บทที่ 2041 ความรังเกียจ ลีโอเนลจะรู้สึกเช่นนั้นได้อย่างไรถ้าไม่ใช่เพราะสิ่งที่เขาเป็นอยู่? เมื่อครั้งที่เขาเพิ่งก้าวเข้าสู่มิติเวิร์ส (Dimensional Verse) เขาเกลียดชังการฆ่าฟันอย่างถึงที่สุด เขาเคยรู้สึกว่าทุกชีวิตล้วนมีค่าเท่าเทียมกัน เขาคิดเสมอว่าตนเองเป็นคนมีเหตุผล และเพราะเขายังไม่สามารถหาข้อสรุปได้ว่าชีวิตหนึ่งชีวิตมีมูลค่าเท่าใด เขาจึงรู้สึกว่าตนไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินความเป็นความตายของผู้อื่นได้ มันไม่มีมาตรวัดที่เป็นกลางสำหรับชีวิตของคนคนหนึ่ง และนั่นคือความจริงที่เขาถือปฏิบัติมาโดยตลอด ครั้งแรกที่เขาเข้าสู่โซน เขาจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกผิดจนเกือบจะปล่อยให้ใครสักคนพรากชีวิตของเขาไป ไม่ใช่แค่เกือบ แต่เขายอมแพ้ไปแล้วในตอนนั้น เขาอายุครบ 18 ปีแล้วในเวลานั้น และสิ่งที่เขาคิดว่าเป็นความคิดสุดท้ายในชีวิตคือการนึกถึงพ่อ เขาบอกกับพ่อว่าอย่าได้เสียใจกับการตายของเขา เพราะพ่อได้ทำหน้าที่ของพ่อได้สำเร็จสมบูรณ์แล้วที่เลี้ยงดูเขาจนเติบใหญ่เป็นผู้ใหญ่ หลังจากที่เขาออกมาจากโซน เขาแทบจะมีอาการทางจิตหลังจากที่ได้เห็นไอน่าไม่แยแสต่อชีวิตที่เขาถือว่าศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนัก จนถึงช่วงเวลานั้น นอกจากพ่อแล้ว คนเดียวที่เขารักอย่างแท้จริงก็คือเธอ สำหรับเขา ต่อให้พวกเขาไม่เคยมีความสัมพันธ์กันในเชิงชู้สาว และต่อให้เธอไม่เคยยอมรับเขา แต่เธอก็คือครอบครัว บางทีแม้กระทั่งตอนนี้ ไอน่าก็อาจไม่รู้ตัวเลยว่าช่วงเวลานั้นมันโหดร้ายเพียงใด เธอต้องการปลุกให้เขาตื่นขึ้นมาพบกับความจริงของโลก เพื่อให้เขาได้ตระหนักในชั่วพริบตาว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงในอุดมคติอย่างที่เขาคิด และโลกที่พวกเขาอยู่ตอนนี้มันโหดร้ายยิ่งกว่าที่เขาเคยรู้จัก แต่ในตอนนั้น เขาเพิ่งจะปล่อยให้ตัวเองถูกคนอื่นฆ่า เขาอยู่ในสภาวะที่เปราะบางอย่างถึงที่สุด การกระแทกใจด้วยวิธีนั้นไม่ควรจะเป็นสิ่งที่เขาต้องมารับมือ และพูดตามตรง เขารับมือกับมันได้ไม่ดีเลย ไม่นานหลังจากนั้น เขาลืมหลักศีลธรรมของตนเองไปจนสิ้นเพื่อระบายความโกรธแค้น เขาพบกับอินวาลิด (Invalid) ระดับ A และใช้เหล็กเส้นจากจักรยานทุบตีมันจนตาย เขาหลงลืมความเป็นมนุษย์ไปโดยสิ้นเชิงในช่วงเวลานั้น มันอาจจะเป็นแค่อินวาลิด แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะบอกได้ว่าชีวิตของอินวาลิดจะมีค่าน้อยกว่าใครไม่ใช่หรือ? เขาเองไม่ใช่หรือที่บอกว่าไม่สามารถวัดค่าชีวิตคนได้อย่างเป็นธรรม แต่แล้วเขากลับทุบตีสิ่งมีชีวิตหนึ่งจนตายอย่างไร้ความปรานีเพียงเพื่อสนองความโกรธแค้นของตน จากนั้นก็ยังมีโซนโจน (Joan Zone) ตามมา และดูเหมือนเขาจะเริ่มหาเหตุผลมาสนับสนุนการฆ่าฟันของเขาด้วยข้ออ้างที่ว่าผู้คนในโซนเหล่านี้ไม่ใช่คนจริง มันไม่เป็นไรที่จะฆ่าพวกเขา เพราะพวกเขาไม่ใช่คนที่มีชีวิต มีลมหายใจ แต่เป็นเพียงสิ่งก่อสร้าง เป็นเสียงสะท้อนของอดีตที่ผ่านพ้นไปแล้วเท่านั้น สิ่งนี้ดูเหมือนจะเปิดทางให้ลีโอเนลยอมรับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น และในตอนนี้เขาแทบไม่ได้คิดอะไรมากกับการฆ่า แม้ว่าเขาจะคอยนับจำนวนเหยื่ออยู่ในใจลึกๆ แต่ถ้าเขาจะบอกว่าเขาไม่รู้สึกอะไรเลยเหมือนเมื่อก่อน ก็คงเป็นการโกหก แต่แล้วตอนนี้ล่ะ? ตอนนี้เขากำลังพบว่าชีวิตของเขาก็ไม่ต่างจากผู้คนในโซนเหล่านั้น หรืออาจจะไม่ต่างอะไรกับอินวาลิด ฟังดูเหมือนเป็นการพูดเกินจริง แต่นั่นคือสิ่งที่ผู้ที่สร้างโลกนี้ขึ้นมา ผู้ที่หล่อหลอมทุกอย่างที่เขาได้รับรู้มามองเขาใช่หรือไม่ว่าเขาไม่ต่างอะไรจากอินวาลิดในสายตาของพวกเขา? มันไม่มีมาตรวัดที่เป็นกลางสำหรับชีวิตจริงๆ งั้นหรือ หากผู้คนสามารถสร้างโลกเช่นนี้ขึ้นมาได้? มันไม่มีมาตรวัดที่เป็นกลางสำหรับชีวิตจริงๆ งั้นหรือ แม้กระทั่งในกรณีที่การจำลองนี้ไม่มีอยู่จริง? ไม่ว่าคุณจะยึดถือความลับของจักรวาลในรูปแบบใด ไม่ว่าจะเป็นศาสนา วิทยาศาสตร์ หรือระเบียบโลกใหม่ที่ลีโอเนลเพิ่งจะได้รับความกระจ่างมา ไม่ว่าจะเป็นกรณีไหน ชีวิตล้วนถูกสร้างขึ้นด้วยน้ำมือของผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็นธรรมชาติหรือสิ่งมีชีวิตที่มีจิตสำนึกไม่ใช่หรือ? ถ้าเช่นนั้น ชีวิตของเขามีค่าแค่ไหนกัน? มันต้องมีคำตอบ และเขารู้สึกว่าข้อสรุปเดียวคือมันมีค่าน้อยมาก เป็นจำนวนที่เล็กน้อยจนไม่สำคัญ เป็นผลรวมที่น้อยจนแทบจะเทียบไม่ได้เลยเมื่อเทียบกับภาพรวมที่ยิ่งใหญ่ของความจริง จนดูน่าขันหากจะพยายามหยิบยกมันขึ้นมาพูด คำตอบที่เขาเฝ้าตามหามาตลอดทั้งชีวิตนี้กลับไม่มีความหมายใดๆ เลย มันคือรากฐานที่เขาสร้างทุกอย่างขึ้นมา ทั้งความปรารถนาที่จะเป็นราชา การรวมอาณาจักรมนุษย์ (Human Domain) เพื่อช่วยพวกเขาต่อกรกับการรุกรานจากเผ่าพันธุ์อื่น มันคือทุกสิ่งทุกอย่าง เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ของชีวิตไปอย่างไร้จุดหมาย ยิ้มและหัวเราะไปวันๆ โดยไม่มีเป้าหมายและไม่สนใจสิ่งใด เขาไม่รู้เลยว่าเขาสูญเสียอะไรไป ชีวิตแบบไหนที่เขากำลังใช้หากปราศจากเป้าหมายและปราศจากความหมาย จนกระทั่งเขาได้รับเป้าหมายนั้นมาจริงๆ และในตอนนี้ที่เขากำลังมองดูมันพังทลายลงต่อหน้าต่อตา เขากลับโกรธเกรี้ยวจนไม่สามารถเอ่ยออกมาเป็นคำพูดได้ โกรธแค้นจนเพียงแค่อยากจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า ลีโอเนลอาละวาดอยู่ใต้ก้นมหาสมุทรจนกระทั่งผิวน้ำเริ่มเดือดพล่าน ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และโซ่ตรวนภายในจิตสำนึกของเขาก็สั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับจวนเจียนจะพังทลายลงโดยสิ้นเชิง ปีกเพลิงปรากฏขึ้นที่แผ่นหลังของเขา โมเมนตัมที่กดทับจนน่าอึดอัดทำให้เหล่าขุนพลระดับทายาท (Heir-Grade Generals) โดยรอบต้องขดตัวด้วยความหวาดกลัว ผิวหนังของพวกเขาเริ่มไหม้เกรียมแม้จะอยู่ใต้น้ำทะเล ลีโอเนลดูเหมือนจะลืมไปสนิทว่าเขาควรจะใช้พลังวารี (Water Force) จะดีกว่า และแล้ว... ฉับพลันนั้นก็ไม่เหลืออะไรอีกเลย ลีโอเนลวิ่งไปจนสุดทาง แต่ไม่มีสัตว์ประหลาดเหลืออยู่อีก ไม่มีคลื่นลูกต่อไป ไม่มีขุนพลระดับทายาทคนอื่นให้เขาระบายความคับแค้นใจ มีเพียงความว่างเปล่า ลีโอเนลคำราม วังวนก่อตัวขึ้นที่ปากของเขาในขณะที่เขาเงยหน้าขึ้น หลุมดำที่หมุนวนของน้ำทะเลสีมืดขยายตัวออกไปไกลจนเกิดเป็นกระแสน้ำวนขึ้นบนผิวน้ำ ความร้อนรุนแรงที่ปะทุขึ้นบริเวณสะโพกทั้งสองข้างจากไตของเขา กำลังจะเจาะทะลุผิวหนังของเขาออกมา แต่เขาดูเหมือนจะไม่รับรู้ถึงมันเลยแม้แต่น้อย แต่ในตอนที่ดูเหมือนว่าลีโอเนลกำลังจะสูญเสียสติสัมปชัญญะไปจนหมดสิ้น เขากลับรู้สึกว่ามีบางสิ่งพุ่งเข้ามากอดหน้าอกและโอบรอบเอวของเขาไว้ทันที