บทที่ 2086 ผู้ที่ถูกหมายหัว เป็นไปตามคาด ลูกสมุนที่เหลืออยู่ของซาฟนิคส่วนใหญ่ไม่ค่อยสบอารมณ์กับสิ่งที่เลโอเนลพยายามจะทำ โดยเฉพาะกลุ่มคนที่รอดชีวิตมาจากเหตุการณ์ระเบิดของสัตว์อสูรสิงโต ทว่าแม้แต่คนกลุ่มหลังนี้ การปล่อยให้เจมส์ เอลธอร์ และคนอื่นๆ ได้สนุกกันบ้างก็ถือเป็นเรื่องที่ยอมรับได้ ในวินาทีที่พวกเขาลงมือ สมาชิกที่เหลือซึ่งกำลังอ่อนแรงก็ถูกบดขยี้จนสิ้นสภาพ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เลโอเนลหยิบชุดเกราะของคนหนึ่งมาดู แต่หลังจากเหลือบมองเพียงครู่ เขาก็ส่ายหน้า เขาคาดว่ามันอยู่ในระดับที่พอใช้ได้นั่นคือระดับทองคำ แต่มันก็ไม่มีค่าพอที่จะทำให้เขาหันไปสนใจ หากจะพูดให้ถูก มันเป็นเพียงการสิ้นเปลืองทรัพยากร ทั้งที่น่าประทับใจที่ซาฟนิครวบรวมวัสดุได้มากมายขนาดนั้นมาผลาญทิ้งตั้งแต่แรก หากซาฟนิครู้ถึงความคิดของเลโอเนลในตอนนี้ เขาอาจจะโกรธจนถึงขั้นทำให้อาการบาดเจ็บทั้งหมดที่มีอยู่ทรุดหนักลงกว่าเดิม แต่นี่คือความรู้สึกที่แท้จริงของเลโอเนล ตัวเขาในปัจจุบันรู้สึกว่าแม้แต่งานคราฟต์ชิ้นล่าสุดของตัวเองยังไม่ได้มาตรฐาน นับประสาอะไรกับงานคราฟต์ของคนอื่น นอกเหนือจากเรื่องนี้ สำหรับเลโอเนลแล้วมันไม่ได้สำคัญอะไรนักที่ชุดเกราะพวกนี้ไม่มีคุณภาพ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือพวกมันเป็นสิ่งที่สังเกตเห็นได้ง่าย ถูกต้องแล้ว เลโอเนลวางแผนที่จะใช้ภาพลวงตาของซาฟนิคเพื่อจัดการกับคนที่เหลืออยู่ หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจนี้ ก็คงถึงเวลาสำหรับการต่อสู้ครั้งสุดท้ายระหว่างเขากับเอเมอรี่ ครั้งแรกเขาเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ครั้งที่สองเขาเป็นฝ่ายชนะ และครั้งที่สามนี้จะเป็นบทสรุปของมหากาพย์การต่อสู้ แม้ว่าสีหน้าของเขาจะดูเรียบเฉย แต่เขายังคงจดจำวันนั้นได้อย่างชัดเจน แววตาของเลโอเนลสั่นไหวด้วยอารมณ์บางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง มุมปากของเขายกยิ้มขึ้น ฉับพลัน เขาก็เคลื่อนไหวและหายวับไป เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ฝ่ามือของเขาก็กดลงบนศีรษะของอีเซมซันด้วยแรงมหาศาลจนเข่าของอีกฝ่ายกระแทกพื้นจนเกิดเป็นหลุมลึกสองหลุม อีเซมซันไม่สามารถแม้แต่จะขัดขืน เขาขบกรามแน่น แต่ก็ไม่อาจต่อต้านแรงกดนั้นได้เลย แม้ภายนอกเขาจะดูโกรธจัด แต่หัวใจกลับเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าพลังส่วนบุคคลของเลโอเนลจะสูงส่งถึงเพียงนี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาดูเหมือนว่าเลโอเนลจะพึ่งพาเพียงสติปัญญาเท่านั้น จนทำให้อีเซมซันไม่ทันได้ตั้งตัวต่อการเคลื่อนไหวของเลโอเนล เพราะไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะกล้าลงมือ การเปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้ไม่ได้ทำให้แค่เขาตกตะลึงเท่านั้น แต่รวมถึงคนอื่นๆ ที่ถูกรวบตัวไว้ด้วย ไม่ต้องพูดถึงสมาชิกตระกูลไพอัสและตระกูลก็อดเลนที่กำลังเฝ้ามองอยู่บนกำแพงเมือง สีหน้าของพวกเขาทั้งหมดเปลี่ยนไปทันที ชั่วพริบตาเดียวก่อนหน้านี้เลโอเนลยังคงยิ้มแย้ม แต่ในวินาทีถัดมา เขากลับปลดปล่อยพลังระเบิดรุนแรงที่พวกเขามั่นใจว่ากว่า 90% ของคนที่อยู่ที่นี่ไม่มีทางรับมือได้... และนั่นเป็นทั้งที่เขายังไม่ได้ก้าวเข้าสู่มิติที่เจ็ดเลยด้วยซ้ำ "อย่าจ้องผมแบบนั้นสิ" เลโอเนลพูดพร้อมรอยยิ้ม เขาก้มลงนั่งยองๆ โดยให้ส้นเท้าแตะสะโพกขณะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีเซมซันที่กำลังคุกเข่าอยู่ พริบตานั้น พลังงานสีม่วงเข้มข้นสายหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่ และอีเซมซันก็รู้สึกราวกับว่าจิตใจของเขาถูกประทับตราไว้ "คุณคงไม่ต้องให้ผมอธิบายนะว่านั่นคืออะไร? ประโยชน์เดียวของคุณที่มีต่อผมคือการสั่งการคนพวกนี้ที่เหลือ" เลโอเนลกล่าวแล้วเงยหน้าขึ้น "ส่วนพวกคุณที่เหลือ พวกคุณจะต้องฟังคำสั่งของเขา แน่นอนว่าถ้าพวกคุณเชื่อฟังและบุกโจมตีตามที่ผมบอก ใครที่รอดชีวิตไปได้ ผมจะไม่แตะต้องพวกคุณ และอันที่จริง เมื่อผมได้เป็นทายาทของตระกูลโมราเลส ผมจะใช้พลังของผมรับรองเองว่าซาฟนิคจะไม่สามารถกลับมาเล่นงานครอบครัวของพวกคุณได้อีก" เหล่าระดับบนที่เฝ้ามองฉากนี้อยู่คงกำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน สำหรับพวกเขา ซาฟนิคคือผู้นำและพวกเขาก็เข้าใจเบื้องหลังของเรื่องราวทั้งหมดนี้ โชคร้ายที่คนรุ่นหลังพวกนี้ไม่รู้อะไรเลยและหลงเชื่อคำพูดของเลโอเนลอย่างสนิทใจ แน่นอนว่าพวกเขาต่างก็เชื่อว่าเลโอเนลเองก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลย หากพวกเขารู้ว่าเลโอเนลทราบเรื่องทั้งหมดนี้ดี ฟันของพวกเขาอาจจะแหลกละเอียดจากการขบกรามแน่นจนเกินไป การที่เขารู้เรื่องนี้ยิ่งทำให้สถานการณ์ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น เมื่อได้ยินคำพูดของเลโอเนล เหล่าสมุนที่ถูกรวบตัวไว้ต่างค่อยๆ พยักหน้า คนที่เคยหวังว่าจะได้เป็นผู้ชนะคนใหม่ตระหนักได้ว่าความคิดของตัวเองนั้นโง่เขลาเพียงใด พวกเขาถูกบดขยี้ด้วยแรงเพียงเล็กน้อยจากฝั่งของซิโมน่า แล้วพวกเขาจะยืนหยัดมาจนถึงตอนจบได้อย่างไร? แม้แต่ตัวเลโอเนลเองก็ยังไม่ได้ลงมือด้วยซ้ำ ในสายตาของพวกเขา เลโอเนลคือภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย ตระกูลไพอัสเทียบไม่ได้กับตระกูลโมราเลส และเลโอเนลนี่เองที่บดขยี้กองทัพของซาฟนิคด้วยคำพูดและแผนการเพียงไม่กี่คำ ดังนั้นการที่ซิโมน่าเป็นคนจัดการพวกเขา ไม่ใช่เลโอเนล จึงทำให้พวกเขาทิ้งความฝันทั้งหมดไปก่อนที่มันจะทันได้ก่อตัวขึ้นเสียอีก ส่วนคนที่เพียงแค่ต้องการเอาตัวรอดไปจนจบ คำพูดของเลโอเนลเรื่องการปกป้องครอบครัวของพวกเขาถือเป็นเหยื่อล่อที่ล่อตาล่อใจที่สุด เพียงแค่ตัดสินใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ดูไม่สำคัญ เลโอเนลก็จัดการกับสถานการณ์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ เขาสามารถกุมจุดอ่อนของทั้งสองกลุ่มไว้ได้ด้วยการกระทำเพียงครั้งเดียว "ดี" เลโอเนลกล่าวด้วยรอยยิ้มบางๆ "งานของพวกคุณง่ายมาก สิ่งเดียวที่คุณต้องทำคือโจมตีกลุ่มสปิริชวลรีลิเจียน เหมือนกับที่พวกคุณวางแผนไว้แต่แรก" สีหน้าของหลายคนเปลี่ยนไป หากปราศจากการหนุนหลังของซาฟนิค และเมื่อพิจารณาจากความจริงที่ว่ากองกำลังชั้นยอดส่วนใหญ่ถูกบดขยี้ไปแล้ว นี่แทบไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตาย แต่สุดท้ายพวกเขาก็ทำได้เพียงขบกรามแน่น พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ เลโอเนลพยักหน้ากับตัวเอง แท้จริงแล้ว พวกเขากำลังคิดมากเกินไป มันเป็นเพราะซาฟนิคไม่อยู่และกองกำลังชั้นยอดหายไปไหนก็ไม่รู้นี่แหละ พวกเขาถึงจะรอดชีวิตไปได้ ใครจะคิดอย่างไรหากกองทัพที่จดจำได้ง่ายปรากฏตัวขึ้นโดยไม่มีศูนย์กลาง? พวกเขาจะไม่ระแวงหรือ? พวกเขาจะไม่ลังเลหรือ? พวกเขาจะไม่คอยสอดส่องอยู่ตลอดเวลาหรือว่าซาฟนิคอาจจะโผล่ออกมาที่ไหน? และนั่นคือสิ่งที่เลโอเนลต้องการอย่างแท้จริง