Chapter 623 - มุ่งหน้าสู่ยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ เช้าวันถัดมา แสงตะวันสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาตกกระทบบนเตียงนอน หวังเถิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนฟูกนุ่ม ผืนผ้าห่มยังคงเรียบกริบไม่มีรอยยับยู่ยี่ เขาลืมตาขึ้นช้าๆ ประกายแสงหลากสีวาบผ่านดวงตาแล้วเลือนหายไปในชั่วพริบตา ดูราวกับเทพเซียน เขาลุกขึ้นจากเตียง ทิ้งไว้เพียงรอยบุ๋มจางๆ บนผ้าห่ม นี่คือการแสดงให้เห็นถึงการควบคุมพละกำลังร่างกายที่ทรงพลังของเขา หวังเถิงฝึกฝนอยู่ตลอดเวลา เขาขัดเกลาพละกำลังและการควบคุมของตนเองในทุกอิริยาบถ ทุกการเคลื่อนไหว เพื่อหวังจะปลดปล่อยศักยภาพของพลังให้ถึงขีดจำกัด ด้วยความเข้าใจระดับสูงและร่างกายที่ยอดเยี่ยม ทำให้เขาสามารถลงลึกในรายละเอียดของการฝึกฝนได้มากกว่าคนทั่วไป เขาถอดเสื้อผ้าออก เผยให้เห็นเรือนร่างที่ได้สัดส่วนและเกือบจะสมบูรณ์แบบ กล้ามเนื้อแน่นตึงและแข็งแกร่ง โครงสร้างร่างกายดูเด่นชัดราวกับรูปปั้น เขาใช้เวลาล้างหน้าล้างตาเพียงครู่เดียว ก่อนจะสวมเสื้อผ้าและเช็ดผมให้แห้ง จากนั้นจึงเดินออกจากห้องเพื่อลงไปทานอาหารเช้า จูอวี่เส้าและคนอื่นๆ อยู่ที่นั่นกันแล้ว พวกเขานั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องอาหารและกำลังทานมื้อเช้ากันอยู่ พลางพูดคุยกันเป็นระยะ พวกเขาสังเกตเห็นหวังเถิงทันทีที่เขาเดินเข้ามา “ทางนี้” จูอวี่เส้าโบกมือเรียกเขา หวังเถิงยิ้มและพยักหน้าให้พวกเขา ก่อนจะเดินไปตักอาหารเช้าของตัวเอง อาหารเช้าเป็นแบบบุฟเฟต์ มีอาหารหลากหลายประเภทเตรียมไว้ให้เลือกสรรตามความพอใจ ในฐานะที่เป็นเชฟระดับปรมาจารย์ด้านพลังปราณ เขาสามารถสัมผัสได้ทันทีว่าเมนูไหนอร่อยหรือไม่อร่อย หลังจากเลือกอาหารเสร็จ หวังเถิงก็ถือจานเดินไปยังโต๊ะที่เพื่อนๆ ของเขานั่งอยู่ จูอวี่เส้าดึงเก้าอี้ว่างข้างๆ ออก หวังเถิงนั่งลงแล้วยิ้ม “พวกคุณตื่นเช้ากันจัง” “เรากำลังจะกลับกันเร็วๆ นี้แล้ว ฉันแพ้การแข่งขันและไม่เหลือหน้าจะไปสู้หน้าใครแล้ว จะนอนหลับลงได้ยังไงกัน” จูอวี่เส้าถอนหายใจพลางเคี้ยวขนมปังตอบ หวังเถิงไม่รู้จะพูดอะไรดี จูอวี่เส้าเหลือบมองเขาแล้วพูดต่อ “นายคงจะหลับสบายละสิ ก็เล่นชนะการแข่งขันไปแบบสบายๆ ขนาดนั้น” “เอาเถอะน่า ดูทำหน้าเข้าสิ อิจฉาละสิเนี่ย” หวังเถิงกรอกตาพลางทานอาหารเช้าของเขาต่อไป ในขณะนั้นเอง ตานไท่เสวียนก็เดินเข้ามา “พวกตื่นกันหมดแล้วสินะ!” “ผมเพิ่งมาถึงครับ” หวังเถิงกล่าว “หึ ยังมีหน้ามาปรากฏตัวอีกนะ” ตานไท่เสวียนแค่นเสียงหัวเราะพลางมองเขาด้วยหางตา แม่คนนี้นี่ผูกใจเจ็บจริงๆ! หวังเถิงหัวเราะแห้งๆ แล้วเปลี่ยนเรื่อง เขาชี้ไปที่เค้กในมือแล้วพูดว่า “เค้กอัลมอนด์นี่ไม่เลวเลยนะพี่เสวียน อยากลองชิมไหมครับ? ผมตั้งใจหยิบมาเผื่อพี่เลยนะ” ตานไท่เสวียนถึงกับพูดไม่ออก เธอถลึงตาใส่หวังเถิงแล้วคว้าเค้กอัลมอนด์อีกชิ้นบนจานเขาไปกัดกิน หวังเถิงถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก… หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ปาริคก็เดินเข้ามาหาพวกเขาและพูดว่า “ทุกคนครับ ตารางเวลาของพวกคุณอาจจะต้องเลื่อนออกไปก่อนนะครับ” “เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?” ตานไท่เสวียนขมวดคิ้ว “มีคนอยากพบคุณหวังเถิงครับ” ปาริคมองหวังเถิงแล้วเอ่ยขึ้น “พบผม?” หวังเถิงชี้ที่ตัวเองด้วยความแปลกใจ “ใช่ครับ รบกวนคุณไปกับผมหน่อยได้ไหม?” ปาริคถามอย่างสุภาพ หวังเถิงสบตากับตานไท่เสวียน จากนั้นจึงถามกลับ “คุณต้องบอกผมมาก่อนว่าใครอยากเจอผม ผมไม่มีเวลามาเสียเปล่าหรอกนะ” ปาริคนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้ตอบอะไร แต่กลับชี้ไปทางยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ หวังเถิงถึงกับตะลึง ปาริคกำลังบอกใบ้ว่าคนบนยอดเขานั้นต้องการพบเขา และในเมื่ออีกฝ่ายไม่อยากระบุชื่อว่าเป็นใคร ตัวตนของคนผู้นั้นย่อมต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน หวังเถิงเริ่มพอจะเดาออกแล้วว่าใคร ตานไท่เสวียนและคนอื่นๆ ต่างก็ตกใจเช่นกัน การที่จะได้พบกับบุคคลระดับสูงของยอดเขาศักดิ์สิทธิ์นั้นยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร แต่ตอนนี้พวกเขากลับต้องการพบตัวหวังเถิง “พวกเขาบอกเหตุผลไหม?” ตานไท่เสวียนถาม “ผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะครับ?” ปาริคยิ้มแห้งๆ ตานไท่เสวียนลังเล ใครจะไปรู้ว่าคนพวกนั้นคิดจะทำอะไร เธอรู้สึกกังวลที่จะปล่อยให้หวังเถิงไปคนเดียว เมื่อเห็นความกังวลของเธอ ปาริคจึงกล่าวว่า “คุณตาน ไม่ต้องห่วงครับ ยอดเขาศักดิ์สิทธิ์จะรับรองความปลอดภัยของคุณหวังเถิงแน่นอน เราเชิญเขาขึ้นไปบนเขาก็เพราะมีคนอยากจะสนทนากับเขาเท่านั้น” ตานไท่เสวียนอ้าปากค้าง คำพูดเป็นเพียงลมปาก ใครก็พูดได้ มันไม่ได้รับประกันอะไรเลย อย่างไรก็ตาม หวังเถิงกลับพูดขึ้นว่า “ไม่เป็นไรครับ ผมจะไปกับเขาเอง ผมอยากรู้เหมือนกันว่าบุคคลสำคัญท่านไหนกันที่อยากพบผม” “ที่ยอดเขาศักดิ์สิทธิ์มีจอมยุทธ์ฝีมือฉกาจอยู่เต็มไปหมด อย่าทำอะไรวู่วามล่ะ” ตานไท่เสวียนขมวดคิ้วและกำชับผ่านกระแสเสียง “ไม่ต้องห่วงครับ ที่นี่คือยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับผม ชื่อเสียงของพวกเขาคงพินาศหมด อีกอย่างพวกเขาไม่ใช่พวกสำนักอธรรมเสียหน่อย ไม่ทำร้ายผมโดยไม่มีเหตุผลหรอก” หวังเถิงตอบกลับผ่านกระแสเสียง “อีกอย่าง พี่ไม่อยากรู้เหรอว่าพวกเขามีแผนการอะไรอยู่?” “ถ้าอย่างนั้นก็ระวังตัวด้วย ยอดเขาศักดิ์สิทธิ์นั้นลึกลับนัก อย่าไปก่อเรื่องล่ะ” ตานไท่เสวียนยอมตกลง แต่ในใจก็ยังคงกังวล เธอรู้ดีว่าหวังเถิงไม่ใช่เด็กที่ชอบอยู่ในโอวาท หวังเถิงรู้สึกเหนื่อยใจ ดูเหมือนว่าการจะเปลี่ยนภาพลักษณ์ในสายตาของตานไท่เสวียนนั้นจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้จริงๆ “ไปกันเถอะ” เขากล่าวแล้วเดินออกจากโรงแรม หลังจากที่พวกเขาเดินจากไป มู่จื่อกั๋วก็กระซิบถามขึ้นมาว่า “จะเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?” “น่าจะไม่มีปัญหาอะไรหรอก” ตานไท่เสวียนส่ายหัวพลางบอกให้ทุกคนกลับไปรอที่ห้อง หวังเถิงเดินตามปาริคขึ้นไปยังภูเขา พวกเขาเดินผ่านสนามประลองและมาถึงบันไดหินช่วงสุดท้ายที่ทอดตัวขึ้นสู่ยอดเขา มีคนผู้หนึ่งยืนรออยู่ที่นั่นแล้ว “มาแล้วสินะ” คนผู้นั้นกล่าว “มหาปุโรหิต!” หวังเถิงประหลาดใจ “ท่านเป็นคนเรียกพบผมงั้นเหรอครับ?” “ไม่ใช่หรอก ข้าแค่มาพาเจ้าขึ้นไปบนเขาเท่านั้น” มหาปุโรหิตส่ายหัว ในดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความสับสนเช่นกัน เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมคนผู้นั้นถึงอยากพบตัวหวังเถิง หวังเถิงได้แสดงความสามารถอันโดดเด่นในการประลองครั้งนี้และนำหน้าเหล่ายอดฝีมือคนอื่นๆ ไปไกลมาก ทว่าสถานะระหว่างเขากับบุคคลผู้นั้นยังห่างกันราวฟ้ากับเหว หวังเถิงเงยหน้ามองขึ้นไปอดไม่ได้ เขามองเห็นวิหารทั้ง 12 แห่งที่ตั้งอยู่รายทางซึ่งคดเคี้ยวไปตามภูเขา จนกระทั่งไปสุดทางที่วิหารศักดิ์สิทธิ์บนยอดสูงสุด… “ผมได้ยินมาว่าหากคนธรรมดาต้องการขึ้นไปบนยอดเขา จะต้องท้าดวลกับวิหารนักษัตรทั้ง 12 แห่ง ผมต้องทำแบบนั้นด้วยหรือเปล่าครับ?” หวังเถิงถาม หากต้องทำเช่นนั้น เขาจะหันหลังกลับทันที เขาอาจจะสนใจที่จะสู้กับอัศวินศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 12 เพื่อเก็บลูกแก้วคุณสมบัติ แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมให้ใครมาจูงจมูก ต่อให้คนผู้นั้นจะเป็นคนของยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ก็ตาม “เจ้าไม่ต้องทำแบบนั้น” มหาปุโรหิตส่ายหัว เขาก้าวเท้าเดินขึ้นไปก่อนแล้วส่งเสียงมาข้างหลังว่า “ตามข้ามา” หวังเถิงลังเลเล็กน้อยพลางเหลือบมองปาริค “ผมจะส่งแค่ตรงนี้ครับ คุณไปต่อได้เลย” ปาริคกล่าว หวังเถิงพยักหน้าแล้วเดินตามมหาปุโรหิตไปอย่างช้าๆ พวกเขาเดินขึ้นบันไดไปในความเงียบ “หืม?!” ขณะที่เดินอยู่ หวังเถิงก็อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ เขาเริ่มรู้สึกมึนงงเล็กน้อย วิหารนักษัตรแห่งแรกดูเหมือนจะอยู่ใกล้มาก แต่พวกเขากลับยังไปไม่ถึงแม้ว่าจะเดินมาพักใหญ่แล้วก็ตาม ทางเดินนี้มีอะไรแปลกๆ! เขาคิดในใจเงียบๆ เรื่องนี้เริ่มทำให้เขาสนใจขึ้นมาแล้ว