บทที่ 1043 หิมะโรยราที่เหี่ยวเฉา รอยยิ้มของรอตซานเรียบเฉยยิ่งขึ้น ไอสังหารแผ่พุ่งออกมาจากร่างก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะกลับคืนมา ทว่าในครั้งนี้มันดูนองไปด้วยเลือดอย่างประหลาด แม้จะไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของสีแดงปรากฏให้เห็นเลยก็ตาม “แกพูดอะไรกับฉันนะ?” ออร่าของผู้มีตัวตนระดับมิติที่หกขั้นต้นพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า คลื่นพลังมหาศาลสั่นสะเทือนพื้นดินแผ่กระจายออกไปรอบทิศทาง ข่มขวัญให้เหล่าคนหนุ่มสาวที่อยู่เบื้องหน้าแทบปลิวว่อนไปไกล เขาตัดสินใจแล้ว เขาจะทำให้อีกฝ่ายอับอายจนถึงที่สุด จากนั้นจึงจะฆ่าทิ้งเสียครึ่งหนึ่งแล้วส่งส่วนที่เหลือคลานกลับไปยังโลก พวกมันคิดว่าตัวเองเป็นใครกันถึงกล้ามาท้าทายศักดิ์ศรีของโลกมิติที่หก? ผู้ที่อยู่ในมิติที่สูงกว่าคือพระเจ้าของเหล่าผู้ที่อยู่เบื้องล่าง นี่ไม่ใช่แค่กำแพงที่กั้นผู้คน แต่มันเปรียบเสมือนหุบเหวที่แบ่งแยกสายพันธุ์ หากเจ้ามาจากมิติที่ต่ำกว่า เจ้าก็เป็นได้แค่เพียงมดปลวก นี่คือวิถีแห่งจักรวาลมิติ การที่โลกมิติที่ห้าจะมาท้าทายอำนาจของมิติที่หกน่ะหรือ... เป็นเรื่องที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน และรอตซานจะทำให้แน่ใจว่ามันจะเป็นเช่นนั้นต่อไป หลังจากวันนี้ โลกจะไม่กล้าเชิดหน้าขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง “โนอาห์” ลีโอเนลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ผมและเสื้อผ้าของเขาปลิวไสวอยู่ภายใต้แรงกดดันจากพลังของรอตซาน “ว่าไง” “ฉันจะฆ่ามัน” “โอเค” เท้าของลีโอเนลยกขึ้น ทันทีที่มันเริ่มก้าวลงพื้น เขาก็หายวับไปและข้ามระยะห่างอันแสนสั้นระหว่างเขากับรอตซานไปในชั่วพริบตา ... เบื้องบนเหล่าผู้นำต่างนิ่งอึ้ง ก่อนที่เบลิซจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “พวกมันประเมินตัวเองสูงเกินไปจริงๆ ทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้นเยอะ ทีนี้ก็ไม่มีใครมากล่าวหาได้ว่าเรารังแกผู้อ่อนแอ มันชัดเจนอยู่แล้วว่าไอ้พวกโง่พวกนี้เป็นฝ่ายลงมือก่อน” เหล่าผู้นำคนอื่นยังคงนิ่งเงียบ แต่แววตาของพวกเขานั้นสื่อความหมายออกมาอย่างชัดเจนที่สุด ทว่าสีหน้าของพวกเขากลับเปลี่ยนไปเมื่อลีโอเนลปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ... ชายหนุ่มในชุดเกราะสีเงินปรากฏตัวต่อหน้ารอตซาน หอกใบมีดคู่ของเขาตวัดผ่านอากาศด้วยโมเมนตัมที่เงียบงันจนน่าขนลุก ราวกับว่าทุกสิ่งที่มันเคลื่อนผ่านจะถูกแยกออกเป็นสองส่วน ไม่มีสิ่งใดสามารถขวางทางมันได้ และยิ่งไม่มีสิ่งใดสามารถบังคับให้มันหยุดชะงักลงได้ รูม่านตาของรอตซานหดเล็กลง เขาสัมผัสได้ถึงพละกำลังที่แฝงอยู่ในการโจมตีของลีโอเนล และมันทำให้เขาประหลาดใจอยู่ไม่น้อย ทว่ามันยังห่างไกลจากการที่จะบีบให้เขาจนมุมได้ เขาชูมือขึ้น เรดิคคิวบ์ของเขาปรากฏออกมา ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้สายตาของพี่ชายเขาหรี่ลง การที่รอตซานต้องนำเรดิคคิวบ์ออกมาเพื่อรับมือกับรุ่นน้องนั้น นับว่าอยู่เหนือความคาดหมายของพวกเขาไปไกล เห็นได้ชัดว่าพวกเขาอาจคำนวณพลาดไปเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นเช่นนั้น พวกเขาก็ยังคิดว่าเป็นเรื่องดี หากรอตซานไม่ได้ประมาทคู่ต่อสู้ เรื่องราวก็คงจะจบลงได้เร็วยิ่งขึ้น เรดิคคิวบ์ของรอตซานส่องประกาย มันแนบสนิทเข้ากับฝ่ามือของเขาจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย เขาชกสวนออกไปปะทะกับการโจมตีของลีโอเนล แต่สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นกลับเกินความคาดหมายของเขาไปไกล ‘สี่ฤดูกาล’ เปรี้ยง! แรงปะทะจากพลังแห่งจักรวาลสั่นสะเทือนไปทั่วท้องฟ้า ภาพลักษณ์ทางศิลปะที่หมุนวนผสานเข้าและแยกออกจากกันรอบตัวลีโอเนล แต่ละภาพสร้างทัศนียภาพอันงดงามบนท้องฟ้าที่ช่วยเติมแต่งให้ดาวเคราะห์ที่แห้งแล้งใบนี้มีชีวิตชีวาขึ้นมา ‘ฤดูร้อน แก่นแท้แห่งความโชติช่วง’ ภาพเหล่านั้นเปลี่ยนแปลงและสว่างไสวขึ้น แก่นพลังสีเงินแดงเพียงหนึ่งเดียวที่มีขนาดไม่ถึงหนึ่งในสี่ของศีรษะลีโอเนลปรากฏขึ้นระหว่างปลายหอกของลีโอเนลและฝ่ามือสีทองแดงของรอตซาน ตามมาด้วยเสียงกระดูกแตกที่ฟังแล้วชวนสยดสยอง ดวงตาของรอตซานเบิกกว้าง เสียงกรีดร้องแหลมสูงหลุดออกมาจากริมฝีปาก เขาแผ่สัมผัสได้ถึงพลังของเรดิคคิวบ์ที่กำลังบิดเบี้ยว และที่เลวร้ายยิ่งกว่าคือมีรังสีและความร้อนอันรุนแรงแผดเผาผิวหนังของเขาจนละลาย ในพริบตาเดียวนั้น ไม่เพียงแค่มือของเขาจะแตกละเอียด แต่ยังมีโลหะหลอมละลายเคลือบติดอยู่อีกด้วย เขาระเบิดร่างถอยหลังออกไป สมองว่างเปล่าขาวโพลน นี่มันเรดิคคิวบ์ของเขานะ! มันจะเป็นของที่เปราะบางขนาดนี้ได้ยังไง? มันถูกออกแบบมาเพื่อการต่อสู้นะ! เป็นจังหวะเดียวกันนั้นเองที่รอตซานสังเกตเห็นอาวุธในมือของลีโอเนล ในฐานะช่างประดิษฐ์พลัง เขาเพียงแค่เหลือบมองก็รู้ได้ทันที ‘กึ่งเงินงั้นรึ?!’ รอตซานไม่มีเวลาให้คิดมากนักเมื่อเขารู้ตัวว่ามีใครบางคนอยู่ข้างหลังเขาจริงๆ โนอาห์ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับดาบยักษ์คู่ใจ มันพาดอยู่บนไหล่ของเขา สายตาของเขายังคงนิ่งสงบเช่นเดียวกับลีโอเนล พลังแห่งจักรวาลปะทุออกจากร่างของเขา ท้องฟ้าเริ่มระยิบระยับด้วยฝนดาวตก ดวงจันทร์ที่ส่องสว่าง โลกที่งดงาม และดวงดาวที่พราวพร่าง ในชั่วพริบตานั้น ลีโอเนลและโนอาห์ได้แบ่งสนามรบออกเป็นสองส่วน ฝั่งหนึ่งคือสรวงสวรรค์บนท้องฟ้า อีกฝั่งคือสวรรค์บนผืนดิน การปะทะกันระหว่างจักรวาลมิติที่ยิ่งใหญ่กับความเรียบง่ายของฤดูกาล มันเป็นภาพวาดอันงดงามที่ควรค่าแก่การจารึกไว้ชั่วนิรันดร์ โนอาห์ฟาดฟันลงมา ต่างจากท่วงท่าที่เงียบงันของลีโอเนล การโจมตีของเขาดังกึกก้องราวกับภูเขาถล่ม อากาศสั่นไหวและผืนดินใต้ฝ่าเท้าแยกออกจากกัน ‘บัดซบเอ๊ย!’ รอตซานโกรธจัด เขาถูกลีโอเนลลอบโจมตีจนตั้งตัวไม่ติด แล้วตอนนี้ยังถูกไอ้เด็กเหลือขอสองคนขนาบข้างอีก พวกมันคิดจริงๆ หรือว่าเขาเป็นพวกหมูในอวย?! รอตซานตัดสินใจฟันลงบนแขนของตัวเองอย่างรุนแรงจนตัดมือและข้อมือของตัวเองขาดสะบั้น เรดิคคิวบ์ร่วงหล่นลงสู่พื้นพร้อมกับชิ้นเนื้อของเขา แต่ก่อนที่มันจะกระแทกพื้น มันกลับดีดตัวกลับราวกับมีชีวิต พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง รอตซานพุ่งตอแขนที่โชกเลือดออกไปในขณะที่ดวงตาสีทองแดงหมุนวน ลำแสงเลเซอร์ยิงออกมาจากดวงตานั้นตรงไปยังลีโอเนล ในเวลาเดียวกัน เรดิคคิวบ์ก็เปลี่ยนรูปร่างไปแม้ว่าส่วนประกอบภายในบางส่วนจะละลายไปบ้างแล้ว มันก่อตัวขึ้นใหม่เป็นฝ่ามือยักษ์เพื่อทดแทนมือที่หายไปของรอตซาน ด้วยการเคลื่อนไหวอันรวดเร็ว รอตซานหมุนตัวกลับไปหาโนอาห์ แล้วกระแทกฝ่ามือที่เต็มไปด้วยเฟืองหมุนวนเข้าใส่ดาบของอีกฝ่าย เปรี้ยง! คลื่นพลังปะทะกันอย่างรุนแรงระหว่างทั้งสองคน ด้วยความที่ถูกบีบให้ต้องโจมตีอย่างเร่งรีบ รอตซานจึงสามารถรวบรวมพลังได้เพียงแค่พอที่จะรับมือกับโนอาห์ได้อย่างสูสี ‘วงจรสมบูรณ์แห่งขอบเขตกายาเทพ...’ รูม่านตาของรอตซานหดเล็กลงจนถึงขีดสุดก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนไป ‘...เป็นไปไม่ได้ ฉัน—!’ รอตซานพูดไม่ทันจบประโยค พลังของเขาพลุ่งพล่านขณะที่เขาส่งฝ่ามืออีกข้างไปทางด้านหลัง เขาไม่รู้ว่าลีโอเนลจัดการกับลำแสงของเขาได้รวดเร็วเพียงนั้นได้อย่างไร แต่เขาก็ไม่มีเวลามาคิดแล้ว ‘ฤดูหนาว... หิมะโรยราที่เหี่ยวเฉา...’ “ไม่!” สายเลือดพุ่งกระจายขึ้นสู่ท้องฟ้า แขนข้างหนึ่งหมุนคว้างอยู่ในอากาศภายใต้น้ำพุสีชาดนั้น