Chapter 2596 ความเชื่อใจ มีคนเพียงไม่กี่คนในที่นี้ที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในมิติดรีมแท้ (True Dream Plane) อย่างไรก็ตาม ผู้ที่รู้ต่างก็เข้าใจในทันทีว่าไอน่าเป็นใคร ปัญหาคือ... พวกเขายังคงไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น เลโอเนลไม่ใช่คนโง่ หรืออย่างน้อยที่สุด เขาก็ไม่ควรจะเป็นคนโง่ ความสำเร็จของเขาในมิติดรีมแท้เป็นเรื่องของโชคจริงหรือ? ไม่มีใครเชื่อเช่นนั้น ถ้าอย่างนั้น เป็นไปได้หรือไม่ว่าสมมติฐานอื่นๆ ของพวกเขานั้นถูกต้อง? หลายคนคิดว่าไม่มีทางที่เลโอเนลจะประสบความสำเร็จในแบบที่เขาทำได้ พวกเขาเฝ้าดูเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ แต่กลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เลโอเนลควบคุมสถานการณ์ได้ดีเกินไป ดูเหมือนว่าเขาจะโชคดีเกินไป และการตัดสินใจของเขาก็สมบูรณ์แบบเหลือเกิน พวกเขาตั้งคำถามว่ามีกลไกซ่อนเร้นบางอย่างของแผ่นศิลาแห่งชีวิต (Life Tablet) ที่พวกเขาไม่รู้หรือไม่ หรือบางทีเลโอเนลอาจนำสมบัติที่ถูกลืมเลือนไปนานของสัตว์ร้ายเทพเจ้าแห่งการสร้างสรรค์ (Creation God Beasts) จากศาลามาใช้เพื่อให้ได้รับชัยชนะ ความเป็นไปได้เหล่านี้มีความเป็นไปได้สูงมาก และพวกเขาก็เต็มใจที่จะเชื่อในสิ่งนี้มากกว่าสิ่งอื่นใด เมื่อมองดูไอน่าในตอนนี้ เธอมีความงดงามอย่างโดดเด่นไม่แพ้ใคร เทียบชั้นได้กับพวกสายเลือดบริสุทธิ์ชั้นยอด อันที่จริงพวกเขาสามารถมองเห็นได้อย่างเลือนลางว่าทำไมเลโอเนลถึงกล้าปฏิเสธสาวเผ่าเอาแลนเพื่อเธอ อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนไม่มีอะไรพิเศษอย่างอื่น เธออยู่ในมิติที่เจ็ด (Seventh Dimension) แต่ทุกคนที่นี่ก็เช่นกัน อันที่จริง จากสิ่งที่พวกเขาสัมผัสได้ด้วยความผันผวนพิเศษที่เธอแผ่ออกมา จิตวิญญาณของเธอยังคงถูกผูกมัดไว้กับร่างกาย นี่ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ เพราะนั่นเป็นกรณีของมนุษย์ทุกคน ปัญหาคือมนุษย์ที่สามารถหลุดพ้นจากกรอบนั้นได้ต่างก็สามารถแยกทั้งสองสิ่งออกจากกันได้ในจุดใดจุดหนึ่ง แม้แต่เลโอเนลก็ชัดเจนว่าทำได้ แต่ภรรยาของเขากลับทำไม่ได้อย่างนั้นหรือ? เธอจะสามารถผ่านรอบคัดเลือกไปได้จริงหรือ? ยิ่งพวกเขาสังเกตเธอมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งสับสนมากขึ้นเท่านั้น... จนกระทั่งพวกเขาเห็นรอยสักรอบนิ้วของเธอ และพวกเขาก็เข้าใจในทันที... เลโอเนลเสียสติไปแล้ว คำอธิบายที่สมบูรณ์แบบอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว แต่พวกเขากลับไม่ได้สังเกตเห็นมันเลย มันอธิบายได้ทุกอย่าง พันธสัญญาจิตวิญญาณ (Soul Binds) นั้นหายากเป็นพิเศษ แต่ทุกคนรู้ว่ามันหมายถึงอะไร มันจะก่อตัวขึ้นได้ก็ต่อเมื่อคนสองคนมีความเชื่อใจในกันและกันอย่างสมบูรณ์แบบและไร้ที่ติ มีโศกนาฏกรรมมากกว่าหนึ่งเรื่องที่รายล้อมชะตากรรมของเหล่าผู้ที่มีพันธสัญญาจิตวิญญาณ ผู้ที่มีพันธสัญญาเหล่านั้นไม่สามารถมองอีกฝ่ายอย่างเป็นกลางได้ ตามนิยามแล้ว พวกเขาตกหลุมรักกันมากจนทุกอย่างดูเป็นสีชมพู แทบไม่มีที่ว่างสำหรับตรรกะเลยเมื่อพูดถึงตัวตนของอีกฝ่าย ข้อเท็จจริงที่ว่าเลโอเนลปฏิเสธสาวเผ่าเอาแลนอย่างรุนแรงนั้นสมเหตุสมผลมากขึ้นในตอนนี้ และความจริงที่ว่าเขาทำสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด ดูเหมือนจะกระทำการที่โง่เขลาครั้งแล้วครั้งเล่า ก็เกือบจะสมเหตุสมผลแล้ว ลูมิน่าพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหยียดหยาม "ก็แค่ขยะ" ปีกภาพมายาของนางกางออกและหายวับไปในทันที เคลื่อนที่เร็วเสียจนคนส่วนใหญ่ไม่ทันสังเกตเห็นว่านางหายไปในทิศทางไหน ทว่าไม่มีใครสังเกตเห็นว่ารูม่านตาของไอน่าจับจ้องตามนางไปในระยะไกลอย่างใจเย็น ก่อนจะดีดกลับมาเหมือนไม่เคยขยับไปไหนมาก่อน ไอน่ารู้สึกถึงแรงดึงที่แขน ยูริเริ่มลากเธอออกไป โดยมีซาแวนที่ดูวิตกกังวลเดินตามหลังมา ชายหนุ่มทั้งสองมองหน้ากัน เซเฟอร์แสดงสีหน้าเหมือนเข้าใจบางอย่าง "ฉันหวังว่าตอนนี้แกจะเข้าใจแล้วนะ อย่าทำอะไรโง่ๆ ล่ะ" "โอเค ฉันเข้าใจแล้ว พวกเขามันบ้า แต่ทว่านั่นยิ่งทำให้สถานการณ์ของพวกเขาแย่ลงไปอีก!" เซเฟอร์ไม่ได้ตอบโต้คำพูดของน้องชาย สิ่งเดียวที่เขานึกออกคือการเคลื่อนไหวของเลโอเนลและความพินาศที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง... สิ่งมีชีวิตในมิติที่ห้า (Fifth Dimensional existence) จะแสดงพลังระดับนั้นออกมาได้อย่างไร... เว้นแต่ว่าเขาจะเป็นกึ่งเทพ (Demi-God)? ... "นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?!" ยูริกำลังทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้ตื่นตระหนก แต่เธอรู้สึกเหมือนเส้นผมบนหัวกำลังลุกเป็นไฟ มันน่าจะง่ายพอที่จะพาเลโอเนลและไอน่าเข้ามาอยู่ใต้ร่มเงาของพวกเธอได้ก่อนหน้านี้ หรือนั่นคือสิ่งที่เธอคิด แต่ตอนนี้มันไม่มีทางเป็นไปได้เลย เหมือนกับว่าพวกเขาได้กระโดดลงไปในกองเพลิงด้วยตัวเอง ไอน่ายิ้ม "เธอไม่จำเป็นต้องกังวลขนาดนั้นหรอก เคยเห็นเลโอเนลพลาดบ้างหรือเปล่าล่ะ?" ยูริอ้าปากเพื่อจะตอบ แต่แล้วเธอก็ขมวดคิ้ว ส่วนหนึ่งของเธออยากจะบอกว่านั่นมันคือจักรวาลมิติ (Dimensional Verse) แต่ที่นี่คือโลกแห่งความเป็นจริง... ทว่าเธอก็ไม่กล้าพอที่จะพูดมันออกมา ในตอนนั้น เธอคิดว่าสิ่งที่เขาทำนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้พอๆ กัน จักรวาลมิติที่เธอเคยมองข้ามในตอนนี้คือโลกทั้งใบของเธอในตอนนั้น แม้ว่าเธอจะมีกรอบอ้างอิงใหม่ในตอนนี้ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้สิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตนั้นน่าประทับใจน้อยลงเลย "แต่ไอน่า... เธอเคยตายไปแล้วนะ..." ยูริกล่าว พลางกุมมือไอน่าไว้แน่นจนเลือดแทบไม่ไหลเวียน ไอน่ายิ้มด้วยความขมขื่นแต่ก็เข้าใจในเวลาเดียวกัน "ฉันตาย... เพราะฉันไม่ฟังเขา" เธอกล่าวเบาๆ ไอน่ายังคงจำความโกรธแค้นในดวงตาของเลโอเนลในตอนนั้นได้ดี เขาบอกให้เธอกลับมา แต่เธอไม่ยอมฟัง เธอรู้สึกได้ในตอนนั้นว่าเกือบจะพูดคำที่อาจต้องเสียใจไปตลอดชีวิตออกมาแล้ว นั่นคือความโกรธเกรี้ยวที่เขามีต่อการตัดสินใจของเธอ เลโอเนลและเธอผ่านจุดสูงสุดและต่ำสุดมามากมาย แต่เขาไม่เคยโกรธเธอจริงๆ เลยสักครั้ง แม้กระทั่งหลังจากการเลิกรากัน คำพูดที่โหดร้ายของเขาก็ไม่ได้ออกมาจากความแค้น แต่มันออกมาจากความเฉยเมย แต่ในวันนั้น เขาโกรธเธออย่างแท้จริง เธอสัมผัสได้ถึงมันอย่างลึกซึ้ง มันไม่ใช่การตัดสินใจของเธอที่ทำให้เขาโกรธ แต่เป็นเหตุผลเบื้องหลัง... เพราะเธอคิดว่าเธอสามารถปกป้องเขาได้ แต่นั่นลึกลงไปกว่านั้น... เพราะเธอไม่ได้เชื่อใจเขา ในตอนนี้... เธอเลือกที่จะเชื่อใจ