Chapter 346: Sable Rivera

Published Mar 14, 2026, 05:22 AM

บทที่ 346: เซเบิล ริเวรา บานประตูไม้โอ๊คหนาหนักเปิดอ้าออกอย่างไร้เสียง เผยให้เห็นภาพที่ทำให้เวลาหยุดหมุนลงในทันที เธอเคลื่อนไหวราวกับน้ำผึ้งที่รินราดลงบนผืนผ้าไหม—หญิงสาวผู้ราวกับถูกแกะสลักมาจากยุคสมัยแห่งความฝันแบบเทคนิคัลเลอร์และเรื่องอื้อฉาวที่ถูกกระซิบเล่า ชุดของเธอตะโกนบอกรสนิยมความหรูหราแบบฮอลลีวูดยุคเก่า: ชุดเดรสผ้าซาตินสีแดงฉานที่โอบรัดทุกส่วนโค้งเว้าอันตรายของรูปร่างนาฬิกาทราย คอเสื้อที่คว้านลึกลงมาเพียงพอที่จะทำให้คนมองตกนรกได้เลย ชายกระโปรงปัดผ่านกึ่งกลางน่อง รอยตะเข็บตรงเป๊ะราวกับใบมีดบนเรียวขาที่สวมถุงน่องไนลอน ส่วนเส้นผมนั้นหรือ? เป็นลอนสีแพลตินัมที่ร่วงหล่นลงมาปรกไหล่เปลือยเปล่า ล้อแสงไฟจากโคมระย้าดั่งทองคำปั่น ริมฝีปากถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงสดฉ่ำวาว เป็นรอยปาดที่แสดงถึงการท้าทายบนผิวพรรณขาวผุดผ่องราวกับกระเบื้องเคลือบ สร้อยโชคเกอร์มุกรัดแน่นอยู่รอบลำคอของเธอ เป็นได้ทั้งเครื่องประดับและปลอกคอ กลิ่นน้ำหอมนำหน้าตัวเธอก่อน: กลิ่นมะลิ ผสมกลิ่นเบอร์เบิน และอะไรบางอย่างที่ยากจะอธิบาย อันตราย เธอหยุดลงที่บริเวณธรณีประตู มือหนึ่งสวมถุงมือวางทาบไว้บนวงกบประตู อีกมือถือแฟ้มเอกสารหนังเอาไว้ราวกับเป็นโล่ วัยของเธอคงประมาณปลายสี่สิบหรือต้นห้าสิบปี กาลเวลาไม่ได้ทำลายเธอ—แต่มันได้กลั่นกรองเธอให้ชัดเจนยิ่งขึ้น รอยตีนกาที่หางตาซึ่งมีสีเหมือนเมฆพายุงั้นหรือ? ไม่ใช่ริ้วรอยหรอก มันคือรอยแผลเป็นจากสงคราม ดวงตาที่เก็บรายละเอียดได้ทุกสิ่ง เป็นเสือสาวในวัยที่งดงามที่สุด แต่งตัวมาเพื่อฆ่า และเธอก็รู้ตัวดี ความคิดของเธอไหลบ่าเข้ามาในหัวผม มันเฉียบคมและอบอวลไปด้วยกลิ่นเบอร์เบิน: {ให้ตายเถอะ นี่ใครกัน? เขาอายุน้อยกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลย... แต่ดวงตาคู่นั้น พระเจ้า ดวงตาที่ดูเหมือนผ่านนรกมาแล้ว และซื้อเสื้อยืด ‘ฉันผ่านนรกมาแล้ว’ มาใส่นั่นน่ะ การแต่งตัวนั่น... ตัดเย็บเหมือนผิวหนังชั้นที่สอง เงินงั้นหรือ เงินก้อนโตของจริง เงินที่เงียบเชียบ เป็นตัวตนของเทพเจ้าที่อันตราย} ผมยอมเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เผยให้เห็นสัญญาณความสนใจแรกเริ่ม ปล่อยให้เธอคิดว่าการยั่วยวนนั้นได้ผล "อรุณสวัสดิ์ครับ" ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงมีระดับความอบอุ่นพอที่จะทำให้ดูเหมือนว่าผมได้รับผลกระทบจากตัวตนของเธอ "คุณคงมาจากทีมผู้ช่วยของจักรพรรดินีสินะครับ" {พระเจ้า ผู้ชายคนนี้มีอะไรกันนะ? ฉันใช้เวลาทั้งวันไปกับการออกคำสั่ง ควบคุมการประชุม ทำให้ผู้บริหารที่อายุมากกว่าฉันสองเท่าต้องสะดุ้งเมื่อฉันเอ่ยปาก แต่พอจ้องมองเขา... ฉันกลับอยากให้เขาเป็นคนควบคุมโดยสมบูรณ์ ไม่ใช่แค่ในเชิงธุรกิจ แต่ในทุกๆ เรื่อง} เธอเคลื่อนไหว—ไม่ใช่เดิน แต่เป็นการร่อนกายเข้ามา เสียงฝีเท้าเงียบกริบบนพื้นไม้ปาร์เกต์ สะโพกส่ายไกวอย่างเชื่องช้าและเปี่ยมด้วยท่วงท่าที่คำนวณมาอย่างดี กลิ่นหอมของเธอยิ่งเข้มข้นขึ้น โอบรัดรอบตัวผมราวกับหมัดกำมะหยี่ ดวงตาสีเมฆพายุจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม มีประกายความดิบเถื่อนและหิวกระหายซ่อนอยู่หลังฉากหน้าของราชินีน้ำแข็งที่แสนสมบูรณ์แบบ "คุณเดซิเดอเรียน" เธอพึมพำ เสียงของเธอเหมือนวิสกี้ที่ราดลงบนก้อนกรวด—ทุ้มต่ำ มีระดับ และแฝงไปด้วยความขบขันอันน่าค้นหา "ฉัน เซเบิล ริเวรา ผู้ช่วยส่วนตัวขององค์จักรพรรดินีค่ะ ท่านเสียใจที่ต้องติดภารกิจชั่วคราว ท่านฝากคำทักทายมาให้... และต้องขออภัยที่มาล่าช้าค่ะ" เสียงของอาริอา (ARIA) กระซิบในหัวผม: "นายท่าน ข้อมูลเป้าหมาย: เซเบิล ริเวรา อายุ 49 ปี บทบาท: เลขานุการบริหารและนักประวัติศาสตร์ประจำตระกูล เป้าหมายหลักคือจักรพรรดินีคาทาลินา ริเวรา กำลังเฝ้าดูผ่านกล้องในกรอบรูปคริมท์ มีการดักฟังเสียงอยู่ เซเบิลกำลังประเมินคุณให้กับจักรพรรดินีค่ะ" สมบูรณ์แบบ ผมคงสีหน้าให้เป็นกลาง แสดงปฏิกิริยาเพียงเล็กน้อยพอให้ดูสมจริง {ฉันกำลังจินตนาการถึงตอนที่เขาลากฉันไปนั่งบนตักตรงนี้ ทำให้ฉันต้องยอมสยบในขณะที่กล้องกำลังบันทึกภาพ... แค่คิดว่าคาทาลินาเห็นฉันหมดท่าแบบนี้... มันควรจะทำให้ฉันรู้สึกแย่ แต่มันกลับทำให้ฉันรู้สึกโหยหา} พระเจ้า ผมชอบผู้หญิงที่อดอยากเรื่องเซ็กส์จริงๆ พวกเธอตรงไปตรงมาแม้กระทั่งในความคิด เธอเคลื่อนไหวราวกับบาปเหลวที่ถูกเทลงในชุดผ้าซาตินสีแดงฉาน ทุกย่างก้าวคือบทเรียนของการดึงดูดที่คำนวณมาอย่างแม่นยำ ชุดเดรสแนบเนื้อ—ราวกับทาสี—ไปทั่วหน้าอกที่อวบอิ่มและเต็มตึง กดทับลงบนผ้าไหมราวกับผลไม้สุกงอมที่รอวันเก็บเกี่ยว คอเสื้อที่คว้านลึกเผยให้เห็นร่องอกลึกที่อาบไล้ด้วยแสงแดด ซึ่งส่ายไกวไปมาตามจังหวะก้าวเดิน และพระเจ้า ยอดอกนั่น—จุดสองจุดที่แข็งขืนและเรียกร้อง เสียดสีไปมากับเนื้อผ้า มองเห็นได้ชัดเจนแม้ในแสงไฟสลัว มันเป็นดั่งสัญญาณคู่แห่งความกำหนัดที่เธอไม่ได้พยายามปิดบังเลยแม้แต่น้อย สะโพกของเธอ... ให้ตายสิ พวกมันม้วนตัวตามจังหวะของแทงโก้ที่ต้องห้าม ผายออกอย่างชัดเจนจากช่วงเอวที่คอดกิ่ว ก่อนจะเรียวเล็กลงไปเป็นเรียวขาคู่ยาวที่สวมถุงน่องไนลอน ชุดเดรสโอบรัดความนูนของบั้นท้ายราวกับมือของคนรัก มันแนบสนิทไปทุกตารางนิ้ว ผ้าตึงเปรี๊ยะไปตามส่วนโค้งเว้าที่อวบอัด มันเป็นบั้นท้ายที่สร้างมาเพื่อการบูชา เพื่อการกอบกุม และเพื่อการตบฝากรอยมือแดงๆ ลงไป เธอหยุดลงที่ขอบของชุดโซฟาพักผ่อน มือข้างหนึ่งวางแตะเบาๆ บนพนักพิงโซฟากำมะหยี่สีเขียวมรกต การทำมุมนั้นทำให้สะโพกของเธอผายออกเล็กน้อย—เป็นคำเชิญชวนที่เงียบเชียบและชัดเจนที่สุด {มือคู่นั้น... ฉันอยากให้เขาจับไปทั่วตัวเลย อยากให้เขาจิกผมฉัน กดฉันเอาไว้ และแสดงให้เห็นว่าใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายคุมเกม สักครั้งในชีวิตที่ฉันอยากจะคุกเข่าให้ใครสักคน ตรงนี้ บนพรมเปอร์เซียผืนนี้แหละ} เธอวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกด้วยเสียงดังตึ๊บเบาๆ ท่าทางนั้นสง่างามแต่ก็จงใจ "องค์จักรพรรดินีต้องการให้ฉันสรุปสถานการณ์ปัจจุบัน... ให้คุณฟังระหว่างรอค่ะ ถ้าคุณสะดวก?" ผมผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม สบตาเธอไว้ให้นานพอที่จะทำให้ดูเหมือนว่าผมรู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย "เชิญครับ ผมยินดีรับฟังข้อมูลทุกอย่างที่คุณจะให้ได้" {พระเจ้า ฉันเบื่อเหลือเกินกับการต้องเป็นคนที่ทุกคน

React

Discussion