บทที่ 153 - ความอิจฉาทำเอาผมแทบบ้า หลังจากมื้ออาหาร ครอบครัวของหวังเถิงขับรถมุ่งหน้าไปยังเดียร์การ์เดน หลี่ซิ่วเหมยอุ้มโต้วโต้วไว้ในอ้อมแขน ซึ่งเด็กน้อยยังคงเงียบเชียบ หลี่ซิ่วเหมยบอกหวังเซิ่งกั๋วและหวังเถิงไปก่อนหน้านี้ว่าปกติแล้วเด็กคนนี้ร่าเริงมาก นี่ไม่ใช่ตัวตนปกติของเธอเลย ครอบครัวทั้งสามคนต่างเป็นห่วงเด็กน้อยคนนี้ เธอเพิ่งเผชิญกับเหตุการณ์ที่กระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรง หากเธอไม่สามารถปล่อยวางมันลงได้ล่ะ? “โต้วโต้ว อยากทานขนมอะไรไหมจ๊ะ? เดี๋ยวป้าซื้อให้เอาไหม?” หลี่ซิ่วเหมยพยายามเปิดใจเด็กน้อย “ขอบคุณค่ะคุณป้า หนูไม่ทานขนมค่ะ” โต้วโต้วส่ายหน้าและตอบเสียงเบา “งั้น… ตุ๊กตาบาร์บี้ดีไหม? เดี๋ยวเราไปซื้อตัวสวยๆ กันนะ?” หลี่ซิ่วเหมยยังไม่ยอมแพ้ เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “คุณป้าคะ ไม่เป็นไรค่ะ” โต้วโต้วก้มหน้าลงตอบ หลี่ซิ่วเหมยรู้สึกจนปัญญา เธอหันไปมองหวังเถิงหวังจะให้เขาช่วย …หวังเถิงยักไหล่ เขาจะไปรู้วิธีปลอบเด็กได้อย่างไรกัน? … เดียร์การ์เดน หวังเซิ่งกั๋วขับรถมาที่แผนกขายของโครงการ เนื่องจากเป็นช่วงเย็น จึงมีพนักงานและลูกค้าอยู่ในแผนกขายค่อนข้างมาก “สวัสดีตอนเย็นครับ!” ทันทีที่พวกเขาเดินเข้าสู่ล็อบบี้ของแผนกขาย ผู้จัดการฝ่ายขายในชุดสูทสีดำก็เข้ามาต้อนรับ ผู้จัดการฝ่ายขายในเดียร์การ์เดนทุกคนหน้าตาดี คุณภาพของบุคลากรเรียกได้ว่าสูงทีเดียว “คุณคือคุณหวังใช่ไหมครับ? คุณเคยมาที่นี่แล้วครั้งหนึ่ง” ผู้จัดการฝ่ายขายชายยิ้มและกล่าว “โอ้ คุณยังจำผมได้ด้วยเหรอ?” หวังเซิ่งกั๋วประหลาดใจ “แน่นอนครับ ผมจำลูกค้าของผมได้ทุกคน” ผู้จัดการฝ่ายขายกล่าว นี่คือสิ่งที่เขาพูดตามมารยาท แต่จริงๆ แล้วผู้จัดการฝ่ายขายจำหวังเซิ่งกั๋วได้เพราะคราวก่อนเขานำเงินมาไม่พอ ทำให้เขาทิ้งความประทับใจไว้อย่างแรงกล้า “ในเมื่อจำผมได้ งั้นทุกอย่างก็ง่ายขึ้น ช่วยพาผมไปดูวิลล่าที่ผมดูไว้คราวที่แล้วหน่อยได้ไหม? รอบนี้ลูกชายผมจะเป็นคนจ่ายเงินเอง” หวังเซิ่งกั๋วไม่ได้รู้สึกอับอาย ตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกภูมิใจมาก ผู้จัดการฝ่ายขายมองไปที่หวังเถิงด้วยความประหลาดใจ เขารู้ราคาของวิลล่าในเดียร์การ์เดนดี ตอนแรกเขาคิดว่าหวังเซิ่งกั๋วคงเตรียมเงินมาด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง ไม่คิดเลยว่าชายหนุ่มคนนี้จะเป็นคนจ่าย เขาจะจ่ายไหวหรือ? ความสงสัยนี้แวบผ่านเข้ามาในใจของผู้จัดการฝ่ายขาย แต่เขาก็ไม่ได้พูดออกมา เขาเป็นเพียงผู้จัดการฝ่ายขาย เขาไม่มีสิทธิ์ไปดูถูกคนที่สามารถแสดงเอกสารยืนยันตัวตนเพื่อซื้อบ้านที่นี่ได้ ดังนั้นเขาจึงรีบพยักหน้าและยิ้ม “ได้เลยครับ เชิญทั้งสามท่าน… เอ้อ สี่ท่านตามผมมาได้เลยครับ” เกือบจะลืมเด็กน้อยคนนั้นไปเสียแล้ว! ผู้จัดการฝ่ายขายพาครอบครัวหวังเถิงออกจากแผนกขาย ไปยังรถรางพิเศษที่ใช้สำหรับชมโครงการ เขาพาพวกเขาไปส่งที่หน้าวิลล่า ผู้จัดการฝ่ายขายหยิบกุญแจออกมาและเปิดประตู หวังเถิงเดินตามหวังเซิ่งกั๋วเข้าไปสำรวจบ้าน โดยรวมแล้วถือว่าไม่เลว แสงสว่าง การจัดวาง และการออกแบบล้วนตรงกับรสนิยมของครอบครัวหวัง คุณภาพการตกแต่งในเดียร์การ์เดนถือว่าสูงมาก จึงตอบโจทย์ความต้องการของพวกเขาได้ดี พวกเขาไม่จำเป็นต้องรีโนเวทบ้านใหม่ ส่วนเฟอร์นิเจอร์ พวกเขาแค่ต้องค่อยๆ เลือกซื้อเอาเอง แต่ตราบใดที่มีเงิน เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ปัญหา “ลูกคิดว่ายังไงบ้าง?” หวังเซิ่งกั๋วถาม “ตราบใดที่พ่อชอบก็พอครับ ผมตั้งใจจะซื้อบ้านให้ทุกคนอยู่แล้ว” หวังเถิงกล่าว หลี่ซิ่วเหมยและหวังเซิ่งกั่วยิ้มด้วยความปลาบปลื้ม เห็นได้ชัดว่าพวกเขาถูกใจวิลล่าหลังนี้มาก “ผมเอาหลังนี้แหละ ไปเซ็นสัญญาซื้อขายกันเลย” หวังเซิ่งกั๋วหันไปบอกผู้จัดการฝ่ายขาย ผู้จัดการฝ่ายขายดีใจมาก ในใจเขาแทบจะกระโดดโลดเต้น หากปิดการขายนี้ได้ เขาจะได้ค่าคอมมิชชั่นก้อนโต “ได้เลยครับ ไปเซ็นสัญญากันตอนนี้เลย” พวกเขาทั้งหมดกลับไปยังแผนกขาย ผู้จัดการฝ่ายขายเชิญครอบครัวของหวังเถิงเข้าไปในห้องทำงาน และบริการชาพร้อมของว่างให้ด้วยตัวเอง “คุณลูกค้าต้องการชำระเต็มจำนวนหรือผ่อนชำระครับ?” ผู้จัดการฝ่ายขายมองไปที่หวังเถิงโดยสัญชาตญาณขณะถาม “ผมจะชำระเต็มจำนวนครับ” หวังเถิงตอบ “ชำระเต็มจำนวนมีส่วนลดไหมครับ?” หวังเซิ่งกั๋วถามขึ้นบ้าง “มีครับ หากชำระเต็มจำนวน ส่วนลดสูงสุดที่เราให้ได้คือ 3% และคุณลูกค้าจะได้รับสิทธิ์ค่าส่วนกลางฟรีสามปีด้วยครับ” ผู้จัดการฝ่ายขายกล่าว จากนั้นเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ “โอ้ ทางบริษัทเรามีกฎอีกข้อครับ หากผู้ซื้อเป็นยอดฝีมือ จะได้รับส่วนลด 10% ครับ” “10% งั้นหรือ!” หวังเซิ่งกั๋วตะลึงงัน เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหวังเถิง บริษัทนี้ใจกว้างจริงๆ! ส่วนลด 10% หมายความว่าบ้านราคา 300 ล้านหลังนี้จะเหลือเพียง 270 ล้าน ประหยัดไปได้ถึง 30 ล้าน ยอดฝีมือมักจะได้รับสิทธิพิเศษไปทุกที่จริงๆ คำร่ำลือนั้นเป็นความจริง! หวังเซิ่งกั๋วและหลี่ซิ่วเหมยมองหน้ากัน พวกเขาคิดเหมือนกันเลย “ใช่ครับ นี่เป็นส่วนลดสำหรับยอดฝีมือโดยเฉพาะ คนทั่วไปไม่สามารถใช้สิทธิ์นี้ได้ครับ” ผู้จัดการฝ่ายขายกล่าวด้วยความอิจฉา “ผมชอบบริษัทแบบคุณจริงๆ… นี่ครับ เอกสารยืนยันตัวตนยอดฝีมือของผม” หวังเถิงไม่อ้อมค้อม เขาหยิบเอกสารยอดฝีมือออกมาวางบนโต๊ะ ผู้จัดการฝ่ายขาย: … เขามองสมุดเล่มเล็กบนโต๊ะแล้วรู้สึกตะลึงงันไปชั่วขณะ เขาแค่พูดออกไปตามมารยาท ไม่คิดเลยว่าจะมียอดฝีมืออยู่ในครอบครัวนี้จริงๆ แถมยังเป็นชายหนุ่มคนนี้ที่เป็นคนจ่ายเงินด้วย ไม่แปลกใจเลยที่เขาซื้อบ้านหลังนี้ได้… เมื่อความคิดนี้แล่นผ่านเข้ามาในหัว ผู้จัดการฝ่ายขายก็ยิ่งสุภาพขึ้นและกล่าวอย่างระมัดระวัง “ผมขอตรวจสอบเอกสารสักครู่นะครับ” “ได้ครับ” หวังเถิงพยักหน้า ผู้จัดการฝ่ายขายหยิบอุปกรณ์ขึ้นมาสแกนเอกสารยืนยันตัวตนยอดฝีมือของหวังเถิงเพื่อยืนยันตัวตน “คุณหวังครับ ตัวตนของคุณได้รับการยืนยันเรียบร้อยแล้ว คุณสามารถใช้สิทธิ์ส่วนลด 10% ของบริษัทเราได้ครับ” ผู้จัดการฝ่ายขายส่งเอกสารคืนให้หวังเถิงด้วยท่าทีเคารพ หวังเซิ่งกั๋วและหลี่ซิ่วเหมยต่างรู้สึกภูมิใจและมีความรู้สึกหลากหลายในใจไปพร้อมกัน จากนั้นพวกเขาก็จัดการเรื่องการซื้อบ้านต่อ ทั้งจ่ายเงินและเซ็นสัญญา รูดบัตรทีเดียว 300 ล้านหายวับไปกับตา! โชคดีที่พวกเขาได้บ้านมาเรียบร้อย หลังจากซื้อเฟอร์นิเจอร์ครบแล้ว ก็สามารถย้ายเข้าอยู่ได้ทันที “ขอให้เป็นวันที่ดีนะครับ!” ผู้จัดการฝ่ายขายส่งครอบครัวหวังเถิงที่หน้าประตูและมองดูพวกเขาขับรถออกไป เมื่อเขากลับมาที่ล็อบบี้ พนักงานขายคนอื่นๆ ก็กรูเข้ามาหาเขาทันที “พี่หลิน ครอบครัวเมื่อกี้ซื้อบ้านเหรอครับ?” “ใช่ พวกเขาควักเงิน 300 ล้านจ่ายไปง่ายๆ แบบนั้นเลย” ผู้จัดการฝ่ายขายที่ดูแลครอบครัวหวังเถิงตอบ “เช็ด… 300 ล้าน พี่หลิน ครั้งนี้ค่าคอมมิชชั่นพี่ซื้อบ้านได้เลยนะเนี่ย” พนักงานขายคนอื่นๆ ต่างอิจฉาตาร้อน “คนรวยจริงๆ!” “พี่หลิน พี่ให้ส่วนลดเขาไปเท่าไหร่ครับ?” “10%!” “อะไรนะ! 10%! ในกลุ่มพวกเขามียอดฝีมืออยู่ด้วยเหรอ!” พนักงานขายคนอื่นๆ ตกตะลึง “ใช่แล้ว ชายหนุ่มคนนั้นเป็นยอดฝีมือ เขาเป็นคนจ่ายเงินซื้อบ้าน” ผู้จัดการฝ่ายขายตอบกลับ “ยอดฝีมือ… ทั้งรวยทั้งได้รับสิทธิพิเศษทุกอย่าง ความอิจฉาทำเอาผมแทบบ้า…” … ในรถ หวังเถิงกล่าวว่า “พ่อครับ แม่ครับ พรุ่งนี้หาเวลาไปซื้อเฟอร์นิเจอร์กันนะ ย้ายมาให้เร็วที่สุดดีกว่า ที่นั่นปลอดภัยกว่าครับ” “ได้เลย พรุ่งนี้เราจะไปดูกัน” หวังเซิ่งกั๋วกล่าว หลังจากถึงบ้าน หลี่ซิ่วเหมยก็ฝากโต้วโต้วไว้กับหวังเถิงและขอให้เขาช่วยดูแลเด็กน้อยสักครู่ระหว่างที่เธอไปจัดการจัดห้องให้โต้วโต้ว ในห้องนั่งเล่น หวังเถิงและโต้วโต้วนั่งเผชิญหน้ากันบนโซฟาและต่างคนต่างจ้องมองกันอยู่อย่างนั้น