลายคนว่ารู้จักเจี่ยไห่หรือไม่ แต่เพื่อนของเธอในขอบเขตอีกฟากฝั่ง (Other Shore) ต่างก็ไม่รู้จักเช่นกัน ไป่ชิวเสียตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่ข้อมูลที่คนในขอบเขตอีกฟากฝั่งจะรู้ได้ สุดท้าย เธอจึงถามจักรพรรดิมนุษย์ “จักรพรรดิมนุษย์ คุณหลินมอบเนื้อปลาให้ฉันสองชิ้น โดยบอกว่ามาจากเจี่ยไห่ หลังจากกินแล้วจะช่วยเร่งการบ่มเพาะและทำให้ฉันมีความหวังที่จะก้าวสู่ระดับเซียนจักรพรรดิได้” ไม่นานนัก เสียงของจักรพรรดิมนุษย์ก็ดังขึ้นที่ข้างหูของไป่ชิวเสีย “หากเจ้าอยากรู้เรื่องเจี่ยไห่ จงบ่มเพาะให้ถึงระดับเซียนจักรพรรดิ เนื้อปลาที่คุณหลินมอบให้เจ้านั้นล้ำค่ามาก อย่าได้ทำให้มันเสียเปล่า!” เมื่อได้ยินคำตอบจากเครือข่ายจักรพรรดิมนุษย์ ไป่ชิวเสียก็มีกำลังใจขึ้นมา “โปรดวางใจค่ะ คุณหลิน ฉันจะขยันบ่มเพาะพลังและก้าวสู่ระดับเซียนจักรพรรดิโดยเร็วที่สุด” ... หลังจากออกจากตระกูลไป่ หลินโม่หยูตรงไปที่พำนักของจักรพรรดิมนุษย์และหยิบกล่องโบราณที่ตระกูลไป่มอบให้มา “จักรพรรดิมนุษย์ ผู้อาวุโสชิวเสียมอบสิ่งนี้ให้ข้า ท่านเคยเห็นมันมาก่อนไหมครับ?” จักรพรรดิมนุษย์ฉายภาพร่างออกมา “ข้าเคยเห็น แต่ทั้งข้าและเหล่าซิงต่างก็บอกไม่ได้ว่ามันคืออะไร จึงส่งคืนให้ไป่ชิวเสียไป” “ไป่ชิวเสียได้รับพลังแห่งศรัทธามาจากสิ่งนี้ พลังแห่งศรัทธาเคยเป็นหนึ่งในพลังของเผ่าพันธุ์มนุษย์ในสมัยโบราณ แต่ภายหลังได้สาบสูญไป การที่ไป่ชิวเสียค้นพบพลังแห่งศรัทธาอีกครั้งนับเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่มาก” หลินโม่หยูยิ้ม “ขนาดท่านยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร ข้าเองก็คงดูไม่ออกเช่นกัน” เขาเปิดกล่องออกและเห็นสิ่งที่อยู่ภายใน มันเป็นวัตถุรูปทรงกรวย ขนาดประมาณฝ่ามือ ด้านหน้าแหลมและด้านหลังเป็นวงรี หลินโม่หยูไม่รู้สึกถึงความพิเศษใดๆ ของกรวยชิ้นนี้ เขาพยายามสื่อสารกับมันด้วยจิตวิญญาณ แต่ก็ไม่มีการตอบสนอง เขาพยายามอยู่หลายครั้งแต่ก็ยังไม่เข้าใจจุดประสงค์ของมัน “ของประหลาด ไม่ใช่วัตถุ และไม่ใช่สมบัติ” “แต่ของชิ้นไหนที่ถูกเก็บไว้ในกล่องแบบนี้ ย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน” จักรพรรดิมนุษย์กล่าว “เราลองใช้วิธีต่างๆ แล้วแต่ก็ไม่พบวิธีใช้งานที่ถูกต้อง” “เจ้าค่อยๆ ศึกษาไปเถอะ บางทีเจ้าอาจค้นพบวิธีใช้งานที่ถูกต้อง” หลินโม่หยูพยักหน้า “ข้าจะค่อยๆ ศึกษาครับ ไม่รีบ” หลังจากอำลาจักรพรรดิมนุษย์ หลินโม่หยูก็กลับมาที่คฤหาสน์ของตน บนสนามหญ้านอกคฤหาสน์ มีวัวตัวเล็กตัวหนึ่งกำลังนอนน้ำลายยืด ฝันถึงของอร่อยบางอย่าง มันหลับใหลไปนานมากแล้ว ตลอดสามปีที่ผ่านมา เสี่ยวอู่ไม่ได้กลับมา และเจ้าวัวตัวเล็กก็ไม่ค่อยอยู่นิ่งแบบนี้เท่าไหร่นัก หลินโม่หยูมาถึงหน้าคฤหาสน์อย่างเงียบเชียบ เจ้าวัวตัวเล็กไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใดๆ มันไม่สังเกตเห็นการมาถึงของหลินโม่หยูเลย หลินโม่หยูดูเหมือนจะรวมร่างเข้ากับมิติ ตราบใดที่เขาไม่ต้องการให้ใครพบ แม้แต่ตอนที่เจ้าวัวตัวเล็กตื่นอยู่ มันก็ไม่มีวันสังเกตเห็นเขา กลิ่นหอมคุ้นเคยโชยออกมาจากคฤหาสน์ เข้าสู่จมูกของหลินโม่หยู ดวงตาของหลินโม่หยูเต็มไปด้วยความทรงจำ มันคือกลิ่นของชาเย็น นึกถึงอดีต ตอนที่อวี้จูเกือบจะถูกเผา ใบหน้าที่เปื้อนเขม่าของเธอนั้นช่างดูน่าขบขันจริงๆ การผจญภัยแต่ละครั้ง การเก็บเกี่ยวแต่ละอย่าง และการแลกเปลี่ยนกับอวี้จู ยังคงแจ่มชัดในใจของเขา หลินโม่หยูเดินเข้าไปในคฤหาสน์แล้วพูดเสียงดัง “ข้าต้องการจะขายของ!” ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงใสราวกระดิ่งเงินก็ดังออกมาจากคฤหาสน์ “หัวหน้า อวี้จูรอคุณมานานแล้ว!”