Chapter 624: 12 ปราสาทนักษัตร ภูเขาที่มองดูเหมือนอยู่ใกล้ แท้จริงแล้วกลับอยู่ไกลลิบ คำกล่าวนี้ดูจะใช้ได้ดีกับสถานการณ์ในตอนนี้ ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวของหวังเถิงขณะที่เขากำลังเดินตามมหาปุโรหิตขึ้นบันไดไป เขาปล่อยกระแสพลังจิตออกไปเพียงเล็กน้อยเพื่อค้นหาความลับของเส้นทางบนภูเขานี้ และหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็เข้าใจกระจ่าง บนเส้นทางนี้เต็มไปด้วยอักขระเวทมนตร์เช่นเดียวกับในเมืองเล็กๆ ด้านล่าง มันสามารถขยายพื้นที่และยืดระยะทางที่ควรจะสั้นมากให้ยาวขึ้นได้หลายเท่าไปจนถึงหลายร้อยเท่า ในโลกนี้มีไม่กี่คนหรอกที่มีระดับพลังจิตสูงส่งไปกว่าหวังเถิง ตราบใดที่เขาต้องการจะซ่อนตัว ก็ไม่มีใครสามารถตรวจพบเขาได้ แม้แต่มหาปุโรหิตที่เดินอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวก็ยังไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ หวังเถิงรู้สึกสนใจอักขระขยายพื้นที่นี้เป็นอย่างมาก เขาเคยได้รับความรู้เกี่ยวกับอักขระมิติมาบ้างจากดินแดนทมิฬ แต่มันยังไม่สมบูรณ์ อักขระขยายพื้นที่ตัวนี้จะช่วยให้เขาพัฒนาความเชี่ยวชาญด้านอักขระของเขาได้เป็นอย่างดี ... เส้นทางบนภูเขาไม่ได้ยาวไกลไร้จุดสิ้นสุด ครึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็มาถึงปราสาทแห่งแรก ปราสาทราศีเมษ หวังเถิงสัมผัสได้ถึงออร่าอันทรงพลังจากภายในปราสาทจางๆ แม้จะยังไม่ทันได้เห็นตัวบุคคลก็ตาม "ฟรอส ท่านมาที่นี่ทำไม?" เสียงหนึ่งก้องออกมาจากภายในปราสาท "ข้าได้รับคำสั่งให้พาคนขึ้นมา" มหาปุโรหิตฟรอสกล่าว เขาตวัดมือครั้งหนึ่ง แสงสีเงินขาวสว่างวาบพุ่งออกจากชุดคลุมยาวของเขาเข้าไปในปราสาทราศีเมษ ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่ไม่กี่วินาที จากนั้นเสียงเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง "เจ้าผ่านไปได้" "ไปกันเถอะ" มหาปุโรหิตเดินนำเข้าไปในปราสาท หวังเถิงเดินตามหลังเขาเข้าไปในปราสาทพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น โครงสร้างของปราสาทนี้แปลกประหลาดมาก มีเสาตั้งเรียงรายอยู่ทั้งสองข้างกลายเป็นทางเดินยาวตรงกลาง ซึ่งสามารถใช้เป็นทางผ่านขึ้นสู่ยอดเขาต่อไปได้ ด้านหลังเสาเหล่านั้นมีแต่ความมืดมิดมองไม่เห็นสิ่งใดเลย อัศวินศักดิ์สิทธิ์ประจำปราสาทก็ไม่ปรากฏตัวให้เห็น อย่างไรก็ตาม นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับหวังเถิง เขาเปิดใช้งานเนตรวิญญาณแล้วกวาดสายตามองผ่านความมืด ทันใดนั้น เขาก็เห็นร่างหนึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ในเงามืด เขากำลังแผ่แสงสีเขียวเข้มออกมาอย่างเจิดจ้า แต่หวังเถิงเหลือบมองเขาเพียงเสี้ยววินาที เพราะสายตาของเขาถูกดึงดูดด้วยกองฟองอากาศแห่งคุณสมบัติที่ลอยอยู่รอบๆ คนผู้นั้นอย่างรวดเร็ว มันมีเยอะมาก! ให้ตายสิ! ทั่วทั้งพื้นเต็มไปด้วยฟองอากาศที่ลอยนิ่งอยู่ในปราสาทมืดมิด หวังเถิงถึงกับตะลึง เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะพบฟองอากาศแห่งคุณสมบัติจำนวนมหาศาลเช่นนี้ในปราสาท ไม่นานความประหลาดใจของเขาก็ถูกแทนที่ด้วยความดีใจ นี่คือลาภลอยโดยไม่คาดคิด หากเขาไม่เก็บมันไว้ก็คงโง่เต็มที เขาปลดปล่อยพลังจิตออกมาอย่างเงียบเชียบแล้วกวาดฟองอากาศแห่งคุณสมบัติเหล่านั้นมาทั้งหมด เขาเก็บมันมาได้ทุกเม็ด พลังธาตุไม้*65 พลังธาตุไม้*80 พรสวรรค์ธาตุไม้ระดับสูงสุด*12 จิตวิญญาณระดับอาณาจักรวิญญาณ*45 ความเข้าใจระดับอาณาจักรวิญญาณ*60 ... หลังจากเก็บของขวัญชิ้นพิเศษนี้มาได้ หวังเถิงก็ไม่อาจซ่อนรอยยิ้มไว้ได้อีกต่อไป เขาได้รับแต้มพลังธาตุไม้ 3,570 แต้ม, พรสวรรค์ธาตุไม้ระดับสูงสุด 320 แต้ม, จิตวิญญาณระดับอาณาจักรวิญญาณ 450 แต้ม และความเข้าใจระดับอาณาจักรวิญญาณ 478 แต้ม ขณะที่ฟองอากาศแห่งคุณสมบัติเหล่านั้นผสานเข้ากับร่างกาย หวังเถิงก็รู้สึกสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง พลังธาตุไม้ของเขาพุ่งทะยานขึ้นจนบรรลุระดับขุนพลขั้น 11 ระดับต่ำ พลังธาตุไม้: 350/20000 (11 ดาว) สีหน้าของหวังเถิงดูแปลกประหลาด เขาเพิ่งจะเลเวลอัพงั้นหรือ? เขาก็แค่เดินตามมหาปุโรหิตขึ้นเขามารับรองใครบางคน ไม่ได้วางแผนจะมาเก็บแต้มคุณสมบัติเสียหน่อย ผลลัพธ์นี้คาดไม่ถึงจริงๆ! เขาบรรลุระดับพลังแบบกะทันหันเกินไปแล้ว! โชคลาภนี่ห้ามกันไม่ได้จริงๆ หวังเถิงรู้สึกตื้นตันใจ ขณะนี้เขาเดินมาถึงสุดทางเดินพร้อมกับมหาปุโรหิตแล้ว การเลเวลอัพเกิดขึ้นโดยที่เขาไม่ต้องพยายามอะไรเป็นพิเศษ ดังนั้นมันจึงไม่ก่อให้เกิดความวุ่นวายใดๆ ไม่มีใครสังเกตเห็นอะไรทั้งสิ้น แม้คนที่อยู่ในปราสาทจะคอยเฝ้ามองหวังเถิงอยู่ แต่เขาก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ "ไม่รู้ทำไม ข้ารู้สึกเหมือนเขาเพิ่งจะมองมาทางข้าเมื่อครู่" คนที่นั่งอยู่ในความมืดพึมพำกับตัวเองเบาๆ ด้วยความรู้สึกตกใจเล็กน้อย หลังจากที่หวังเถิงและมหาปุโรหิตเดินจากไป เขาก็หลับตาลงและกลับไปฝึกฝนต่อ ฟองอากาศแห่งคุณสมบัติเริ่มปรากฏขึ้นในปราสาทอีกครั้ง ฟองอากาศเหล่านั้นดูเหมือนจะถูกพันธนาการไว้ด้วยพลังบางอย่าง ทำให้มันสามารถคงอยู่ได้นานขึ้น... หวังเถิงเดินตามมหาปุโรหิตมาจนถึงปราสาทแห่งที่สอง ปราสาทราศีพฤษภ เขารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ในปราสาทแห่งแรกมีฟองอากาศแห่งคุณสมบัติมากมายขนาดนั้น แล้วที่ถัดไปจะเป็นอย่างไรล่ะ? แค่คิดก็ทำให้เขาอยู่ไม่สุขแล้ว ถ้าเขาสามารถเลเวลอัพพลังทุกธาตุได้หลังจากผ่านปราสาทนักษัตรทั้ง 12 แห่ง คงจะสุดยอดไปเลย! ครึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็มาถึงหน้าปราสาทราศีพฤษภ มหาปุโรหิตโยนแสงสีขาวออกไปอีกครั้งเพื่อขออนุญาตผ่าน หวังเถิงสังเกตเห็นแล้วว่าแสงสีขาวนี้คือตราผ่านทาง ตอนที่พวกเขาเดินผ่านปราสาทแรก อัศวินศักดิ์สิทธิ์จากปราสาทราศีเมษได้คืนมันให้กับมหาปุโรหิต ในปราสาทราศีพฤษภ ร่างสูงใหญ่กำยำร่างหนึ่งขวางทางพวกเขาไว้ เขาจ้องมองหวังเถิงด้วยความสนใจ "อัจฉริยะจากประเทศเซี่ย!" เสียงทรงพลังเปล่งออกมาจากปากของเขา "อารูดิส ท่านกำลังทำอะไร?" มหาปุโรหิตขมวดคิ้ว "ไม่มีอะไร ข้าได้ยินมาว่าครั้งนี้มีอัจฉริยะที่โดดเด่นมากจากประเทศเซี่ย ก็เลยมาขอดูกับตาหน่อย" อารูดิสอดแขนกอดอกแล้วยิ้ม "นี่คือความประสงค์ของเขาเซนต์งั้นหรือ?" หวังเถิงยิ้มแล้วหันไปถามมหาปุโรหิต "ไม่ โปรดอย่าเข้าใจผิด นี่เป็นการกระทำของอารูดิสเอง ไม่เกี่ยวกับเขาเซนต์" มหาปุโรหิตรีบอธิบาย จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับอารูดิส "อารูดิส เขาเป็นแขกของเทพธิดา เจ้ากล้าดียังไงถึงมาขวางทางเขา!" "รับหมัดจากข้าสักหมัดแล้วเจ้าค่อยผ่านไป" อารูดิสยังคงยืนกราน "เจ้ากล้าดีเกินไปแล้ว!" มหาปุโรหิตตะโกน หวังเถิงยื่นมือออกมาหยุดมหาปุโรหิตไว้กะทันหัน เขายิ้มแล้วมองไปที่อารูดิส "แล้วถ้าข้าไม่อยากรับล่ะ?" "เจ้าก็ผ่านไปไม่ได้" อารูดิสตอบ "ถ้าอย่างนั้นข้ากลับก็ได้ ท่านไปอธิบายกับเทพธิดาเอาเองแล้วกัน" หวังเถิงหันหลังเดินกลับทันที มุมปากของอารูดิสกระตุก เขาจะเดินจากไปแบบนี้จริงๆ น่ะหรือ? ในฐานะอัจฉริยะ ไม่ควรจะโกรธเมื่อถูกยั่วยุหรอกหรือไง? บ้าจริง ทำไมเขาไม่เล่นตามบทล่ะ? "เดี๋ยว!" อารูดิสรีบตะโกนเมื่อเห็นหวังเถิงเดินห่างออกไป แต่หวังเถิงยังคงเดินต่อไปราวกับไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น เขาเกือบจะถึงทางเข้าปราสาทแล้ว อารูดิสเริ่มกระวนกระวาย ถ้าหวังเถิงจากไป สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือรอรับโทษจากเบื้องบนและสูญเสียตำแหน่งอัศวินศักดิ์สิทธิ์ไป เขาพุ่งตัวไปข้างหน้าก้าวใหญ่และหายตัวจากจุดเดิม ก่อนจะไปปรากฏตัวตรงหน้าหวังเถิง "หลบไป!" หวังเถิงปล่อยหมัดออกไปโดยไร้สีหน้า ตูม! ไอหมัดอันท่วมท้นพุ่งทะยานขึ้นสู่กลางอากาศท่ามกลางเสียงระเบิด ในสายตาของอารูดิสเหลือเพียงหมัดนี้หมัดเดียวเท่านั้น ทุกสิ่งทุกอย่างรอบข้างดูเหมือนจะเลือนหายไปหมด เขาตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ก็ไม่มีอะไรจะพูดได้อีก เขาขบกรามแน่นแล้วปลดปล่อยพลังในร่างกายออกไปสุดแรงก่อนจะชกสวนกลับมา ปัง! เมื่อกำปั้นทั้งสองปะทะกัน อารูดิสก็กระเด็นถอยหลังไปอย่างไม่อาจควบคุมได้พร้อมกับกระอักเลือดคำโตออกมากลางอากาศ เขาถูกซัดจนกระเด็นออกมานอกปราสาทราศีพฤษภแล้ว!