Chapter 147 - ความลับ หวังเถิงถูกพาไปยังห้องประชุมภายในค่ายทหาร ที่นั่นมีอีกคนมารอรับตัวเขาอยู่ ทหารที่ทำหน้าที่ดูแลเขาได้แจ้งเรื่องไปยังผู้บังคับบัญชาระดับสูงแล้ว และบอกให้หวังเถิงนั่งรออยู่ในห้องนั้น หวังเถิงรออยู่ประมาณสิบนาทีก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากหน้าประตู ดูเหมือนจะมีคนมากกว่าหนึ่งคนเดินมา ทันใดนั้น ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออก “ที่เจ้าบอกว่าพบ ‘ดาร์กแอปปาริชัน’ ในป่าหมอกทมิฬน่ะ จริงหรือ!” เสียงนั้นดังมาก่อนที่ตัวคนพูดจะปรากฏตัวเสียอีก! ร่างที่ดูภูมิฐานพร้อมด้วยกลิ่นอายอันทรงพลังในชุดเครื่องแบบทหารก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่น หวังเถิงอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเขา “นี่คือผู้รับผิดชอบสูงสุดของเขตทหารเรา พลเอกเสิ่น!” ทหารที่พาหวังเถิงมาแนะนำให้เขารู้จัก “ท่านพลเอกเสิ่น!” หวังเถิงลุกขึ้นยืนตรงแล้วทำความเคารพอย่างนอบน้อม “ใช่ครับ ผมพบดาร์กแอปปาริชันตัวหนึ่งพร้อมกับทีมจอมยุทธ์จากทวีปซิงอู่ในป่าหมอกทมิฬ” เขาอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างละเอียดก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้ถาม เมื่อเล่าจบ หวังเถิงก็หยิบชิ้นเนื้อที่เขาแล่ออกมาจากร่างของดาร์กแอปปาริชันขึ้นมา “ผมแล่ชิ้นนี้ออกมาจากร่างของมันครับ มันไม่สะดวกที่จะนำซากทั้งร่างกลับมา เราเลยเผามันจนเป็นเถ้าถ่าน ท่านสามารถตรวจสอบชิ้นส่วนนี้ได้ครับ” “เจ้าทำถูกต้องแล้ว หากไม่กำจัดร่างของดาร์กแอปปาริชันทันที มันจะแพร่เชื้อใส่สิ่งมีชีวิตอื่น” พลเอกเสิ่นพยักหน้า จากนั้นเขาก็หันไปสั่งทหารข้างตัว “เสี่ยวหลี่ เอาชิ้นส่วนนี้ไปตรวจสอบซะ” ทหารนายนั้นรีบรับชิ้นเนื้อไปแล้วเดินออกไปทันที “เจ้าบอกว่ามีทีมจอมยุทธ์จากทวีปซิงอู่อยู่กับเจ้าด้วยงั้นรึ?” พลเอกเสิ่นถาม “ใช่ครับ พวกเขาเป็นคนค้นพบดาร์กแอปปาริชันก่อน และบังเอิญล่อมันมายังจุดที่ผมซ่อนตัวอยู่ เจ้าดาร์กแอปปาริชันนั่นเห็นผมเข้า ผมเลยจำเป็นต้องลงมือครับ” หวังเถิงกล่าว “พวกเขาได้รายงานเรื่องนี้ต่อกองทัพของทวีปซิงอู่แล้วหรือยัง?” พลเอกเสิ่นถามต่อ “รายงานแล้วครับ หลังจากที่เราเข้าเมืองมาเราก็แยกย้ายกัน พวกเขาไปที่เขตทหารของทวีปซิงอู่ ส่วนผมมาที่นี่” หวังเถิงพยักหน้า ผ่านไปครู่หนึ่ง ทหารที่ชื่อเสี่ยวหลี่ก็กลับมา ในมือถือรายงานฉบับหนึ่งส่งให้พลเอกเสิ่น “มันคือดาร์กแอปปาริชันจริงๆ ด้วย” พลเอกเสิ่นสีหน้าเคร่งเครียดขึ้น เขาหันไปพูดกับหวังเถิง “ขอบใจที่มาแจ้งข่าว เรื่องนี้สำคัญมาก” “ท่านเกรงใจเกินไปแล้วครับ!” หวังเถิงรู้สึกทำตัวไม่ถูกกับท่าทีที่เป็นกันเองของอีกฝ่าย “ผ่อนคลายเถอะ ข้าไม่กินคนหรอก” พลเอกเสิ่นยิ้ม “เจ้าคือหวังเถิงใช่ไหม? ข้าได้ยินจากเฒ่าฟู่ว่าคนที่ทำคะแนนสอบวิชาจอมยุทธ์ได้เป็นอันดับหนึ่งของตงไห่ปีนี้คืออัจฉริยะหายาก ต้องเป็นเจ้าแน่ๆ” “เฒ่าฟู่?” หวังเถิงงุนงง “ฟู่เทียนเต้า อาจารย์ใหญ่ของสำนักจอมยุทธ์จีซินในตงไห่น่ะ” พลเอกเสิ่นอธิบาย “อ๋อ ท่านรู้จักอาจารย์ใหญ่ของเราด้วยหรือครับ” หวังเถิงตอบ “ฮ่าๆๆ เราเป็นเพื่อนเก่ากัน” พลเอกเสิ่นยิ้มพลางกล่าว “ท่านเองก็มาจากตงไห่เหมือนกันหรือครับ?” หวังเถิงถามอีกครั้ง “ถูกต้องแล้ว” … ทั้งสองคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง หวังเถิงลังเลอยู่ครู่ก่อนจะถามขึ้นว่า “ท่านพลเอกเสิ่น ดาร์กแอปปาริชันพวกนี้คืออะไรกันแน่ครับ?” “เจ้าคงได้ยินเรื่องที่ปีนี้มีการเพิ่มจำนวนการรับเข้าสอบวิชาจอมยุทธ์แล้วใช่ไหม?” พลเอกเสิ่นไม่ได้ตอบตรงๆ แต่กลับมองหวังเถิงด้วยสายตาที่มีความหมาย “หรือว่าจะเป็น…” สีหน้าของหวังเถิงเปลี่ยนไป “ถูกต้องแล้ว มันเป็นอย่างที่เจ้าคิดนั่นแหละ เราจำเป็นต้องจัดการกับพวกดาร์กแอปปาริชัน” พลเอกเสิ่นกล่าว “ทำไมล่ะครับ? ถึงแม้จะจำเป็นต้องจัดการกับดาร์กแอปปาริชัน แต่นั่นก็เป็นหน้าที่ของทวีปซิงอู่ไม่ใช่หรือ ทำไมเราต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจมากมายขนาดนี้? ดาร์กแอปปาริชันพวกนั้นอันตรายมากนะ จอมยุทธ์จำนวนมากต้องมาตายด้วยน้ำมือของพวกมัน” หวังเถิงอดไม่ได้ที่จะตั้งคำถาม “ที่ต้องรับศิษย์จอมยุทธ์เพิ่มขึ้นก็เพราะจอมยุทธ์จำนวนมากต้องสละชีพไป ส่วนเหตุผลนั้น…” พลเอกเสิ่นจ้องหน้าหวังเถิงก่อนจะพูดต่อ “ข้าบอกได้เพียงว่าโลกของเราก็ไม่ได้ปลอดภัยนัก หากเราไม่เตรียมการป้องกันไว้ให้ดี ไม่ช้าก็เร็ว เราทุกคนจะตกเป็นเหยื่อ” “โลกของเราไม่ปลอดภัย!” ในชั่วพริบตา ความคิดของหวังเถิงก็กระจ่างขึ้น เขาเข้าใจแล้ว! เขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว! ทำไมรอยแยกมิติถึงมีการคุ้มกันแน่นหนานัก? ทำไมต้องมีกองกำลังทหารไปประจำการที่ทวีปซิงอู่? ทำไมถึงต้องเพิ่มจำนวนการรับนักเรียนเข้าสอบวิชาจอมยุทธ์… ข้อสงสัยมากมายที่เขามี ในที่สุดก็ได้รับคำตอบ “ถ้าไม่เป็นแบบนั้น เจ้าคิดว่าทำไมจอมยุทธ์ถึงมีสถานะสูงส่งนัก? ยิ่งได้รับสิทธิพิเศษมาก ความรับผิดชอบก็ยิ่งมากตามไปด้วย” พลเอกเสิ่นกล่าว “ผมเข้าใจแล้วครับ” หวังเถิงรู้สึกคอแห้งผาก เขาตระหนักได้ว่าตนเองดูเหมือนจะเพิ่งค้นพบความลับอันยิ่งใหญ่เข้าให้แล้ว หัวใจของเขารู้สึกหนักอึ้ง “ไม่ต้องกังวลจนเกินไป ตอนนี้โลกของเรายังปลอดภัยอยู่ เรามีจอมยุทธ์คอยคุ้มกันอยู่ที่แนวหน้า สถานการณ์ยังอยู่ในความควบคุม” พลเอกเสิ่นคิดว่าเขากังวลเรื่องความปลอดภัยของโลกจึงปลอบใจ “นักเรียนอย่างพวกเราในอนาคตจะต้องไปที่แนวหน้าเพื่อต่อสู้กับดาร์กแอปปาริชันด้วยใช่ไหมครับ?” หวังเถิงถาม “ไม่จำเป็นหรอก ศิษย์จอมยุทธ์บางคนไม่ได้เลือกเส้นทางสายต่อสู้จริง พวกเขาอาจจะไปทำงานออฟฟิศในอนาคต จึงไม่จำเป็นต้องไปแนวหน้า” พลเอกเสิ่นอธิบายอย่างใจเย็น หวังเถิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามต่อ “แนวหน้าเป็นอย่างไรบ้างครับ?” “เมื่อเจ้าเข้ามหาวิทยาลัย เจ้าจะมีโอกาสได้เห็นมันเอง ดาร์กแอปปาริชันไม่ได้เป็นแบบตัวที่เจ้าเจอทุกตัวหรอก นั่นเป็นเพียงระดับต่ำสุดเท่านั้น ยังมีดาร์กแอปปาริชันที่ระดับสูงกว่านั้นอีก พวกนั้นน่ะคือสิ่งที่น่ากลัวอย่างแท้จริง” พลเอกเสิ่นกล่าว “ผมขอถามคำถามสุดท้ายได้ไหมครับ?” “ถามมาสิ” “ดาร์กแอปปาริชันพวกนั้นมาจากไหนครับ?” หวังเถิงถาม คราวนี้พลเอกเสิ่นลังเลไปสองสามวินาที ในที่สุดเขาก็พูดว่า “ช่างเถอะ ไม่ช้าก็เร็วเจ้าก็จะได้รู้ พวกมันมาจากขุมนรก!” “ขุมนรก!” หวังเถิงอดไม่ได้ที่จะพูดทวน พลเอกเสิ่นไม่ได้พูดอะไรต่อ หวังเถิงเองก็รู้ความจึงไม่ได้เซ้าซี้ถามต่อ เขาจึงลุกขึ้นและขอตัวลา “ถ้าโชคชะตาลิขิต เราคงได้พบกันอีก” พลเอกเสิ่นลุกขึ้นยืน ทหารนายเดิมที่รับตัวหวังเถิงเดินไปส่งเขาที่ประตูเขตทหาร “ขอบคุณครับ ท่านไม่ต้องเดินไปส่งต่อแล้วก็ได้” หวังเถิงกล่าว “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นพลเอกเสิ่นคุยกับคนที่ไม่ได้สนิทสนมกันนานขนาดนี้เลยนะ” ทหารนายนั้นยิ้มกล่าว “ผมควรจะรู้สึกเป็นเกียรติไหมเนี่ย?” หวังเถิงมองลึกลงไปในเขตทหาร ทหารที่มาส่งเขามองเขาด้วยสายตากึ่งหยอกล้อ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาโบกมือให้หวังเถิงก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าค่ายทหารไป … เมื่อหวังเถิงกลับมาที่เมืองหย่งเฉิงแล้ว เขาก็ตัดสินใจเดินทางกลับโลกเดิม ส่วนเรื่องดาร์กแอปปาริชันนั้น ทางกองทัพจะเป็นผู้จัดการเอง ต่อให้เขาอยู่ไปก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี หากฟ้าจะถล่มลงมา ก็ให้คนตัวสูงๆ รับไว้แทนก็แล้วกัน รอยแยกมิติ หวังเถิงยืนอยู่นอกรอยแยกมิติพักใหญ่เพื่อเก็บรวบรวมค่าคุณสมบัติมิติอีกรอบ จากนั้นจึงจากไปอย่างพึงพอใจ [มิติ *1.5] เขากลับมาถึงบ้านเช่าในย่านมหาวิทยาลัย หวังเถิงถอดชุดรบออกแล้ว เขาแบกกล่องใส่อาวุธคู่ใจขึ้นหลังด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายทั้งหมด เวลาก็ล่วงเลยไปถึง 8 โมงเช้าแล้ว หญิงสาวสามคนที่อยู่ข้างห้องกำลังจะออกไปทำงานพอดี พวกเธอพบหวังเถิงที่กำลังไขกุญแจเข้าบ้านโดยบังเอิญ “หวังเถิง!” เหยียนซินตะโกนเรียกด้วยความไม่แน่ใจ เธอไม่ได้เจอหวังเถิงมาเป็นเดือนแล้ว เธอเคยมาเคาะประตูห้องเขาหลายครั้งเพราะอยากชวนเขาออกไปเที่ยวเล่น แต่หวังเถิงไม่อยู่บ้าน เธอจึงคิดว่าเขาจงใจเมินเธอและรู้สึกหดหู่ใจไปพักหนึ่ง เมื่อเห็นหวังเถิงในตอนนี้ ดูเหมือนเขาเพิ่งจะกลับจากการเดินทางไกลมาหมาดๆ