บทที่ 276 - สอบผ่านระดับนักจารึกอักขระขั้นกลาง "เธอต้องการเข้าสอบนักจารึกอักขระขั้นกลางงั้นหรือ?" กอร์ลินและกรรมการทั้งสามคนจ้องมองหวังเถิงด้วยความงุนงง ซูหลิงซวนที่ยืนอยู่ข้างหลังกอร์ลินก็จ้องหวังเถิงตาค้าง อ้าปากค้างเล็กน้อย เธอคิดว่าเธอหูฝาดไป ภายในห้อง ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่หวังเถิง พวกเขาต่างตกตะลึงไปแล้วตอนที่เขาทำคะแนนเต็มในการสอบนักจารึกอักขระขั้นเริ่มต้น พวกเขาทึ่งในพรสวรรค์ของเขา แต่เขากลับยังต้องการสอบนักจารึกอักขระขั้นกลางอีก แล้วพวกเขาจะอธิบายพรสวรรค์ของเขาอย่างไรดี? ทุกคนต่างนิ่งเงียบไปโดยมิได้นัดหมาย ภายในห้องสอบเกิดความเงียบสนิทชั่วขณะ เจ้าเด็กนี่! หลิวซิงฮุยจ้องมองหวังเถิงที่กลายเป็นจุดสนใจของห้อง ดวงตาของเขาแผดเผาไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความอิจฉา ในอดีต การได้รับความสนใจเช่นนี้ควรจะเป็นของเขา แต่หมอนั่นกลับแย่งมันไปจากเขา ในอีกด้านหนึ่ง ซูหลิงอวิ๋นไม่ได้รู้สึกอิจฉาหวังเถิง ประเด็นที่เธอสนใจคือซูหลิงซวน เธอมองใบหน้าที่มีโครงชัดเจนของหวังเถิง และประกายวูบหนึ่งก็ผ่านเข้ามาในดวงตาของเธอ ถ้าเขาผ่านการสอบนักจารึกอักขระขั้นกลางได้... แต่หมอนี่มาจากไหนกัน? ถ้าเขาสอบผ่านระดับกลางได้จริง ๆ เขาคงเป็นปีศาจในคราบมนุษย์! ทุกคนเริ่มได้สติและมองหวังเถิงราวกับว่าเขาเป็นสัตว์ประหลาด พวกเขาทำได้เพียงยิ้มขมขื่น "อย่าดูถูกการสอบนักจารึกอักขระขั้นกลางเชียวนะ ไม่เพียงแต่ต้องสร้างค่ายกลอักขระ 2 ดาวให้ได้เท่านั้น แต่ยังต้องมีพลังปราณ 2 ดาว และพลังจิตระดับสามัญด้วย" ซูหลิงซวนอดไม่ได้ที่จะเตือนเขา "พลังปราณ 2 ดาว และพลังจิตระดับสามัญงั้นหรือ..." หญิงสาวเหลือบมอง พลังปราณ 2 ดาวคือสิ่งที่ผู้คนในทวีปซิงอู่เรียกกัน ซึ่งก็คือระดับทหารขั้น 2 ส่วนระดับสามัญนั้นเป็นขั้นก่อนหน้าที่จะถึงระดับจิตวิญญาณ โดยทั่วไปแล้วพลังจิตของคนเราจะหยุดอยู่ที่ระดับสามัญ แต่หวังเถิงได้ก้าวไปถึงระดับจิตวิญญาณแล้ว ซึ่งเป็นขั้นที่สูงกว่า เขามีคุณสมบัติครบถ้วนสำหรับการเลื่อนระดับ ถ้าซูหลิงซวนรู้ถึงพลังที่แท้จริงของเขา เธอจะคิดอย่างไร? "ถ้าทำได้ ผมก็ยังอยากลองดูครับ" หังเถิงกล่าว กอร์ลินรวบรวมสติและมองหวังเถิงด้วยสายตาที่ลึกซึ้งก่อนกล่าวว่า "แน่ใจนะว่าต้องการสอบนักจารึกอักขระขั้นกลาง?" "ครับ" หวังเถิงพยักหน้า กรรมการทั้งสามคนเดินเข้ามา สีหน้าของพวกเขาดูจริงจังเมื่อได้ยินว่าหวังเถิงยังยืนยันที่จะสอบ "พ่อหนุ่ม นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ" กรรมการที่เป็นก๊อบลินกล่าว หากหวังเถิงสอบผ่านระดับกลางได้ในอายุเพียงเท่านี้ พวกเขาคงอธิบายพรสวรรค์ของเขาได้แค่คำว่า 'สัตว์ประหลาด' เท่านั้น ในวงการจารึกอักขระของจักรวรรดิตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีใครที่น่าทึ่งขนาดนี้ปรากฏตัวมาก่อน "พวกคุณไม่ต้องเครียดขนาดนั้นก็ได้ครับ มันก็แค่การสอบ ในสมาคมจารึกอักขระน่าจะมีคนมาสอบขั้นกลางทุกวันไม่ใช่เหรอ? คงมีคนเข้าสอบเยอะแยะ การมีผมเพิ่มไปอีกคนคงไม่เห็นผลอะไรหรอก ถ้าเป็นไปไม่ได้ก็ช่างเถอะครับ" หวังเถิงรู้สึกเหนื่อยใจกับท่าทีจู้จี้ของพวกเขา "ทำไมจะไม่ได้ล่ะ รีบไปเตรียมตัวสอบซะสิ" กอร์ลินพูดทันที หากพวกเขาขัดขวางหวังเถิงเพียงเพื่อจะพบว่าเขาเป็นนักจารึกอักขระขั้นกลางจริง ๆ นั่นจะเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของสมาคมจารึกอักขระเมืองหยาง สมาคมจารึกอักขระมีอยู่ทุกเมืองในจักรวรรดิ แม้จะมีที่มาเดียวกัน แต่การแข่งขันก็ยังมีอยู่เสมอ หากปรากฏอัจฉริยะที่ไม่เคยมีมาก่อนในเมืองหยาง นั่นย่อมเป็นผลดีต่อพวกเขาอย่างมหาศาล กรรมการทั้งสามคนตอบสนองอย่างรวดเร็ว ก็จริงอย่างที่หวังเถิงว่า มันเป็นแค่การสอบ มีผู้คนมากมายเข้าสอบทุกวัน แล้วหวังเถิงจะต่างจากคนอื่นอย่างไร? ผลลัพธ์ของเขาจะเป็นเครื่องพิสูจน์ทุกอย่างเอง กรรมการทั้งสามคนพาหวังเถิงไปยังอีกห้องหนึ่งพร้อมกับกอร์ลิน บนประตูห้องมีคำว่า 'สอบนักจารึกอักขระขั้นกลาง' เขียนไว้ ในห้องสอบระดับกลางมีคนอยู่น้อยกว่ามาก สามารถนับจำนวนคนได้ด้วยนิ้วมือ เมื่อกรรมการในห้องเห็นกอร์ลินเดินเข้ามาพร้อมกับหวังเถิง เขาก็ประหลาดใจและลุกขึ้นกล่าวว่า "ท่านประธาน ท่านมาที่นี่ทำไมหรือครับ?" "ฉันพาคนมาสอบนักจารึกอักขระขั้นกลาง" กอร์ลินตอบ "โอ้ ใครกันครับ? ทำไมถึงต้องให้ท่านพามาด้วยตัวเอง?" กรรมการสอบระดับกลางก็มีสามคนเช่นกัน พวกเขาตกใจเมื่อได้ยินคำตอบของกอร์ลิน พวกเขารู้ดีว่าศิษย์ของกอร์ลินอย่างซูหลิงซวนนั้นเก่งสุดก็แค่ขั้นเริ่มต้น พวกเขาคุ้นเคยกับเธอดีจึงสังเกตเห็นว่าเธอไม่ได้มาด้วย แต่กลับเห็นหวังเถิงที่ยืนอยู่ข้างหลังกอร์ลินแทน พวกเขาจึงสับสน "เด็กคนนี้ไง" กอร์ลินเบี่ยงตัวออกเพื่อให้เห็นหวังเถิง เขาเหล่มองไปรอบ ๆ แล้วถามว่า "พวกคุณเริ่มสอบกันหรือยัง?" "เขาจะสอบนักจารึกอักขระขั้นกลางตั้งแต่อายุน้อยขนาดนี้เลยหรือ?" ความประหลาดใจฉายชัดบนใบหน้าของพวกเขาขณะสบตากันเอง พวกเขาพยักหน้าและกล่าวว่า "ยังครับ ยังไม่เริ่ม" "งั้นให้เขาเข้าร่วมด้วยเถอะ" กอร์ลินกล่าวโดยไม่ได้อธิบายตัวตนของหวังเถิง "ได้เลยครับ!" กรรมการทั้งสามคนไม่ได้ซักไซ้ต่อ พวกเขาเรียกเจ้าหน้าที่ให้จัดโต๊ะสอบเพิ่มอีกชุดหนึ่ง การสอบนักจารึกอักขระขั้นกลางกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว! "ฉันหวังว่าเธอจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะ" กอร์ลินมองหวังเถิงขณะที่เขาก้าวขึ้นไปที่โต๊ะสอบ ดวงตาของเขาทอประกายขณะพึมพำกับตัวเอง ... ภายนอกห้องสอบนักจารึกอักขระขั้นกลาง หลิวซิงฮุยและซูหลิงอวิ๋นยังไม่จากไปไหน พวกเขารวมตัวกันที่ระเบียงทางเดินเพื่อรอผลของหวังเถิง ซูหลิงซวนก็อยู่ที่นั่นด้วย เธอจ้องประตูที่ปิดสนิทอย่างใจจดใจจ่อและสงสัยในใจ 'เอาจริงดิ ทำไมอาจารย์ไม่พาฉันเข้าไปด้วยล่ะ?' หลิวซิงฮุยเหลือบมองซูหลิงซวนที่ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยว เขาแววตาเป็นประกายและขยับเข้าไปใกล้เธอ เขาแสร้งทำเป็นสนิทสนมแล้วเรียก "หลิงซวน เธอคิดว่าหมอนั่นจะสอบผ่านไหม?" ซูหลิงซวนขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจ เธอขยับออกไปครึ่งก้าวแล้วพูดว่า "ไม่รู้สิ รอดูผลก็แล้วกัน" "ฉันว่าไม่ผ่านหรอก หมอนั่นคงแค่อยากเรียกร้องความสนใจจากท่านประธานน่ะ" หลิวซิงฮุยไม่ทันสังเกตท่าทีของซูหลิงซวน เขายังคงพูดต่อไป "ขนาดอาจารย์ยังไม่มั่นใจเลย ฉันจะไปรู้อะไรได้" ซูหลิงซวนตอบปัด สีหน้าของหลิวซิงฮุยแข็งทื่อ "หึ รู้สึกยังไงบ้างล่ะที่โดนเมินใส่?" ซูหลิงอวิ๋นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แขวะขึ้น "หึ!" ใบหน้าของหลิวซิงฮุยแดงก่ำ เขาฮึดฮัดแล้วเงียบไป ซูหลิงซวนขมวดคิ้ว ซูหลิงอวิ๋นเป็นพวกปากจัดจริง ๆ แต่เธอก็ทำอะไรลูกพี่ลูกน้องคนนี้ไม่ได้เลย ตั้งแต่ที่กอร์ลินรับเธอเป็นศิษย์ ซูหลิงอวิ๋นก็เริ่มเกลียดชังเธอ เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ ทันใดนั้นประตูก็เปิดออก กอร์ลินและกรรมการทั้งสามคนเดินออกมา "อาจารย์ ผลเป็นยังไงคะ?" ซูหลิงซวนรีบวิ่งเข้าไปคว้าแขนกอร์ลินแล้วถาม กอร์ลินถอนหายใจ 'ไม่ผ่านงั้นหรือ?' ใบหน้าของหวังเถิงผุดขึ้นในใจของซูหลิงซวน เธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย หลิวซิงฮุยอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในขณะที่ซูหลิงอวิ๋นดูหดหู่ สายตาของเธอกลับมาเย็นชาอีกครั้ง "เปล่า เขาผ่านแล้ว ฉันแค่กำลังถอนหายใจให้กับพรสวรรค์อันน่าทึ่งของเขาอยู่" กอร์ลินกล่าวโอดครวญ ซูหลิงซวนอึ้งไป เธออดไม่ได้ที่จะกรอกตามองเขา หลิวซิงฮุยเซถลา ซูหลิงอวิ๋นเงยหน้าขึ้นทันควัน ประกายเจ้าเล่ห์วูบผ่านเข้ามาในดวงตาของเธอ