Chapter 472: อัญมณีสีเขียวใต้ดิน ยากที่จะอธิบายความรู้สึกของแมงป่องตัวนั้นออกมาเป็นประโยคเดียว มนุษย์ผู้นี้ช่างพูดจาได้ไพเราะเหลือเกิน อ้างว่าตนไม่ใช่คนที่เรียกร้องผลตอบแทนอะไร พับผ่าสิ ของปลอมทั้งเพ! ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ต้องการเปลวเพลิงสีเขียวอันล้ำค่าของมันอยู่ดี มนุษย์นี่เชื่อถือไม่ได้เลยจริงๆ! “ไม่ได้งั้นหรือ? ฉันแค่ขอดูหน่อยเท่านั้นเอง นายคงไม่ใจแคบขนาดนั้นหรอกใช่ไหม?” หวังเถิงค่อยๆ หุบยิ้มลง สายตาเปลี่ยนเป็นดุดัน แมงป่องเกราะเหล็กเพลิงรู้สึกได้ว่าหัวใจของมันกำลังเต้นรัว สีหน้าของมนุษย์ผู้นี้ช่างน่ากลัวจนทำให้มันรู้สึกขนลุกซู่ไปถึงกระดูกสันหลัง “ได้แน่นอน!” มันบาดเจ็บสาหัสและอ่อนแอลงมาก หากต้องรับมือกับหมัดอันน่าสะพรึงกลัวจากมนุษย์ผู้นี้อีกคงไม่ไหว ในสถานการณ์เช่นนี้มันจำต้องยอมจำนน ช่างเถอะ อย่างน้อยมนุษย์คนนี้ก็ช่วยชีวิตมันไว้ มันไม่ใช่แมงป่องที่เนรคุณเสียหน่อย การพาเขาไปดูเปลวเพลิงก็ถือเป็นการตอบแทนบุญคุณเท่านั้น มันไม่มีเจตนาอื่นแอบแฝง ต่อให้คนอื่นจะไม่เชื่อ แต่ตัวมันเชื่อมั่นในตัวเองก็พอ! หวังเถิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “นำทางไปสิ!” เขารู้อยู่แล้วว่าต้องไปที่ไหน แต่เขาจะแสดงท่าทีแบบนั้นไม่ได้ เพราะมันเท่ากับเป็นการบอกแมงป่องเกราะเหล็กเพลิงว่าเขาเคยมาที่รังของมันแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เขาต้องการรู้ว่าเจ้าแมงป่องเกราะเหล็กเพลิงเก็บสมบัติไว้ที่ไหน หากเขาเปิดเผยเจตนาเร็วเกินไป เจ้าแมงป่องอาจจะสู้ถวายหัวเพราะรู้ว่าตัวเองไม่มีทางรอด สายตาเจ้าเล่ห์ของหวังเถิงจับจ้องไปยังแมงป่องเกราะเหล็กเพลิงขณะที่เขากำลังวางแผนการ เจ้าแมงป่องที่เดินนำอยู่ถึงกับตัวสั่นสะท้าน มันหันหัวกลับมาอย่างระมัดระวัง แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นใบหน้าอันทรงคุณธรรมของหวังเถิง หรือว่าเขาแค่อยากจะมาดูจริงๆ? แมงป่องพยายามกล่อมตัวเองขณะนำทางหวังเถิงลึกเข้าไปในป่าเสาหิน หวังเถิงมองเห็นเปลวเพลิงสีเขียวอีกครั้ง เขาแสร้งทำเป็นตะลึงงันแล้วถามว่า “เปลวเพลิงนี้มาจากไหนกัน?” “พูดตามตรง ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน” แมงป่องเกราะเหล็กเพลิงฝืนยิ้ม “มันมาจากไหนล่ะ? จู่ๆ มันก็โผล่ขึ้นมาจากพื้นดินเองเลยหรือ?” หวังเถิงถาม เจ้าแมงป่องลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นหวังเถิงหรี่ตาลง มันก็สะดุ้งรีบตอบทันที “ฉันขุดพื้นเพื่อสำรวจในอดีตน่ะ มีหินสีเขียวที่ไม่รู้จักอยู่ใต้เปลวเพลิงสีเขียวนั่น เปลวเพลิงคงปรากฏขึ้นหลังจากที่หินแตกออกและมันก็ลุกโชนมาตั้งแต่นั้น” “หมายความว่าเปลวเพลิงสีเขียวนี้อยู่ที่นี่ก่อนที่นายจะมางั้นสินะ?” หวังเถิงลูบคางพลางถาม “ใช่แล้ว ฉันมีความไวต่อเปลวเพลิงโดยธรรมชาติและบังเอิญมาพบที่นี่เข้า ฉันรู้สึกว่าเปลวเพลิงสีเขียวนี้ไม่ธรรมดา เลยถือครองมันไว้” แมงป่องเกราะเหล็กเพลิงกล่าว “นายอาศัยเปลวเพลิงสีเขียวนี้ถึงได้มาถึงระดับนี้ใช่ไหมล่ะ?” หวังเถิงถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่มีนัยสำคัญ หัวใจของแมงป่องเกราะเหล็กเพลิงกระตุกวูบ มันพยายามหลีกเลี่ยงประเด็นสำคัญแล้ว แต่มนุษย์ผู้นี้ก็ยังเดาออก มันยิ้มขื่นๆ พลางพยักหัวอันใหญ่โต “ใช่แล้ว ฉันเคยเป็นแค่แมงป่องเกราะเหล็กเพลิงธรรมดา เผ่าพันธุ์ของฉันยากที่จะก้าวไปสู่ระดับลอร์ด หากไม่มีเปลวเพลิงสีเขียวนี้ ฉันก็คงเหมือนกับพวกพ้องตัวอื่นๆ ระดับ 9 ดาวคือขีดจำกัดของฉันแล้ว” มันหยุดไปครู่หนึ่งราวกับกำลังตัดสินใจอย่างหนัก จากนั้นจึงตัดสินใจครั้งใหญ่แล้วกล่าวว่า “คุณช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันไม่มีอะไรตอบแทน ดังนั้นให้เปลวเพลิงสีเขียวนี้กับคุณเถอะ” “นายเต็มใจที่จะสละมันจริงๆ หรือ?” หวังเถิงมองมันด้วยความประหลาดใจพร้อมรอยยิ้มที่มีเลศนัย “แล้วถ้าฉันไม่ให้ล่ะ? ฉันบาดเจ็บสาหัสและพวกอสูรดาราเลเวลลอร์ดตัวอื่นๆ รอบตัวก็ไม่ชอบหน้าฉัน พวกมันคงรีบมาที่นี่หลังจากได้ยินเสียงการต่อสู้ ต่อให้ฉันไม่ให้คุณ ฉันก็คงปกป้องเปลวเพลิงนี้ไว้ไม่ได้อยู่ดี” แมงป่องเกราะเหล็กเพลิงกล่าวอย่างเศร้าสร้อย “แต่ฉันไม่ใช่คนประเภทนั้นหรอกนะ การฉวยโอกาสจากคนอื่น— หมายถึง การฉวยโอกาสจากแมงป่องน่ะ ไม่ใช่สไตล์ของฉันเลย” หวังเถิงกล่าวด้วยท่าทีที่ดูสง่างาม แมงป่องเกราะเหล็กเพลิงไม่รู้จะพูดอะไรดี *สายตาคุณแทบจะติดอยู่กับเปลวเพลิงอยู่แล้วนะ! ที่บอกว่าไม่ใช่คนประเภทนั้นน่ะหมายความว่าไงกัน?* *พยายามหลอกใครอยู่กันแน่!* “คุณไม่ได้ฉวยโอกาสจากฉันหรอก ฉันเต็มใจมอบให้คุณเอง” แมงป่องเกราะเหล็กเพลิงรู้สึกจนปัญญา “อะแฮ่ม ในเมื่อเป็นเช่นนั้น การที่ฉันปฏิเสธคงดูไม่สุภาพ เฮ้อ ฉันนี่มันใจดีจริงๆ” หวังเถิงถอนหายใจ *หน้าไม่อาย!* แมงป่องเกราะเหล็กเพลิงด่าทออยู่ในใจ แต่ภายนอกมันกลับพยักหน้าอย่างกระตือรือร้นและทำท่าทางประมาณว่า ‘ไม่เป็นไรหรอก ถูกต้องแล้ว คุณพูดถูกเสมอ’ “ตามฉันมา หากคุณต้องการดูดซับเปลวเพลิงสีเขียว คุณต้องทำจากต้นกำเนิดของมัน มันอยู่ใต้ดินน่ะ” เจ้าแมงป่องปีนนำทางไปพลางกล่าวไป หวังเถิงเริ่มตื่นเต้น เขาตามแมงป่องไปแล้วถามว่า “ถ้าฉันดูดซับเปลวเพลิงสีเขียวนั่นแล้วจะเป็นอย่างไร?” “คุณเห็นพลังของเปลวเพลิงด้วยตาตัวเองแล้วนี่ หากคุณดูดซับมัน เปลวเพลิงจะหลอมรวมเข้ากับพลังของคุณ และความสามารถในการต่อสู้ก็จะเพิ่มขึ้น นอกจากนี้ยังมีประโยชน์ด้านอื่นอีก คุณจะรู้เองเมื่อดูดซับมันได้แล้ว” แมงป่องเกราะเหล็กเพลิงอธิบาย หวังเถิงพยักหน้า ความคาดหวังในเปลวเพลิงสีเขียวเพิ่มสูงขึ้น ตอนแรกเขาวางแผนจะให้เสี่ยวไป๋เป็นคนดูดซับ แต่ตอนนี้เขากลับตระหนักได้ว่าเขาก็ทำได้เช่นกัน เขาสามารถแบ่งมันออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งสำหรับเขาและอีกส่วนสำหรับเจ้านกตัวนั้น โดยตัวเขาจะเอาส่วนที่ใหญ่กว่า ส่วนเสี่ยวไป๋เอาส่วนที่น้อยกว่า นี่คือวิธีการแบ่งปันอย่างเป็นธรรมสไตล์ตระกูลหวัง เสี่ยวไป๋ไม่มีวันคิดหรอกว่าเจ้านายผู้ไร้ยางอายของมันจะลดส่วนแบ่งเปลวเพลิงของมัน หากมันรู้ความจริง ป่านนี้คงร้องไห้โฮไปแล้ว แมงป่องเกราะเหล็กเพลิงพาหวังเถิงเข้าไปในกลุ่มเสาหิน มันผลักเสาหินต้นหนึ่งออกเผยให้เห็นหลุมดำมืดเบื้องล่าง จากนั้นมันก็ส่งสัญญาณให้หวังเถิงแล้วคลานเข้าไปข้างใน สายตาของหวังเถิงสั่นไหว เขาโดดตามแมงป่องลงไปทันที หลุมใต้ดินนั้นลึกกว่าที่เขาคิดไว้มาก เขากว่าจะถึงก้นหลุมก็กินระยะทางไปหลายร้อยเมตร แมงป่องเกราะเหล็กเพลิงขุดหลุมขนาดใหญ่ไว้ที่ก้นหลุม แสงสีเขียวจางๆ ปรากฏให้เห็นอยู่เบื้องหน้า ทำให้พื้นที่มืดมิดเบื้องล่างกลายเป็นสีเขียวสลัว อุณหภูมิใต้ดินสูงมาก รู้สึกเหมือนกำลังแช่อยู่ในลาวา แมงป่องเกราะเหล็กเพลิงดูเหมือนปลาที่ได้น้ำ บาดแผลของมันเริ่มสมานตัวเร็วขึ้น ความเจ็บปวดบรรเทาลงเล็กน้อย หวังเถิงสังเกตเห็นเรื่องนี้ แต่เขาไม่ได้พูดอะไร เขาเดินหน้าต่อไป หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็เห็นต้นกำเนิดของแสงสีเขียว ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง เขาอึ้งจนพูดไม่ออก ไม่ไกลนัก มีอัญมณีสีเขียวขนาดมหึมาที่ส่องประกายคล้ายคริสตัลกำลังแผ่แสงสีเขียวเข้มข้นออกมา มันช่างงดงามยิ่งนัก มันถูกฝังอยู่กับผนังหินทั้งสองด้านและพาดผ่านไปจนถึงเพดานของถ้ำนี้ ตรงตามที่แมงป่องกล่าว เปลวเพลิงสีเขียวเล็ดลอดออกมาจากคริสตัลยักษ์ก้อนนี้ ในเวลาเดียวกัน คลื่นความร้อนที่แผดเผาก็แผ่ออกมาจากคริสตัลสีเขียว หวังเถิงจึงต้องเปิดใช้งานพลังน้ำแข็งเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองถูกย่างสดจากความร้อนนั้น