Chapter 639
599 / 974
5 min read
Chapter 639 - Im A Good Person!
Published Mar 11, 2026, 12:35 AM
บทที่ 639 - ฉันเป็นคนดีนะ!
ปัง ปัง ปัง...
เสียงทุบดังสะท้อนไปทั่วท้องฟ้า มันฟังดูขัดหูอย่างยิ่ง
ก็นะ เสียงนี้มันเกิดจากการที่อิฐกระแทกเข้ากับหัวของอัศวินศักดิ์สิทธิ์เต็มๆ ไม่ใช่เสียงไม้สองท่อนเคาะกันเสียหน่อย
ยาเฟลถึงกับมึนงง!
เธอผู้สูงส่ง สง่างาม และงดงามปานนางฟ้า กลับถูกใครบางคนเอาอิฐฟาดหัวซ้ำๆ น่ะหรือ?
เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีใครกล้าทำกับเธอแบบนี้!
เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งจะต้องมาเจออะไรแบบนี้
นี่มันเกินไปแล้ว!
ปัง!
“อ๊า!”
หวังเถิงไม่ได้ปรานีหญิงสาวผู้โฉมงามคนนี้เลย ดูจังหวะที่เขาเอาอิฐฟาดลงบนหัวเธอสิ มันช่างลื่นไหลเสียจริง ใบหน้าสวยหวานของยาเฟลบิดเบี้ยวทันที
ผิวพรรณที่เคยขาวผ่องดั่งคริสตัลเริ่มขึ้นรอยแดงและบวมปูดขึ้นมา
เอ็ดเวิร์ด อาลีฟ และคนอื่นๆ ต่างพากันตกตะลึง หวังเถิงนี่มันโหดเหี้ยมจริงๆ เขามีใจทำร้ายหญิงงามอย่างยาเฟลลงคอได้ยังไง!
เขาไม่มีความรู้สึกทะนุถนอมสตรีเพศบ้างเลยหรือไงนะ?
ช่างเป็นผู้ชายที่ไร้หัวใจสิ้นดี!
แน่นอนว่าความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวพวกเขาเพียงชั่วครู่เท่านั้น เมื่อเห็นหวังเถิงปรากฏตัว พวกเขาก็รีบล้อมเขาไว้ทันที
ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ต้องการจะช่วยยาเฟล
ช่างน่าสงสารจริงๆ!
มันช่างน่าอนาถ หญิงสาวสวยระดับเธอต้องถูกตีจนหัวบวมเป่งเป็นหัวหมู มันเป็นภาพที่ทนดูไม่ได้จริงๆ
“อ๊า!” ยาเฟลไม่สนภาพลักษณ์อีกต่อไปและเริ่มกรีดร้อง
สมองของเธอหมุนคว้างจากการถูกทุบ เธอเซไปเซมาแต่ก็ยังพยายามขัดขืน เธอต้องการหลุดพ้นจากการควบคุมของหวังเถิง
ทว่าหวังเถิงกลับเกาะติดหนึบเหมือนปูนปลาสเตอร์ อิฐในมือนั่นก็ดูเหมือนจะทากาวไว้กับหัวของเธอ ไม่ว่าเธอจะหนีไปทางไหน ก็จะโดนฟาดเข้าให้อีก ไม่เคยพลาดเป้าแม้แต่นิดเดียว
“อ๊า... ออกไปนะ!”
พลังธาตุน้ำแข็งปะทุออกมาจากร่างของยาเฟล เธอเริ่มอาละวาดฟาดฟันไปรอบๆ โดยไม่สนอะไรทั้งสิ้น พลังน้ำแข็งกลายเป็นหนามน้ำแข็งแหลมคมที่มีไอเย็นยะเยือกถึงกระดูก เธอปล่อยมันออกไปทุกทิศทุกทาง หวังจะผลักหวังเถิงออกไป
“ลูกไม้เฮือกสุดท้ายงั้นเหรอ” หวังเถิงแค่นหัวเราะขณะที่เปลวเพลิงสีเขียวเต้นระบำอยู่รอบกาย หนามน้ำแข็งที่พุ่งเข้ามาใกล้ถูกละลายจนหมดสิ้น มันไม่สามารถทำอันตรายเขาได้เลยแม้แต่น้อย
ในทางกลับกัน อัศวินศักดิ์สิทธิ์คนอื่นๆ กลับต้องถอยกรูดเพราะหนามน้ำแข็งพวกนั้น
“บ้าจริง!” พวกเขาเดือดดาลด้วยความโกรธ
อาลีฟใช้ฝ่ามือต่างดาบฟาดฟันทำลายหนามน้ำแข็งด้วยแสงดาบสีทอง เขาตะโกน “ยาเฟล หยุดโจมตีสะเปะสะปะได้แล้ว! พวกเราเข้าใกล้ไม่ได้!”
หวังเถิงหัวเราะ เขาคิดว่ายาเฟลนี่เป็นตัวซัพพอร์ตที่ยอดเยี่ยมจริงๆ
เพื่อนร่วมทีมอะไรจะโง่ได้ขนาดนี้!
ยาเฟลที่ขาดสติไปแล้ว เมื่อได้ยินเสียงเตือนก็เพิ่งรู้ตัวว่าทำเรื่องโง่ๆ ลงไป จึงหยุดโจมตี
หวังเถิงฉวยโอกาสนั้นขยับเข้าไปใกล้แล้วฟาดอิฐลงไปอีกครั้ง
ต้องยอมรับเลยว่าหมวกเกราะที่อัศวินศักดิ์สิทธิ์ใส่นั้นมันทนทานจริงๆ ไม่อย่างนั้นยาเฟลคงสลบเหมือดจากการถูกทุบอย่างบ้าคลั่งของเขาไปนานแล้ว
ยาเฟลทนรับความเจ็บปวดมาได้นานพอสมควร...
“เร็วเข้า!” ยาเฟลตะโกนขณะที่อดทนต่อความเจ็บปวดและความอัปยศ
หลังจากพูดจบ เธอก็ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยอะไรได้อีก
หวังเถิงปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธอและฉีกยิ้มให้ ก่อนจะฟาดอิฐทองคำเข้าที่กลางใบหน้าของเธอเต็มแรง
ในสายตาของยาเฟล รอยยิ้มของหวังเถิงไม่ได้ต่างอะไรกับปีศาจ แต่ไม่นานนัก ใบหน้านั้นก็ถูกแทนที่ด้วยอิฐทองคำ
อิฐแบนๆ ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ในสายตาของเธอ
“หยุดนะ!” เสียงตะโกนด้วยความโกรธแค้นดังมาจากด้านหลังของหวังเถิง
เอ็ดเวิร์ดเป็นคนแรกที่มาถึง เขาชกหมัดออกไปอย่างรุนแรง
หมัดราชสีห์สายฟ้า!
โฮก~
สายฟ้าสั่นไหวอยู่ด้านหลังเขา สายฟ้าสีม่วงรวมตัวกันเป็นเค้าโครงของสิงโต มันเงยหน้าคำรามขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกับแสงหมัดที่พุ่งออกไป
ยาเฟลดีใจจนเนื้อเต้น
เธอได้รับความช่วยเหลือแล้ว!
ทว่าหวังเถิงกลับทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงของเอ็ดเวิร์ด เขาไม่หลบและยังคงฟาดอิฐลงตามแผนเดิม มันกระแทกเข้าที่ใบหน้าของเธออย่างจังตามที่ตั้งใจไว้
ยาเฟลถึงกับอึ้ง
ไอ้หมอนี่มันบ้าหรือเปล่า?
ยอมโดนหมัดของเอ็ดเวิร์ดอัดใส่เพื่อให้ได้ฟาดหน้าเธอเนี่ยนะ?
พวกเขามีความแค้นอะไรกันนักหนา? ทำไมต้องเจาะจงมาที่เธอด้วย?
ยาเฟลไม่เข้าใจความคิดของหวังเถิงเลย เธอรู้สึกว่าเขาเป็นคนเสียสติ
ปัง!
ความคิดทั้งหมดของเธอสลายกลายเป็นอากาศธาตุเมื่ออิฐฟาดลงมา ยาเฟลถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างจัง
หัวของเธอสะบัดไปด้านหลังด้วยแรงกระแทกอันมหาศาล คอของเธอที่เรียวยาวดั่งหงส์ผู้หยิ่งผยองบัดนี้กลับมีเลือดไหลพุ่งออกมาจากจมูกจนทำลายความงดงามนั้นไปจนหมดสิ้น
ทุกอย่างดูเหมือนจะช้าลง
เลือดกำเดาที่ไหลออกมาส่องประกายระยิบระยับใต้แสงแดดราวกับงานศิลปะอันล้ำค่า
ในชั่วขณะนั้น สายตาของยาเฟลพร่ามัว ในหัวของเธอมีคำถามมากมาย แต่สุดท้ายทั้งหมดก็รวมเหลือเพียงคำเดียว
ทำไม!?
ในทางกลับกัน หวังเถิงกลับรู้สึกฟินสุดๆ เขารู้สึกเหมือนได้ก้าวข้ามไปอีกระดับ
รู้สึกดีจัง!
ถ้าเขาไม่ได้ทุบเธอ ความอัดอั้นในใจคงไม่ได้รับการปลดปล่อยแบบนี้
เขาสะกดคำว่าไม่ทำร้ายผู้หญิงไว้ที่ไหนกัน? เคยพูดงั้นเหรอ?
ต่อให้เคยพูดไป แต่มันก็ไม่สำคัญในสถานการณ์นี้ โลกนี้มีคนอยู่แค่สองประเภท ในระหว่างการต่อสู้ เรื่องเพศไม่สำคัญหรอก มันมีแค่เพื่อนกับศัตรูเท่านั้น
และคนพวกนี้ที่อยู่ตรงหน้าเขาทั้งหมดคือศัตรู!
ในฐานะศัตรู พวกเขาก็ไม่ควรจะมาคิดว่าตัวเองจะได้รับอภิสิทธิ์เพียงเพราะเป็นผู้หญิง
หวังเถิงเข้าใจความสับสนของยาเฟล เขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ดูนี่นะ ฉันเป็นคนดีนะ ฉันตีเธอ แต่ฉันจะไม่ฆ่าเธอ เพราะงั้นคราวหน้า ถ้าเธอกล้าพูดอีกว่าฉันฆ่าคนเหมือนฆ่าแมลงวัน ฉันจะตีเธออีก!”
“พัฟ!” ยาเฟลถึงกับจุก เธอรู้สึกอัด
React
Discussion
Comments and community activity load when this section is in view.
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.