Chapter 1475 [โบนัส] หอกของลีโอเนลวาดเส้นสายผ่านนภาจากสามทิศทาง แต่ละเส้นรวดเร็วยิ่งกว่าครั้งก่อน และดูเหมือนว่าแต่ละกระบวนท่าจะมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ราวกับว่าลีโอเนลอยู่ในอารมณ์ที่แตกต่างกันออกไปในยามที่เขาตวัดหอกแต่ละครั้ง สีหน้าของโจวากลายเป็นจริงจัง ความโกรธเกรี้ยวในใจของเธอถูกสาดซัดด้วยถังน้ำเย็นจนมอดดับไป เธอเพิ่งตระหนักได้เดี๋ยวนี้เองว่าลีโอเนลยังไม่ได้แสดงฝีมือออกมาแม้แต่เศษเสี้ยว เขาสัมแดงออกมาเพียงเท่าที่เขาคิดว่าจำเป็นต้องแสดงเท่านั้น วันนี้ เขาจะแสดงให้เหล่านักหอกและนักดาบแห่งวังเวิ้งว่างได้เห็น เขาไม่ต้องการสิ่งใดนอกจากหอกในมือเพื่อสยบทุกทิศทาง! ข้อมือของโจวาสะบัดแส้ในมือตวัดออกไป ทว่าทันทีที่แส้ปะทะเข้ากับหอก เธอก็ถูกแรงปะทะผลักถอยหลังไปหนึ่งก้าว สองก้าว และสามก้าว ผู้ที่รู้จักโจวาต่างเบิกตากว้าง เอโมนีและเอเลียตต่างใช้เวลาถึงแปดปีกว่าจะก้าวขึ้นมาถึงระดับนี้ได้ แต่โจวานั้นอยู่ในอีกระดับหนึ่งอย่างสิ้นเชิง เธอใช้เวลาเพียงหกปี ซึ่งเร็วกว่าพวกเขาถึง 25% เมื่อตัวเลขนี้ถูกตีค่าออกมาเป็นพลัง มันไม่ได้หมายถึงพลังที่เพิ่มขึ้นเพียงแค่ 25% แม้ว่านั่นจะเป็นจำนวนที่น่าทึ่งก็ตาม แต่ไม่เกินเลยไปนักหากจะกล่าวว่าเธอทรงพลังกว่าพวกเขาถึงสองเท่า และมันก็แสดงให้เห็นอย่างชัดเจน เธอเพียงแค่ยังไม่ได้ปลดปล่อยก็อดรูน แต่ก็ถูกผลักถอยหลังไปเพียงสามก้าวจากการโจมตีที่ทำให้เอเลียตถึงกับหมดสภาพ ออร่าของโจวาพวยพุ่ง เส้นผมสีเขียวของเธอปลิวไสว แส้ของเธอคำรามกึกก้อง ขากรรไกรของอสรพิษอ้ากว้างก่อนจะฉกเข้าหาลีโอเนล ทว่าเพื่อเป็นการตอบโต้ ลีโอเนลทำเพียงก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว แล้วแทงปลายหอกออกไปอีกครั้ง รวดเร็ว อีกแล้วงั้นเหรอ?! โจวาเดือดดาลที่ลีโอเนลมองเธออย่างไม่ใส่ใจถึงเพียงนี้ แต่ในวินาทีที่ความคิดนั้นยังไม่ทันจางหาย โครงสร้างพลังของเธอก็แตกสลาย งูที่ถูกสร้างขึ้นถูกผ่าออกเป็นสองซีกภายใต้พลังของลีโอเนล ก่อนที่หอกจะโค้งอ้อมแส้ของโจวาไป หอกพลังสีทองที่หมุนวนปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอในพริบตา ความยืดหยุ่นของพลังหอกของลีโอเนลทำให้เธอตกตะลึง แต่ระยะการโจมตีของมันกลับทำให้เธอตกใจยิ่งกว่า โจวาแตะปลายเท้าลงบนพื้น ชุดกระโปรงของเธอพลิ้วไหวขณะที่เธอเบี่ยงตัวหลบ แต่ลีโอเนลก็ได้แทงหอกตามไปอีกครั้ง อ่อนโยน หอกของลีโอเนลสั่นไหวกลางอากาศ การเคลื่อนไหวของเขาดูช้าและดูราวกับไร้ตัวตน แม้จะอยู่ในความโกรธเกรี้ยว แต่หอกของเขากลับสงบนิ่งอย่างเชื่อฟัง ลำแสงพลังหอกสีทองกรีดผ่านอากาศออกไปด้วยแรงส่งที่ดูไร้เหตุผล มันดูรวดเร็วแต่ทว่าควบคุมได้ ลึกลับแต่ทว่าซ่อนเร้น ทรงพลังแต่ทว่า... อ่อนโยน การตีความคำว่า 'อ่อนโยน' ของลีโอเนลได้วิวัฒนาการจนกลายเป็นกระบวนท่าที่ลึกซึ้งในตัวของมันเอง การทำสิ่งใดอย่างอ่อนโยนไม่ได้หมายความว่าคนผู้นั้นจะรวดเร็ว ทรงพลัง หรือสังหารศัตรูไม่ได้ แต่มันหมายถึงการทำสิ่งเหล่านั้นด้วยชั้นเชิงที่เหนือชั้น รู้จักควบคุมความเร็ว ระงับความรุนแรง และซ่อนเร้นพลังที่แท้จริงเอาไว้ โจวารู้สึกว่าจิตใจของเธอกำลังแบกรับจนเกินขีดจำกัด ทุกครั้งที่เธอรู้สึกว่ารู้วิธีรับมืออย่างแน่ชัด เธอก็จะพบว่ามันยังไม่เพียงพอ กว่าที่เธอจะตระหนักว่ากระบวนท่านี้ลึกซึ้งเกินกว่าที่ระดับฝีมือของเธอจะรับมือได้ มันก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอเสียแล้ว โจวาไม่มีทางเลือก เธอคำรามลั่นในขณะที่ก็อดรูนบนร่างเริ่มลุกโชนเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้แก่ร่างกาย กำแพงเถาวัลย์ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ และเธอใช้โอกาสนั้นเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง เมื่อเธอปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งทางด้านข้าง แส้ในมือก็ตวัดออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า โดยมีสัญลักษณ์มรกตเปล่งประกายอยู่บนหน้าผาก เพียงแค่คนทั่วไปเหลือบมองก็รู้ได้ทันทีว่านั่นคือปัจจัยสายเลือดของตระกูลไวรอร์ ในสภาวะนี้ ไม่เพียงแต่ร่างกายของเธอจะเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังและปัจจัยการฟื้นฟูจะถูกเร่งจนถึงขีดสุด แต่ความสามารถที่ทรงพลังที่สุดของปัจจัยสายเลือดตระกูลไวรอร์คือการควบคุมพลังชีวิตของพืช โจวาไม่เพียงแต่สามารถสร้างพืชขึ้นมาจากความว่างเปล่าได้ตราบเท่าที่มีพลังที่เหมาะสมอยู่ แต่เธอยังสามารถควบคุมพืชทรงพลังเหล่านี้ให้ทำตามคำสั่งของเธอได้ และสมาชิกตระกูลไวรอร์ที่เก่งกาจทุกคนย่อมต้องเพาะเลี้ยงต้นกล้าที่แข็งแกร่งไว้ติดตัวเพื่อใช้ในการต่อสู้ ขณะที่แส้ของโจวากระหน่ำออกมา มืออีกข้างที่ว่างอยู่ของเธอก็แบออกและส่งเมล็ดพันธุ์กว่าครึ่งโหลพุ่งออกไปในอากาศ ในชั่วพริบตา จากเมล็ดพันธุ์ที่มีขนาดเพียงเศษเสี้ยวของเล็บมือ พวกมันก็ขยายขนาดขึ้นอย่างระเบิดเถิดเทิง กลายเป็นดอกลิลลี่สีทองอมชมพูขนาดใหญ่ถึงสามเมตร! ลำต้นและเถาของพวกมันดูราวกับถูกหุ้มด้วยเกล็ดมังกรสีเขียว และกลีบดอกก็เปล่งประกายด้วยแสงหนักแน่นที่แหวกผ่านม่านหมอกแห่งวังเวิ้งว่าง ดอกลิลลี่เกล็ดมังกรเขียวอมตะ! ในโลกมนุษย์ พืชมีวิธีป้องกันตัวสองแบบ คือสารพิษและการป้องกันทางกายภาพ ในมิติบรรพกาลก็ไม่ต่างกันมากนัก แต่ผลลัพธ์นั้น "เกินจริง" กว่ามาก ดอกลิลลี่เกล็ดมังกรเขียวอมตะมีชื่อเสียงในเรื่องของเกล็ดที่แข็งแกร่ง ในฐานะสมุนไพรระดับหกที่ยอดเยี่ยม เถาของมันมีความแข็งแกร่งไม่แพ้อาวุธระดับหกใดๆ แต่คุณสมบัติที่น่ากลัวที่สุดของมันคือ... ดอกลิลลี่สูงสามเมตรทั้งหกต้นหมุนวนอยู่บนท้องฟ้า ทันใดนั้น เสียงคำรามของสัตว์ป่าก็สั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ เสาพลังกดทับลงมายังลีโอเนล สีหน้าของผู้คนที่อยู่รอบๆ เปลี่ยนไป ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือการทุ่มพลังเกินขีดจำกัด โจวาใช้เมล็ดพันธุ์ล้ำค่าเช่นนี้ถึงหกเมล็ดพร้อมกัน ใครจะไปรู้ว่าเธอต้องใช้เวลานานแค่ไหนในการเพาะเลี้ยงพวกมันมาถึงระดับนี้?! ทุกคนดูออกว่าเธอทุ่มพลังชีวิตทั้งหมดของดอกลิลลี่ลงไปในการโจมตีครั้งนี้ หากเธอสังหารลีโอเนลขึ้นมาล่ะ?! เธอจะรับผิดชอบอย่างไร?! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ทว่า สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง ออร่าความเย็นยะเยือกจู่ๆ ก็แผ่กระจายออกไปทั่วบริเวณ พื้นที่รอบข้างกลายเป็นน้ำแข็งส่งผลให้เถาวัลย์ที่โจวาอัญเชิญมาแตกละเอียดราวกับเศษแก้วในชั่วพริบตา ลีโอเนลเดินออกมาจากบริเวณนั้นอย่างช้าๆ ร่างกายของเขายังคงไร้รอยขีดข่วนและถูกห่อหุ้มด้วยชุดเกราะที่เปล่งประกาย "โกรธงั้นเหรอ? งั้นฉันจะแสดงให้เห็นว่าความโกรธที่แท้จริงมันเป็นยังไง" ลีโอเนลก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว เป็นเวลานานที่ลีโอเนลไม่เคยเชื่อว่าเขามีพรสวรรค์ด้านศิลปะอยู่ในตัวเลยสักนิด แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขาละเลยไป ในเรื่องของเสน่ห์ดึงดูดใจ มีน้อยคนนักที่จะเทียบชั้นเขาได้ ในเรื่องของคำพูด มีน้อยคนนักที่จะปลุกระดมฝูงชนได้เหมือนเขา มีน้อยคนที่จะสั่นคลอนหัวใจคนได้เหมือนเขา และมีน้อยคนนักที่จะฝังความหวาดกลัวลงไปในใจผู้อื่นได้เหมือนกับเขา "ความเดือดดาล" พลังหอกของลีโอเนลดูราวกับกลายเป็นเปลวเพลิงที่กำลังโหมกระหน่ำ ทั้งที่ลีโอเนลยังไม่ได้ใช้พลังธาตุไฟเลยแม้แต่น้อย ปลายหอกของเขาแทงออกไป แต่งแต้มโลกให้กลายเป็นสีแดงฉาน