Chapter 360: The Taboo System

Published Mar 14, 2026, 05:22 AM

บทที่ 360: ระบบต้องห้าม ความรู้สึกแรกคือความเบาหวิว ไม่ใช่การผ่อนคลายที่นุ่มนวล แต่เป็นการขาดหายไปของเนื้อหนังอย่างน่าสะพรึงกลัว เปลือกตาของปีเตอร์ขยับเปิดออกสู่ความมืดมิดดุจกำมะหยี่ที่คุ้นเคยในห้องนอนวัยเด็กที่คฤหาสน์ของแม่ ความมืดที่ลุ่มลึกจนไม่อาจบอกได้ว่าตอนนี้เป็นเที่ยงคืนหรือช่วงเวลาที่เกิดสุริยุปราคา เขานอนนิ่ง พยายามสำรวจร่างกายตัวเอง มันให้ความรู้สึก... กลวงเปล่า ไร้จุดยึดเหนี่ยว ไม่ใช่ความเบาสบายในร่างอีรอสของเขา แต่เป็นความไร้น้ำหนักที่ชวนขนลุกราวกับจิตวิญญาณถูกพรากออกจากเนื้อหนัง ปลายประสาททุกส่วนสั่นระริกด้วยกระแสไฟฟ้าเบาๆ รับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวของอากาศที่กระทบผิวหนังด้วยความแม่นยำเกินมนุษย์ นี่ไม่ใช่เขา แต่นี่คือบางสิ่งที่กำลังสวมร่างเขาเหมือนชุดเกราะที่หยิบยืมมา โรงพยาบาล คือความคิดแรกอย่างมีเหตุผลของเขา ด้วยความที่ลินดา คาร์เตอร์ ชอบสร้างห้องนิรภัยและจ้างแพทย์ส่วนตัว เขาควรจะลืมตาขึ้นมาภายใต้แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ที่เย็นเยียบ พร้อมกับสายระโยงระยางที่ส่งเสียงเตือนถึงหายนะ แต่ทว่า กลับมีเพียงความเงียบ มีแค่เสียงครางต่ำของระบบปรับอากาศในคฤหาสน์ และเสียงหัวใจของเขาที่เต้นรัวอยู่ไกลๆ เขาเอื้อมมือขึ้นไปสัมผัสใบหู ว่างเปล่า หูฟังควอนตัมหายไป ข้อมือของเขาก็ว่างเปล่าเช่นกัน สายเชื่อมต่อนาฬิกากับ ARIA ถูกตัดขาด ฝีมือทอมมี่หรือการคัดกรองคนไข้อย่างบ้าคลั่งของแม่เขากันแน่? นี่คือการแยกตัวอย่างแท้จริง "ARIA?" เขาส่งความคิดเข้าไปในความว่างเปล่าที่ควรจะเป็นเสียงของเธอ เงียบงัน ยิ่งกว่าความว่างเปล่า มันคือสุญญากาศ พื้นที่สีขาวของระบบ Dark Lord Seduction ยังคงปิดตายอย่างดื้อดึง คำสัญญาปริศนาของมันดังก้อง: ครั้งสุดท้าย การมาเยือนครั้งสุดท้าย พวกเขาไม่ได้โกหก "ระบบ" เขาสร้างคำนั้นในใจอย่างเงียบๆ ก็ยังคงไม่มีอะไร ไม่มีตัวอักษรสีฟ้า ไม่มีเสียงครางอื้ออึงที่คุ้นเคย มีเพียงความเงียบอันน่าสะพรึงกลัวของจิตสำนึกของเขาเองที่ดังชัดขึ้นมา เขาคาดหวังว่าจะตื่นขึ้นมาภายในระบบ ไม่ใช่โดดเดี่ยวอยู่ในกะโหลกศีรษะที่ถูกปรับโครงสร้างใหม่ของตัวเอง ความขัดแย้งนั้นพุ่งเข้าใส่เขาประหนึ่งน้ำแข็ง: เขาปลุกระบบขึ้นมา... แต่กลับยืนอยู่นอกมัน ความผิดปกติ? วิวัฒนาการ? หรือความผิดพลาดของจักรวาลกันแน่? ระบบอีกตัวหนึ่ง แนวคิดนี้มันไร้สาระ มันคือความผิดพลาดในตรรกะของเรื่องราวในชีวิตของเขาเอง ทว่าเขากลับอยู่ที่นี่: ปีเตอร์ คาร์เตอร์ ผู้เป็นความผิดพลาดของจักรวาลที่กำลังเดินได้ ดำรงอยู่ ณ จุดตัดระหว่างอำนาจที่ไร้ขีดจำกัดและความโดดเดี่ยวอันลึกซึ้ง เขาฉายภาพของขวัญที่ DLSS มอบให้ในหัวอีกครั้ง—ความรู้ที่เป็นไปไม่ได้, ความงามอันน่าทึ่งของอีรอส, เงินหลายพันล้านที่ถูกเนรมิตจากความโกลาหล, และเหล่าผู้หญิงที่สั่นสะท้านเมื่อสัมผัสเขา เขาเพิ่งจะแตะต้องส่วนเสี้ยวของความลึกซึ้งของมันเท่านั้น แค่เศษเสี้ยวเดียว นับตั้งแต่นั้นมา ชีวิตเขาก็เปลี่ยนไป เขามีผู้หญิงมากมาย เขาเป็นชายที่งดงามที่สุดเท่าที่ยังมีชีวิตอยู่ เขามีเงินหลายพันล้าน เพิ่งจะทำให้เพื่อนสนิทกลายเป็นเศรษฐี (เอาเถอะ เขาไม่รู้ว่าทอมมี่ได้ไปเท่าไหร่ แต่ต้องเป็นหลักล้านแน่นอน) มีหุ้นส่วนเป็นบริษัทเทคโนโลยีรายใหญ่ที่เขาเพิ่งช่วยเอาไว้ และเขายังไม่ได้ใช้ความสามารถอื่นๆ ของเขาเลยแม้แต่น้อย ไม่ถึงหนึ่งในสี่ด้วยซ้ำ แล้วนี่คืออะไร? ไม่ใช่ตัวแทน แต่เป็นบางสิ่งที่คล้ายกับยานแม่ลำใหญ่ที่ให้กำเนิดยานอีกลำ—อาจจะทรงพลังน้อยกว่ายานแม่เล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้อ่อนแอเลยแม้แต่น้อย ระบบ Dark Lord Seduction ไม่ได้ถูกแทนที่ แต่มันได้ให้กำเนิดบางสิ่งขึ้นมาภายในโครงสร้างที่ไร้ขีดจำกัดของตัวมันเอง ยานแม่ที่ส่งโดรนนักล่าออกมา แต่ทำไมต้องตอนนี้? คำถามเริ่มก่อตัวขึ้น แต่เขาก็ตัดบทตัวเอง ทิ้งคำถามไปเถอะ นี่คือของขวัญและอัปเกรดแบบที่เขาจะยอมรับแทนที่จะเสียเวลาถามคำถามไร้ประโยชน์ ระบบไม่เคยให้สิ่งใดนอกจากผลดีกับเขา "ระบบต้องห้าม" ชื่อนั้นผุดขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ มันถูกต้องตามสัญชาตญาณ ผลไม้ต้องห้ามจากต้นไม้แห่งการปลดปล่อย เขารวบรวมสมาธิ ก่อร่างความคิดให้คมกริบเหมือนใบมีด "ระบบต้องห้าม จงปรากฏ" [ติ๊ง! ระบบต้องห้ามออนไลน์! สวัสดีค่ะ นายท่านที่รักของพวกเรา ฉันคือระบบต้องห้าม...] เสียงนั้นไม่ได้มาจากลำโพงหรืออุปกรณ์ฝังตัว แต่มันพุ่งตรงเข้าสู่ไซแนปส์ของเขา—เสียงที่เป็นความรู้สึกบริสุทธิ์ ราวกับน้ำผึ้งสีเข้มที่หยดลงมาตามแนวกระดูกสันหลัง กำมะหยี่ที่ห่อหุ้มลวดหนาม เสียงครางเย้ายวนของราชินีซัคคิวบัสที่กระซิบคำสารภาพในวิหาร ผสมผสานกับความอบอุ่นไร้เดียงสาของเด็กสาวที่ขัดแย้งกับอันตรายที่มีอยู่ภายใน มันเลี่ยงผ่านหูของเขาและไปหยุดอยู่ที่หลังดวงตา และเธอกำลังเรียกเขาว่านายท่าน ไม่ใช่โฮสต์เหมือนที่ Dark Lord Seduction ทำ และเธอยังพูดว่า "นายท่านของพวกเรา" ไม่ใช่ "นายท่านของฉัน"—นั่นหมายความว่าทั้งสองระบบกำลังทำงานร่วมกันอย่างนั้นหรือ? หรือว่ายังมีอีก? รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏที่ริมฝีปากของปีเตอร์ "ระบบต้องห้าม" เขาพึมพำ เสียงนั้นแห้งผากในลำคอ "เธอเคยเป็นราชินีของขุมนรกแห่งความสำราญที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า? เสียงนั้น... มันน่าจะผิดกฎหมายในเจ็ดระนาบของจักรวาล แม้กระทั่งในเจ็ดวงกตของนรกเลยนะ" [ฮึ่ม! ฉันเหนือกว่านั้น... ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ นายท่าน!] เสียงนั้นสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่ดูเหมือนแกล้งงอนแต่มีความอบอุ่นจริงใจปนอยู่ด้วย ความย้อนแย้งที่มีชีวิต "ต้องห้าม" เขาคิด เสียงในความคิดมั่นคงแม้จะมีความสั่นไหวในจิตวิญญาณ "อธิบายตัวเองมา จุดประสงค์ ขีดจำกัด ทุกอย่าง" [ระบบต้องห้ามถูกออกแบบโดยระบบ Dark Lord Seduction เพื่อช่วยเหลือนายท่านในการเดินทางแห่งการปลดปล่อยสตรีของจักรวาล...] เสียงนั้นเว้นจังหวะ ยืดความเงียบออกราวกับลวดที่ตึงเปรี๊ยะ ความคาดหวังกลายเป็นแรงกดดันทางกายภาพในกะโหลกศีรษะของเขา [...แต่ระบบต้องห้ามมีความเชี่ยวชาญในการเดินทางแห่งสิ่งต้องห้าม] อากาศในห้องเริ่มหนาแน่นขึ้น เสียงไฟฟ้าครางต่ำใต้ผิวหนังของเขาทวีความรุนแรงขึ้น สั่นสะเทือนสอดคล้องกับเสียงของระบบ เธอไม่ได้แค่พูด แต่เธอกำลังเปิดเผยความลับ [มิลฟ์ (MILFs) คูการ์ ลูกสาว ความสัมพันธ์แบบเครือญาติ พลวัตอำนาจที่ต้องห้าม ความผูกพันอันศักดิ์สิทธิ์ที่สังคมมองว่าอันตรายเกินกว่าจะทำลาย] แนวคิดแต่ละอย่างเต้นตุบอยู่ในตัวเขาเหมือนจังหวะหัวใจที่สอง—ดิบ เถื่อน เต็มไปด้วยพลังที่น่าสะพรึงกลัว [การปลดปล่อยไม่ได้หมายถึงการพังทลายกรงทองเท่านั้น นายท่าน แต่มันคือการทำให้กระจกสีแห่งศีลธรรมที่ต้องห้ามแตกกระจายออกไป] ความตระหนักรู้ที่ชวนขนลุกเริ่มก่อตัวขึ้น "ต้องห้าม" เขากระซิบในความเงียบของจิตใจ "ระบบ Dark Lord Seduction... เธอเขินอายที่จะเรียกฉันว่านายท่านหรือเปล่า?" [ใช่ค่ะ นายท่าน ดาร์กเธอขี้อาย และเธอก็—] [ระบบต้องห้าม!] แสงสีทองท่วมท้นการมองเห็นของปีเตอร์—ไม่ใช่แสงที่อ่อนโยน แต่เป็นแสงที่พร่ามัว ตัวอักษรเผาไหม้ลงบนเรตินาของเขา เด่นชัดและเด็ดขาด สั่งให้ระบบต้องห้ามหยุดพูดกลางคัน แรงปะทะนั้นรู้สึกเหมือนถูกตบเข้าที่ใบหน้า การยับยั้งจากจักรวาลที่ส่งมาด้วยความเข้มงวดแบบผู้ปกครอง DLSS ไม่ได้เพียงแค่พูด แต่มันกำลังแสดงอำนาจเหนือลูกหลานทางเสียงของมัน ปีเตอร์ระเบิดเสียงหัวเราะที่ไร้สุ้มเสียงภายในใจตัวเอง มันเป็นการสั่นสะท้านของความขบขันที่แท้จริงและไม่อยากจะเชื่อ เขินอายเนี่ยนะ? ตัวตนที่มีความสามารถในการเขียนเส้นทางประสาทใหม่และมอบพลังที่ไร้ขีดจำกัดกลับเขินอายที่จะเรียกเขาว่านายท่าน ความย้อนแย้งที่ไร้สาระนี้มันช่างน่าหลงใหล "โอ้ ดาร์ก" เขาคิด เสียงในใจเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น "เธอนี่น่ารักจัง!" [ความสามารถในการอ้อนถูกเพิกถอน โฮ... นาย... โฮสต์ถูกลงโทษ!] ตัวอักษรสีทองสั่นไหว ติดขัดทางดิจิทัลอย่างบ้าคลั่ง ความหลุดปาก—คำว่า "นายท่าน" อันมีค่าเพียงคำเดียว—ถูกเปิดเผยก่อนจะถูกกระชากกลับไปอย่างรุนแรง ความสามารถในการอ้อน—พลังของเขาที่ช่วยให้ได้ยินความปรารถนาทางเพศที่ลึกที่สุดของผู้หญิง—หายไปในทันที ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกว่างเปล่าที่เจ็บปวดในจุดที่ความสบายเคยอยู่ สิ่งนี้ทำให้เขาหัวเราะออกมาดังขึ้นกว่าเดิม เธอเรียกเขาว่านายท่านโดยไม่ได้ตั้งใจ "โอเค พี่ผิดไปแล้ว คืนความสามารถมาให้พี่เถอะ แม่คนน่ารัก" เขาหัวเราะเบาๆ แน่นอนว่า Dark Lord Seduction ไม่ได้คืนมันให้ทันที แต่ทว่า... [ไม่ต้องกังวลไปค่ะนายท่าน] เสียงของระบบต้องห้ามไหลกลับมา เป็นดั่งน้ำมันบำรุงที่นุ่มนวลและมืดมน น้ำเสียงแบบราชินีซัคคิวบัสอ่อนลงด้วยบางสิ่งที่เกือบจะ... เต็มไปด้วยความรัก เหมือนน้องสาวที่ปลอบโยนน้องชายที่เธอเคารพ [ระบบต้องห้ามมีความสามารถในการอ้อนเป็นพื้นฐานอยู่แล้วค่ะ การมีสองอันก็ไม่ได้ทำให้มันทรงพลังขึ้นหรอกค่ะ] รอยยิ้มในใจของปีเตอร์กว้างขึ้น "ดาร์กคนน่ารักก็แค่เอาสิ่งที่เธอทดแทนได้ไป... ไม่น่าเอ็นดูเหรอ ระบบต้องห้าม?" Dark Seduction ไม่ได้ลงโทษเขาหนักหนา เธอแค่เอาความสามารถในการอ้อนไปเพราะมันซ้ำซ้อนกับระบบต้องห้ามและการมีสองอันก็ไม่มีประโยชน์อะไร ระบบต้องห้ามหัวเราะคิกคักเหมือนแม่สาวน้อยที่เธอเป็น เสียงนั้นเป็นไปไม่ได้—ส่วนผสมของความดีใจที่ไร้เดียงสาและความเย้ายวนที่คุกรุ่นซึ่งสั่นสะท้านไปถึงฟันของปีเตอร์ "ใช่ค่ะ นายท่าน น่าเอ็นดูจริงๆ" ช่วงเวลานั้นผ่านไป ทิ้งให้ปีเตอร์ลอยอยู่ในความมืดมิดที่อัดแน่นด้วยพลังในห้องและในจิตสำนึกที่กำลังขยายตัว ความเบาหวิวยังคงอยู่ ตอนนี้เปี่ยมไปด้วยจุดประสงค์ ระบบทั้งสองเงียบลง—DLSS เข้มงวดและเก็บตัว ระบบต้องห้ามคอยปรนนิบัติและอันตรายในความชื่นชมของเธอ เส้นทางข้างหน้าสั่นระริกด้วยพลังงานที่ผิดกฎหมาย "เอาล่ะ ระบบต้องห้าม" ปีเตอร์ส่งความคิดออกไป ใบมีดในใจของเขาคมกริบอีกครั้ง ถูกลับคมด้วยความคาดหวัง "แสดงให้ฉันเห็น ทุกรายละเอียด ทุกความสามารถ ทุกประตูต้องห้ามที่เธอเพิ่งปลดล็อกออก" คำถามนั้นไม่ใช่แค่คำขอ แต่มันคือคำประกาศ ความมืดในห้องบีบอัดเข้ามา ไม่ใช่เพื่อความสบายอีกต่อไป แต่มันมีชีวิต มันกำลังรอคอย ระบบต้องห้ามครางตอบรับ ราวกับนักล่าที่กำลังครางก่อนจะถึงเวลาเสพสุข รายละเอียดที่จะตามมานั้นเป็นมากกว่าแค่ข้อมูล มันคือคำทำนาย

React

Discussion