**บทที่ 1050: ก้าวต่อไป** มือที่เหี่ยวย่นสั่นเทา ทว่าเมื่อความประหลาดใจเบื้องต้นจางหายไป ตันชิงเฉินก็ยกมุมปากขึ้นยิ้ม “แม่ทัพศัตรูคือ กู่อี้ฟาน งั้นหรือ?” “ใช่ หรือจะเรียกให้ถูกคือ จั๋วฟาน ฮ่า ฮ่า ฮ่า…” ไป่หลี่จิ้งเหว่ยเอนกายพิงเก้าอี้พลางถอนหายใจ ดวงตาฉายแววตื่นเต้นระคนยินดี ตันชิงเฉินทอดถอนใจ “ยากจะเชื่อว่าเขายังมีชีวิตอยู่และกลายเป็นศัตรูของเราในตอนนี้ ดูจากท่าทางของท่านนายกฯ แล้ว ท่านดูจะดีใจไม่น้อยที่รู้ว่าคนที่ท่านยืนกรานจะกำจัดให้สิ้นซากในคราวก่อน บัดนี้ยังมีชีวิตอยู่แถมยังเป็นผู้กุมบังเหียนทัพของพันธมิตรอีก” “ใช่ ตอนนั้นข้าต้องการกำจัดเขาเพราะภัยคุกคามที่เขาเป็น แต่หลังจากที่ได้เห็นสงครามที่ไร้คู่ต่อสู้ที่แท้จริง ข้าก็รู้สึกถึงความสูญเสียและความเสียดาย คู่ปรับที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้เราพบเจอได้เพียงครั้งเดียว แต่ข้ากลับไม่ได้ประมือกับเขาอย่างตรงไปตรงมา นับว่าเป็นเรื่องน่าขันสิ้นดี ครั้นได้รู้ว่าเขารอดชีวิต แม้จะรู้สึกแค้นใจ แต่ความรู้สึกที่เด่นชัดกว่าคือความปิติ ลองดูสิว่าเราจะได้หวนกลับมาฟาดฟันกันเร็วแค่ไหน คราวนี้แหละเราจะได้สู้กันอย่างสมน้ำสมเนื้อ จักรวรรดิดาราจันทราดาบกับสี่ดินแดน หากไม่นับยอดฝีมือ แสนยานุภาพทางการทหารก็ถือว่าสูสีกัน ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเราและกลยุทธ์แล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า…” “ถึงแม้จะเห็นได้ชัดจากแผนการวางกำลังของท่านนายกฯ ว่าท่านเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบ จนแทบจะเรียกได้ว่าเพียงไม่กี่ก้าวท่านก็พร้อมจะเผด็จศึก ในขณะที่เขาต้องเร่งมือหลายก้าวเพื่อไล่ตามการวางกำลังของท่านให้ทัน สงครามดูเหมือนจะตัดสินกันตั้งแต่เริ่มเสียแล้ว เขาคงยากจะพลิกสถานการณ์ได้ทันในเวลาที่จำกัดเช่นนี้” ตันชิงเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม ไป่หลี่จิ้งเหว่ยยิ้มรับ “โลกนี้ไม่เคยมีความยุติธรรม ข้าอาจกุมความได้เปรียบอยู่ตอนนี้ แต่เราทั้งคู่ต่างมีทรัพยากรพอกัน กำลังของเขาแทบไม่ต่างจากข้า ทุกอย่างขึ้นอยู่กับทักษะของเขาที่จะฝ่าฟันอันตรายนี้ไปให้ได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า... ราชาดาบผ่ามังกร เจ้าคิดว่าคราวนี้ใครจะเป็นผู้ชนะ?” “ท่านนายกฯ ท่านถามอะไรเช่นนั้น? ไม่ใช่ว่าข้ากำลังนำทัพบุกดินแดนเหนืออยู่หรอกหรือ? แล้วข้าจะไม่ต้องการชัยชนะได้อย่างไร?” คิ้วของตันชิงเฉินกระตุก ไป่หลี่จิ้งเหว่ยจ้องมองเขาอยู่นานก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะ ดวงตาเป็นประกาย “ราชาดาบผ่ามังกร ข้าก็แค่แค่อยากฟังความเห็นของเจ้า คราวก่อนหมอนั่นหนีไปได้ด้วยเล่ห์เหลี่ยมเหลือร้ายต่อหน้าต่อตาเรา นั่นเป็นความผิดพลาดที่ข้าจะไม่มีวันลืม ข้ากุมคอเขาไว้ได้แท้ๆ อยู่เพียงแค่เส้นยาแดงผ่าแปด ข้าปล่อยให้เขาหนีไปได้อย่างไรกัน?” ไป่หลี่จิ้งเหว่ยยิ้มให้ตันชิงเฉิน แต่ฝ่ายหลังกลับสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่าน ไป่หลี่จิ้งเหว่ยไม่ได้ตำหนิใคร แต่มันก่อให้เกิดความสงสัยขึ้นในใจว่าตันชิงเฉินมีบทบาทอย่างไรในการรอดชีวิตของจั๋วฟาน ตันชิงเฉินหรี่ตาลง พลางขบคิดในใจ ขณะที่ไป่หลี่จิ้งเหว่ยยังคงจ้องมองกลับมาด้วยรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา “รายงาน!” เสียงตะโกนดังขึ้นทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัด ทหารนายหนึ่งรีบรุดเข้ามาคุกเข่าลง เขาถือป้ายหยกสามชิ้นมาด้วย “ท่านนายกฯ ราชาดาบ สนามรบทั้งสามดินแดนส่งป้ายหยกมาแจ้งข่าว กองทัพตะวันออก ตะวันตก และใต้ ต่างถอนกำลังทั้งหมดแล้ว พวกเขากำลังรอคำสั่งจากท่านนายกฯ ครับ!” ไป่หลี่จิ้งเหว่ยไม่ละสายตาจากตันชิงเฉินขณะหัวเราะ “สามดินแดนเคลื่อนไหวพร้อมกัน... หมอนั่นลงมือแล้ว ราชาดาบผ่ามังกร เจ้าคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้?” “การทิ้งชายแดนหมายความว่าพวกเขาสละตำแหน่งป้องกันทั้งหมดแล้ว ตอนนี้เราสามารถบุกตรงเข้าไปยึดครองดินแดนเหล่านั้นได้ในคราวเดียว!” ตันชิงเฉินรินเหล้าใส่จอกพลางกล่าว “เพียงแต่การกระทำที่เหมือนฆ่าตัวตายเช่นนี้มันไร้เหตุผลสิ้นดี การที่ชายแดนของแต่ละดินแดนล่มสลายหมายความว่านิกายและตระกูลต่างๆ ต้องเผชิญชะตากรรมตามลำพัง โดยไม่มีแนวหลังคอยหนุนช่วยยื้อศึก แม้แต่คนธรรมดาก็ยังไม่คิดตัดสินใจโง่เขลาเช่นนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเจ้าเด็กเหลือขอที่นิสัยบิดเบี้ยวนั่น สิ่งที่ข้าคิดคือ... นี่ต้องเป็นกลลวงแน่” ไป่หลี่จิ้งเหว่ยยิ้มพยักหน้า “ใช่ ราชาดาบผ่ามังกรพูดถูก ด้วยความเจ้าเล่ห์ของเขา เขาไม่มีวันตัดสินใจหุนหันพลันแล่นเช่นนี้แน่ เขาต้องมีแผนการ... หรือว่า...” ดวงตาของไป่หลี่จิ้งเหว่ยทอประกายถึงความเป็นไปได้อีกอย่าง “แสร้งทำเป็นว่ามีแผนงั้นหรือ?” “หมายความว่าอย่างไร?” “การผสมผสานความจริงเข้ากับภาพลวงตา คือส่วนหนึ่งของการสงคราม” ไป่หลี่จิ้งเหว่ยอธิบาย “กองกำลังของสามดินแดนไม่มีทางสู้เราได้ อย่างช้าที่สุดก็ล่มสลายภายในหนึ่งปี แต่เขากลับออกคำสั่งที่รุนแรงเช่นนี้เพื่อสั่นคลอนขวัญกำลังใจของเรา ทำให้เราเกิดความสงสัยในที่ที่ไม่มีอะไร และบีบให้เราต้องถอยร่นด้วยความระแวดระวัง สิ่งนี้จะทำให้พวกเขามีเวลาเตรียมตัวมากขึ้น นี่อาจเป็น ‘กลศึกเมืองร้าง’ ก็เป็นได้” ตันชิงเฉินพยักหน้า “ถ้าเราบุกตรงเข้าไป ต่อให้เป็นกลศึกเมืองร้าง เราก็จะได้รู้ความจริงในไม่ช้า การทิ้งตำแหน่งป้องกันเช่นนี้มีแต่จะนำไปสู่ความพ่ายแพ้ย่อยยับ เขาเสี่ยงเกินไปกับการเคลื่อนไหวที่กล้าบ้าบิ่นนี้ และหากไม่ใช่กลศึกเมืองร้าง หากเขากำลังซ่อนแผนการอื่นไว้ เราก็จะตกอยู่ในอันตรายหากบุกเข้าไป และอาจต้องสูญเสียอย่างหนัก” “เพราะอย่างนั้นเราถึงต้องรอก้าวต่อไปของเขา!” “ก้าวต่อไปงั้นหรือ?” “ใช่!” ไป่หลี่จิ้งเหว่ยยิ้มอย่างมั่นใจ “เขาต้องการเล่นเกมกับข้า แต่เขาต้องล่อให้ข้าติดกับเสียก่อน กลศึกเมืองร้างธรรมดาๆ ที่อาจไม่ได้ผลอย่างที่เขาหวัง ย่อมต้องมีแผนสำรอง การเฝ้าดูก้าวต่อไปของเขาจะทำให้ข้ารู้เจตนาของเขา หากมันเป็นกับดัก เขาจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ข้าตกหลุมพราง…” “รายงาน!” เสียงตะโกนอีกครั้งดังสะท้อนเข้ามา องครักษ์คนหนึ่งบุกเข้ามาด้วยท่าทางวิตกกังวล “ท่านนายกฯ ฝ่าบาทส่งข่าวมาว่าเกิดการก่อจลาจลในทุกเขตแดนในพื้นที่ส่วนกลาง เจ้าเมืองและทหารกำลังลำบากในการต้านทาน พระองค์ทรงร้องขอทัพเสริมโดยด่วนครับ!” “พื้นที่ส่วนกลางกำลังก่อจลาจล?” ตันชิงเฉินร้องออกมาด้วยความตกใจ “เป็นไปได้อย่างไร? เราตรวจสอบให้แน่ใจแล้วว่าทุกจุดในพื้นที่ส่วนกลางถูกรักษาความปลอดภัยไว้ก่อนจะยกทัพมา ไม่มีใครกล้าก่อเรื่อง แล้วทำไมถึงทำตอนนี้? เหตุใดมันถึงรุนแรงจนแม้แต่กองกำลังของเจ้าเมืองยังรับมือไม่ได้?” ไป่หลี่จิ้งเหว่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะฉีกยิ้ม “ข้าเข้าใจแล้ว มันคือกลอุบายธรรมดาๆ ราชาดาบผ่ามังกร เจ้าไม่เห็นหรือ?” “เห็นอะไร?” “แผนการที่เชื่อมโยงกันของเขายังไงล่ะ” ไป่หลี่จิ้งเหว่ยยิ้มอย่างรู้เท่าทัน “ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าทำไมเขาถึงใช้กลศึกเมืองร้าง เขาสั่งให้ถอยทัพก่อนเพื่อบั่นทอนสภาวะจิตใจของข้า ทำให้ข้าลังเลว่าจะทำอย่างไร จากนั้นเขาก็ให้สายลับของพันธมิตรที่แฝงตัวอยู่ในพื้นที่ส่วนกลางก่อความวุ่นวาย เพื่อให้ข้าถูกบีบให้กลับไปปราบปราม มันจะช่วยลดอัตราความสูญเสียของดินแดนฝั่งนั้น และในขณะเดียวกันก็เป็นการตลบหลังเราในจังหวะนี้ที่พวกเราไม่ทันตั้งตัว! หากทำสำเร็จ เขาอาจจะตลบหลังเราด้วยการล้อมเราไว้แล้วบุกเข้าตีพื้นที่ส่วนกลาง มันจะทำให้แผนการใหญ่ของเราที่ต้องการพิชิตพวกเขาทั้งหมดกลายเป็นเรื่องไร้ค่า! ด้วยขวัญกำลังใจที่แตกสลาย เขาคงพลิกสถานการณ์ได้ง่ายๆ!” ตันชิงเฉินพยักหน้า “ดูจะเป็นเช่นนั้นจริง ปัญญาของท่านนายกฯ ไร้ขอบเขตยิ่งนัก แล้วคำขอของฝ่าบาทล่ะ…” “กราบทูลฝ่าบาทให้ทรงอดทนรอ อีกหนึ่งเดือนข้าจะยึดสามดินแดนให้สิ้น แล้วค่อยกลับไปปราบจลาจล” ไป่หลี่จิ้งเหว่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม ทหารผู้นั้นโค้งคำนับแล้วรีบออกไปส่งสาส์น ตันชิงเฉินกล่าว “การจัดการภายหลังยึดสามดินแดนได้แล้ว มันจะไม่…” “ราชาดาบผ่ามังกร สายลับกระจอกๆ เพียงไม่กี่คนจะสร้างปัญหาได้สักเท่าใดเชียว? ถึงขั้นคิดจะโค่นล้มใจกลางของจักรวรรดิดาราจันทราดาบเรา... ฮ่า ฮ่า ฮ่า…” ไป่หลี่จิ้งเหว่ยไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย “ทั้งหมดนี่เป็นเพียงกลยุทธ์ของจั๋วฟานที่ต้องการแยกกำลังเรา แต่ข้าฉลาดเกินกว่าจะตกหลุมพรางนั้น อีกอย่าง ข้าจะทำให้เขาต้องชดใช้อย่างสาสมที่บังอาจใช้กลศึกเมืองร้างกับข้า สั่งให้ราชาดาบทั้งสามบุกตรงเข้ายึดสามดินแดนทันที ข้าต้องการให้พวกเขายึดฐานที่มั่นให้ได้ภายในหนึ่งเดือน!” “รับบัญชา!” ทหารที่อยู่ด้านนอกรับคำสั่งและจากไป ดวงตาของไป่หลี่จิ้งเหว่ยทอประกายแห่งชัยชนะขณะเหลือบมองท่าทีที่ครุ่นคิดของตันชิงเฉิน… ณ โถงหลักของนิกายทะเลกระจ่าง จั๋วฟานเอนกายพิงเก้าอี้ประธานด้วยความเบื่อหน่ายอย่างเหลือคณา รอบกายของเขาคือเหล่าผู้อาวุโสคนเดิมที่กำลังแตกตื่นและโกลาหล “รายงาน!” ศิษย์คนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาแล้วโค้งคำนับ คนอื่นๆ ต่างถามขึ้นทันที “เกิดอะไรขึ้น?” “มีรายงานจากแนวหน้าครับ! จักรวรรดิดาราจันทราดาบในพื้นที่ส่วนกลางกำลังเกิดการก่อจลาจล จักรพรรดิกำลังร้องขอให้ไป่หลี่จิ้งเหว่ยส่งทัพเสริมกลับไปครับ!” “ว่าอย่างไรนะ?” ทุกคนต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหันมามองจั๋วฟานด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง “ยอดเยี่ยมมาก ท่านจั๋ว! เขาปีศาจช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ ที่สามารถสร้างความโกลาหลถึงใจกลางของพื้นที่ส่วนกลางได้ ไป่หลี่จิ้งเหว่ยคราวนี้ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องถอยทัพกลับไป ฮ่า ฮ่า ฮ่า…” “แต่ว่า…” ศิษย์คนเดิมกล่าวต่อด้วยสีหน้าเจ็บปวด “หน่วยสอดแนมรายงานว่า ไป่หลี่จิ้งเหว่ยไม่ยอมทำตามคำสั่งของจักรพรรดิ เขากลับสั่งให้ราชาดาบอีกสามคนบุกตะลุยเข้าสู่ดินแดนของเรา ตอนนี้ชายแดนแตกพ่ายแล้ว และกองทัพกำลังมุ่งหน้าสู่ฐานที่มั่นโดยไม่มีอะไรขวางกั้นเลยครับ” [อะไรนะ?!] ทุกคนถึงกับสั่นสะท้าน ดิ่งลงสู่ความสิ้นหวังจากจุดที่เคยมีความหวังสูงสุด…