Chapter 257
243 / 974
7 min read
Chapter 257 - Protectiveness
Published Mar 11, 2026, 12:23 AM
Chapter 257 - การปกป้อง
“นั่นสินะ พวกเขาคือนักศึกษาจากโรงเรียนทหารหวงไห่ ฉันได้ยินมาว่าทุกคนในกลุ่มนั้นเป็นจอมยุทธ์กันหมดเลย!”
“หัวหน้าทีมของเราเป็นแค่จอมยุทธ์ฝึกหัดระดับสูงเท่านั้น สมแล้วที่เป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ”
“จริงด้วย จริงด้วย!”
…
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงมไปทั่วสำนักงาน ตำรวจหลายนายอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาเมื่อเห็นหวังเถิงและทีมของเขา
คนธรรมดาทั่วไปไม่ได้มีโอกาสเห็นจอมยุทธ์บ่อยนักในชีวิต ยิ่งไปกว่านั้น จอมยุทธ์ทุกคนต่างก็เปรียบเสมือนสัญลักษณ์ของสิทธิพิเศษ ด้วยเหตุนี้ ผู้คนมากมายจึงยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อที่จะได้เป็นจอมยุทธ์
ในขณะนั้นเอง มีร่างหนึ่งลุกขึ้นจากมุมห้องและมองมาที่เหล่านักศึกษา
บุคคลผู้นั้นชะงักไปชั่วครู่
“…นั่นนายเองหรือ!” หยางเจิ้นเฉาประหลาดใจ เขามองหวังเถิงราวกับไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
“กัปตันหยาง ไม่เจอกันนานเลยนะครับ!” หวังเถิงยิ้มกว้าง
“ให้ตายสิ นายกลายเป็นจอมยุทธ์และเข้าเรียนที่โรงเรียนทหารหวงไห่ไปเสียแล้ว” หยางเจิ้นเฉาตะลึงงัน เขาเดินเข้ามาและพินิจพิเคราะห์หวังเถิงอย่างอดไม่ได้ ราวกับต้องการจะมองหาอะไรบางอย่างจากตัวเขา
ตำรวจคนอื่น ๆ ในสำนักงานต่างก็ตกใจเช่นกัน
“กัปตันของเราดูเหมือนจะรู้จักหัวหน้ากลุ่มนักศึกษานะ”
“กัปตันเราสุดยอดไปเลย รู้จักจอมยุทธ์จากโรงเรียนทหารหวงไห่ด้วย”
“ไอ้งั่ง ฟังที่พวกเขาพูดให้ดีสิ กัปตันรู้จักเขามาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว…”
…
“เอาล่ะ ๆ กลับไปทำงานของพวกนายได้แล้ว มัวมาซุบซิบอะไรกันอยู่?” หยางเจิ้นเฉาโบกมือแล้วกล่าว
“กัปตันหยาง พวกเราต้องการข้อมูลเกี่ยวกับคดีบริษัทหลงไห่ครับ ยิ่งละเอียดเท่าไหร่ยิ่งดี” หวังเถิงกล่าวเข้าประเด็นทันที
“รอเดี๋ยว ฉันขอดูแป๊บนะ” หยางเจิ้นเฉาเดินไปที่คอมพิวเตอร์และกดแป้นพิมพ์อยู่ครู่หนึ่ง “อีกฝ่ายมาจากประเทศไวท์อีเกิล ตอนนี้เรารู้เพียงว่ามีจอมยุทธ์ระดับทหาร 2 ดาวหนึ่งคน และระดับทหาร 1 ดาวสองคน พวกเขาอาจจะมีพรรคพวกคนอื่นที่ซ่อนตัวอยู่ด้วย…”
ขณะที่หยางเจิ้นเฉาอธิบายรายละเอียดคดี เหล่านักศึกษาก็เริ่มเข้าใจสถานการณ์ของจอมยุทธ์ต่างชาติมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา อาวุธ ทักษะการต่อสู้ และข้อมูลอื่น ๆ อีกมากมาย
วิธีการทั้งหมดที่คนร้ายใช้ถูกบันทึกไว้อย่างละเอียดในฐานข้อมูลของตำรวจ ซึ่งถูกรวบรวมไว้เป็นสำนวนคดี ทำให้สามารถดูรายละเอียดทุกอย่างได้ในคราวเดียว
นอกจากนี้ยังมีวิดีโอการต่อสู้ของพวกเขา ซึ่งบันทึกโดยกล้องวงจรปิดภายในบริษัทหลงไห่ และถูกเก็บรักษาไว้ที่สถานีตำรวจเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
หลังจากดูวิดีโอแล้ว หยวนจิงก็แสดงความเห็นว่า “จอมยุทธ์ต่างชาติพวกนี้ใจกล้าจริง ๆ กล้ามาก่อเรื่องในประเทศเราอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ได้ยังไง?”
“เรื่องแค่นี้เอง ตราบใดที่ได้รับเงินมากพอ พวกเขาก็ทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ” หยางเจิ้นเฉาส่ายหัวแล้วพูด
“พวกคุณพอจะเบาะแสที่ซ่อนตัวของพวกเขาไหมครับ?” หวังเถิงถาม
“จอมยุทธ์ต่างชาติเหล่านี้เป็นนักฆ่าระดับหัวกะทิ พวกเขามีความสามารถในการต่อต้านการสืบสวนที่ร้ายกาจและรู้วิธีปลอมตัว เราแทบจะเลือดตาแทบกระเด็นกว่าจะระบุพื้นที่ต้องสงสัยว่าจะเป็นที่ซ่อนตัวของพวกเขาได้ 3 จุด หลังจากตรวจสอบและคัดกรองภาพจากกล้องวงจรปิดทั่วเมืองตงไห่แล้ว ดูนี่สิ” หยางเจิ้นเฉาเปิดวิดีโอให้หวังเถิงและเพื่อนร่วมทีมดู
“คนพวกนี้ดูคล้ายกับจอมยุทธ์ต่างชาติทั้งสามคนมาก ทั้งรูปร่างและลักษณะอื่น ๆ”
ต้องยอมรับว่าระบบเฝ้าระวังสมัยใหม่นั้นทรงพลังมาก โดยเฉพาะในเมืองใหญ่ที่ครอบคลุมเกือบทุกมุมเมือง คนร้ายทั่วไปคงไม่สามารถรอดพ้นจากสายตาเหล่านี้ไปได้
อย่างไรก็ตาม จอมยุทธ์ต่างชาติเหล่านี้ไม่ใช่คนธรรมดา
“พวกเขาทำอะไรตกหล่นไว้บ้างไหม?” หวังเถิงถาม
“มี” หยางเจิ้นเฉาพยักหน้า แม้เขาจะไม่รู้ว่าหวังเถิงต้องการจะทำอะไร แต่เขาก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีเสมอเมื่อมีคดีความ เขาเรียกตำรวจหญิงคนหนึ่งเข้ามา “เสี่ยวลู่ ไปเอาของที่จอมยุทธ์พวกนั้นทิ้งไว้มาให้หน่อย”
ตำรวจหญิงที่ชื่อเสี่ยวลู่เป็นหญิงสาวหน้าตาสวยงาม เธอเปรียบเสมือนดอกไม้ที่ผลิบานท่ามกลางเหล่าผู้ชายในสถานีตำรวจ ทว่าใบหน้าของเธอกลับเรียบเฉย เย็นชาดุจดอกไม้น้ำแข็ง
สาวสวยทุกคนต้องเย็นชาขนาดนี้เลยหรือ?
หวังเถิงอดสงสัยไม่ได้
เซี่ยลู่เหลือบมองหวังเถิงก่อนจะหันหลังไปหยิบของ
“ทำไมเธอถึงมองฉันด้วยสายตาแปลก ๆ แบบนั้นล่ะ?” หวังเถิงรู้สึกไปไม่เป็น
“ฮ่าฮ่า นายทั้งหล่อ ทั้งยังเป็นจอมยุทธ์อีก ใครจะไม่หันมามองนายเป็นครั้งที่สองกันล่ะ?” หยางเจิ้นเฉาแกล้งแหย่ “เป็นไงล่ะ? เสี่ยวลู่ของเราเป็นสาวงามประจำสถานีตำรวจเขตตะวันตกเชียวนะ นายสนใจบ้างไหม?”
เขาวางแผนไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว
หวังเถิงเป็นจอมยุทธ์ที่อายุน้อยมากและยังเป็นนักศึกษาของโรงเรียนทหารหวงไห่ อนาคตของเขาไกลแสนไกล
หากทั้งคู่แต่งงานกัน หวังเถิงก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของสถานีตำรวจเขตตะวันตก ซึ่งในอนาคตพวกเขาจะได้รับผลประโยชน์มากมาย
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่หวังเถิงจะทันได้อ้าปากตอบ หญิงสาวในทีมของเขาก็เก็บอาการไม่อยู่
นี่มันเกินไปแล้ว!
หวังเถิงเป็นทรัพยากรล้ำค่า พวกเรายังไม่ทันได้ลงมือจีบเลย แล้วทำไมต้องยกเขาให้กับคุณด้วย?
เหล่าหญิงสาวต่างกลายร่างเป็นแม่ไก่หวงลูกและเอ่ยขึ้นว่า “กัปตันหยาง คุณไม่ต้องกังวลเรื่องการแต่งงานของหัวหน้าเราหรอกค่ะ เขาป๊อปปูลาร์มากในโรงเรียน มีสาว ๆ ตามจีบเขาเพียบเลย”
“ใช่แล้วค่ะ พวกเธอก็เป็นจอมยุทธ์เหมือนกัน และบางคนก็สวยไม่แพ้คุณคนเมื่อกี้เลย”
“ถ้าพวกเธอรู้ว่าคุณพยายามจะแย่งเหยื่อของพวกเธอไป วันหนึ่งพวกเธออาจจะมาถล่มสำนักงานของคุณก็ได้นะ”
…
หยางเจิ้นเฉารู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที เขาหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วพูดว่า “ฮ่าฮ่า ฉันล้อเล่น ล้อเล่นน่า”
หวังเถิงถอนหายใจอย่างซึ้งใจ สมแล้วที่เป็นคนโดดเด่นอย่างเขา เปรียบเสมือนอัญมณีในผืนทราย ไปที่ไหนก็ย่อมดึงดูดผู้คน ต่อให้เขาอยากจะทำตัวเรียบง่ายแค่ไหนก็ทำไม่ได้
มีสาว ๆ ชอบเขาเยอะขนาดนั้นจริงหรือ? ทำไมเขาถึงไม่รู้อะไรเลยล่ะ?
หวังเถิงอยากจะถามหยวนจิงและเพื่อน ๆ ผู้หญิงเกี่ยวกับนักศึกษาหญิงที่สวยพอ ๆ กับตำรวจหญิงคนนั้น
สักกี่คนกันนะ?
แค่คิดก็น่าตื่นเต้นแล้ว!
แค็ก... ตั้งสติไว้ ตั้งสติ!
เมื่อเซี่ยลู่กลับมา เธอพบว่าบรรยากาศดูแปลก ๆ เหล่าหญิงสาวต่างจ้องมองเธอด้วยความระแวงและเป็นศัตรู เธอรู้สึกงุนงง
เธอแค่เดินออกไปครู่เดียวเองนะ ทำไมพวกเธอถึงทำท่าทางเหมือนเธอเป็นศัตรูไปได้ล่ะ?
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
“ดูนี่สิ พวกเขาทำกระสุนรูนพวกนี้ตกไว้ ดาบหักนี่ก็เป็นหนึ่งในอาวุธของพวกเขาด้วย พวกเขาทิ้งไว้เพราะมันพัง” หยางเจิ้นเฉากล่าว
หวังเถิงพยักหน้า เขาเปิดใช้งาน 'เนตรวิญญาณ' อย่างเงียบเชียบและกวาดสายตามองของเหล่านั้น
เขามองเห็นพลังปราณที่หลงเหลืออยู่บนสิ่งของเหล่านั้น
พลังปราณของแต่ละคนมีความแตกต่างกัน เมื่อพลังปราณเข้าสู่ร่างกาย มันจะถูกย้อมด้วยกลิ่นอายของจอมยุทธ์คนนั้น ๆ
กลิ่นอายเหล่านี้เป็นเบาะแสที่ชัดเจนที่สุด
หวังเถิงสามารถมองเห็นความแตกต่างนั้นได้ด้วยพรสวรรค์เนตรวิญญาณของเขา
“เรียบร้อย” หวังเถิงมองปราดเดียวแล้วพยักหน้า
“แค่นี้เองเหรอ?” หยางเจิ้นเฉาถามอย่างสงสัย
โทษเขาไม่ได้หรอกที่ตกใจ เพราะหวังเถิงแค่มองอาวุธปราดเดียว แถมยังไม่ได้หยิบขึ้นมาดูเลยด้วยซ้ำ เขาจะสังเกตเห็นอะไรได้เพียงแค่ใช้ตาเปล่ามอง?
“อ๋อ ผมมีวิธีของผมน่ะครับ” หวังเถิงไม่ได้อธิบายต่อ
“ขี้เก๊ก” เซี่ยลู่พึมพำ
หวังเถิงแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน “กัปตันหยาง ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พวกเราขอตัวก่อนนะครับ”
“งั้นให้คนของฉันสักสองคนไปช่วยนายดีกว่า จะได้สะดวกขึ้น” หยางเจิ้นเฉากล่าว “เสี่ยวลู่ เสี่ยวหยาง ไปกับเขาหน่อย”
“กัปตัน ให้ฉันไปกับเซี่ยลู่เถอะครับ”
ตำรวจร่างสูงใหญ่คนหนึ่งลุกขึ้นยืน
React
Discussion
Comments and community activity load when this section is in view.
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.