Chapter 477 - ฉันสามารถใช้สายฟ้าในการฝึกตนได้ “แกเนี่ยนะ!” เหล่าปรมาจารย์รูนต่างตกตะลึงเมื่อได้ยินคำพูดของหวังเถิง พวกเขาไม่คาดคิดว่าหวังเถิงจะลุกขึ้นเสนอตัว แม้จะรู้สึกอุ่นใจ แต่นั่นก็ยังทำให้พวกเขารู้สึกจนปัญญาอยู่ดี “ไม่ได้!” กอร์ลินส่ายหัวทันทีโดยไม่ต้องคิด “ข้ามันแก่แล้ว ตายไปก็ไม่สำคัญอะไร แต่เจ้าไม่เหมือนกัน เจ้ายังหนุ่มยังแน่น ห้ามเอาตัวไปเสี่ยงเด็ดขาด” “ใช่แล้ว พวกเราขาข้างหนึ่งอยู่ในโลงแล้ว ตายไปก็ช่างเถอะ แต่คนหนุ่มสาวอย่างเจ้าคืออนาคตของโลกใบนี้” ปรมาจารย์คาร์ลกล่าวอย่างจริงใจ หวังเถิงไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ปรมาจารย์รูนพวกนี้คิดว่าเขาต้องการจะตายแทนพวกเขา ทำไมถึงทำท่าราวกับว่าจะต้องจากลากันชั่วนิรันดร์แบบนั้นล่ะ? เขาอ้าปากเตรียมจะอธิบาย แต่ในจังหวะนั้น ปรมาจารย์ชาชูก็ตบไหล่เขาแล้วยิ้ม “เจ้าไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ปล่อยให้คนแก่พวกนี้ได้รับบทเด่นบ้างเถอะ เส้นทางของเจ้าไม่ควรจบลงที่นี่” หวังเถิง: … จินตนาการของเหล่าปรมาจารย์รูนพวกนี้มันช่างล้ำลึกจริงๆ! เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ทุกคนแย่งกันไปตาย ปรมาจารย์คาร์ลเหลือบมองการต่อสู้อันดุเดือดบนท้องฟ้า เขาเห็นเหล่านักรบระดับขุนพลของมนุษย์กำลังถอยร่นอย่างต่อเนื่องจากการโจมตีของลอร์ดปีศาจแบล็คอินคิวบัส สถานการณ์ไม่ค่อยสู้ดีนัก “เวลาเหลือไม่มากแล้ว เลิกพูดพร่ำทำเพลงแล้วลงมือกันเถอะ” “ตกลง!” ปรมาจารย์รูนคนอื่นๆ รู้ดีว่าไม่มีเวลาให้เสียเปล่า จึงลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม หวังเถิงรีบโพล่งขึ้นมา “ท่านอาจารย์ ผมมีวิธีต้านทานพลังสายฟ้าครับ ให้ผมเป็นคนคุมสายล่อฟ้าหลักต้นที่ 13 เถอะ” “เจ้ามีวิธีต้านทานพลังของสายฟ้างั้นรึ?” กอร์ลินประหลาดใจ เขาถามด้วยน้ำเสียงฉงน “อย่าเอาข้ออ้างนี้มาหลอกข้าเพื่อจะเสียบแทนเลย จริงๆ แล้วเจ้าไม่ต้องห่วงหรอก ด้วยระดับการฝึกตนของข้า ข้ามีโอกาสรอดสูงมาก” หวังเถิงส่ายหัว เขาเลิกอ้อมค้อมแล้วอธิบาย “ผมมีคัมภีร์ธาตุสายฟ้าระดับสวรรค์ ซึ่งช่วยให้ผมสามารถใช้พลังสายฟ้าฝึกฝนร่างกายได้ มันจะช่วยเสริมการทำงานของค่ายกลทำลายล้างหมื่นอัสนีครับ” เขาแบฝ่ามือออกและปล่อยให้สายฟ้าขนาดเล็กมารวมตัวกัน เสียงเปรี๊ยะๆ ดังขึ้นเป็นการเพิ่มน้ำหนักให้กับคำพูดของเขา “เจ้าเป็นนักรบธาตุสายฟ้า!” ความกังขาในใจของเหล่าปรมาจารย์รูนจางหายไปเมื่อเห็นพลังสายฟ้า ในขณะเดียวกันพวกเขาก็อึ้งจนพูดไม่ออก กอร์ลินสูดหายใจเข้าลึกๆ ในช่วงสงครามเมืองหยาง หวังเถิงเปิดเผยไพ่ตายของเขาออกมาหลายใบ ดังนั้นเขาจึงรู้ว่าหวังเถิงเป็นนักรบหลายธาตุ แต่เขาก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าหวังเถิงจะมีพลังธาตุสายฟ้าที่หายากยิ่งนี้ เขาตกตะลึงและมองหวังเถิงด้วยสายตาที่ซับซ้อน นักรบหลายธาตุนั้นเปรียบเสมือนคำจำกัดความของอัจฉริยะ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมีพลังสายฟ้า กอร์ลินจำต้องยอมรับว่าศิษย์ของเขานั้นเป็นสัตว์ประหลาดชัดๆ ปรมาจารย์รูนคนอื่นๆ ก็คิดเช่นเดียวกัน ไม่เพียงแต่ความเชี่ยวชาญด้านรูนของหวังเถิงจะสูงส่ง พรสวรรค์ด้านศิลปะการต่อสู้ของเขายังน่าตกใจอีกด้วย มันเหลือเชื่อจริงๆ “ถ้าหวังเถิงมีคัมภีร์ธาตุสายฟ้าระดับสวรรค์พิเศษนั่นจริงๆ เราก็ปลอดภัย” ปรมาจารย์ชาชูลูบเครา “ผมไม่ล้อเล่นเรื่องแบบนี้หรอกครับ” หวังเถิงกล่าว ทุกคนต่างมองไปที่กอร์ลิน ในฐานะอาจารย์ของหวังเถิง เขาต้องเป็นคนตัดสินใจ “ผมสามารถใช้พลังสายฟ้าในการฝึกตนได้ ท่านอาจารย์อย่าแย่งโอกาสนี้จากผมเลยนะครับ” หวังเถิงกล่าวเชิงล้อเล่น เหล่าปรมาจารย์รูนถึงกับพูดไม่ออก ไม่มีใครอยากเผชิญหน้ากับพลังสายฟ้า แตหวังเถิงกลับต้องการใช้มันเพื่อการฝึกตน คนหนุ่มสาวสมัยนี้ทุกคนน่ากลัวขนาดนี้เลยหรือ? “เอาจริงรึ!” กอร์ลินทั้งขำทั้งน้ำตาไหล เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามซ้ำ “เจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่เป็นไร?” “ไม่ต้องห่วงครับอาจารย์ ผมรู้ว่าผมกำลังทำอะไร” หวังเถิงพยักหน้า “เอาล่ะ ข้าตัดสินใจแล้ว เจ้าคุมค่ายกลนี้ได้ แต่ถ้าเจ้าไม่ไหว อย่าฝืนเด็ดขาด จงยอมแพ้และเอาตัวรอดซะ” กอร์ลินกล่าวอย่างจริงจัง หวังเถิงสัมผัสได้ถึงความห่วงใยของกอร์ลินและรู้สึกอบอุ่นในใจ เขาพยักหน้า กอร์ลินจ้องมองเขาอย่างตั้งใจ เขาเงียบไปและหยิบสายล่อฟ้าชิ้นสุดท้ายออกจากแหวนมิติ ส่งให้กับหวังเถิง สายล่อฟ้าขนาดมหึมาตกลงบนไหล่ของหวังเถิง แต่มันกลับดูเบาหวิวสำหรับเขา น้ำหนักระดับนี้ไม่มีความหมายอะไรกับตัวเขาในตอนนี้เลย เขายิ้มให้กอร์ลินและปรมาจารย์รูนคนอื่นๆ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังใจกลางเมืองสตาร์เมเปิ้ล เหล่าปรมาจารย์รูนแลกเปลี่ยนสายตากันก่อนจะแยกย้ายกันไป พวกเขาตรงไปยังสายล่อฟ้าอีก 12 ต้นที่กระจายอยู่รอบเมือง พวกเขานั่งขัดสมาธิบนสายล่อฟ้าและปลดปล่อยพลังจิตเพื่อเปิดใช้งานค่ายกล… หลังจากมาถึงใจกลางเมือง หวังเถิงปักสายล่อฟ้าลงบนพื้น ตูม! ท่ามกลางเสียงระเบิดดังกึกก้อง สายล่อฟ้าอันหนักอึ้ง ใหญ่โต และแข็งแกร่ง ก็พุ่งปักลงสู่พื้นดินราวกับเป็นกระดูกสันหลังของเมือง หวังเถิงยืนอยู่บนสายล่อฟ้าและมองไปยังเหล่าปรมาจารย์รูน หากต้องการเปิดใช้งานสายล่อฟ้านี้ พวกเขาต้องเริ่มจากสายล่อฟ้าทั้ง 12 ต้นนั้น พวกเขาต้องรวบรวมพลังจากรูนบนสายล่อฟ้าเหล่านั้นมายังสายล่อฟ้าที่อยู่ใต้เท้าเขา ตูม! บนท้องฟ้า ลอร์ดปีศาจแบล็คอินคิวบัสเปรียบเสมือนเทพีสงครามแห่งความมืด นางถือดาบและโล่ฟาดฟันทุกคนจนกระเด็น พลังที่น่าสะพรึงกลัวกวาดไปรอบตัวนางราวกับพายุทอร์นาโด ตานไท่เสวียนและเหล่านักรบมนุษย์คนอื่นๆ ถอยร่นไม่หยุด เลือดไหลซึมจากมุมปากของพวกเขา แต่พวกเขาก็ยังกัดฟันพุ่งเข้าไปโจมตีอย่างไม่ลดละและสู้กับลอร์ดปีศาจแบล็คอินคิวบัสสุดกำลัง ลอร์ดปีศาจแบล็คอินคิวบัสสังเกตเห็นความวุ่นวายเบื้องล่างและขมวดคิ้วเล็กน้อย นางได้เห็นค่ายกลที่เหล่าปรมาจารย์รูนมนุษย์เป็นผู้คุมแล้ว แม้แต่สมุนปีศาจระดับขุนพลของนางยังรู้สึกรับมือได้ยาก ดังนั้นมันต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่ นางถูกเหล่านักรบมนุษย์รุมเร้าอยู่ จึงไม่สามารถปลีกตัวออกมาได้ในเร็วๆ นี้ นางไม่อาจดูแคลนมนุษย์เหล่านี้ได้ แม้นางจะแข็งแกร่ง แต่ภายใต้การโจมตีร่วมกันของเหล่านักรบระดับขุนพล นางก็พบว่าพวกเขานั้นน่ารำคาญไม่น้อย หากปล่อยให้พวกมนุษย์เปิดใช้งานค่ายกลได้อีก ฝ่ายของนางอาจจะตกเป็นรอง แววตาของนางเฉียบคมขึ้น เสียงเย็นเยียบดังก้องไปทั่วเมือง “ฆ่าพวกปรมาจารย์รูนมนุษย์พวกนั้นซะ!” เหล่าสมุนปีศาจระดับสูงได้รับคำสั่งและละทิ้งสนามรบทันที พวกมันพุ่งตรงไปยังเหล่าปรมาจารย์รูน “หยุดพวกมัน!” สีหน้าของเหล่านักรบระดับขุนพลเปลี่ยนไป พวกเขาตะโกนอย่างรีบร้อน นักรบระดับสูงจำนวนมากพยายามสกัดกั้น แต่เหล่าสมุนปีศาจไม่คิดจะหยุด พวกมันมีเพียงคำสั่งของลอร์ดปีศาจแบล็คอินคิวบัสอยู่ในหัวเท่านั้น ฆ่าพวกปรมาจารย์รูนมนุษย์พวกนั้นซะ! “บ้าเอ๊ย!” เหล่านักรบมนุษย์โกรธจัด พวกเขาพยายามสกัดกั้นอย่างบ้าคลั่ง แต่สมุนปีศาจส่วนใหญ่ยังคงฝ่าด่านป้องกันไปได้และบินตรงไปยังปรมาจารย์รูน “ส่งนักรบระดับขุนพลไปสองคนเพื่อจัดการพวกปีศาจก่อน!” ท่านลอร์ดหยางกัดฟันขมวดคิ้วขณะต่อสู้กับลอร์ดปีศาจแบล็คอินคิวบัสบนอากาศ “พวกเจ้าต้องถามข้าก่อน!” ลอร์ดปีศาจแบล็คอินคิวบัสแสยะยิ้ม การโจมตีของนางดุดันยิ่งขึ้นจนเหล่านักรบมนุษย์รู้สึกกดดันอย่างหนัก