Chapter 2965 ความเฉยเมย ทันทีที่กุญแจถูกปักลงบนพื้น ราวกับว่าผืนฟ้าได้พลิกคว่ำลง แสงสีทองสาดกระจายออกไปทุกทิศทุกทาง สองร่างถูกตัดขาดจากโลกภายนอกในทันทีและถูกห่อหุ้มไว้ภายในโดมสีทองเข้ม ด้วยกระแสลมที่พัดผ่านอย่างรุนแรง ทั้งสองถูกส่งไปยังดินแดนที่พื้นดินเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดและท้องฟ้ามืดมิดราวกับน้ำหมึก การตวัดเคียวของชานเร่ยังคงดำเนินต่อไปราวกับต้องการจะผ่าโลกใบนี้ออกเป็นสองส่วน แต่ลีโอเนลกลับเหยียดมือออกอย่างใจเย็น รอยสักบนร่างกายของเขาปะทุขึ้นพร้อมกับหอกที่ส่งเสียงคำรามดังก้องด้วยเจตจำนงของเหล่าสัตว์อสูรเทพที่ร่วงหล่นนับร้อยในมือของเขา เพียงแค่หอกสั่นไหวเบาๆ แทนที่รอยแยกของมิติที่เกิดจากเคียวจะปิดลง มันกลับฉีกขาดออกอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิมและกลายเป็นความโกลาหลจนชานเร่รู้สึกราวกับว่าอาวุธในมือกำลังหลุดลอยจากการควบคุม พลังเคียวของเธอเลือนหายไป และข้อมือของเธอก็แทบจะแหลกละเอียดภายใต้แรงปะทะนั้น ลีโอเนลก้าวเท้าและเดินผ่านรอยแยกมิติราวกับมันไม่มีตัวตน ราวกับว่าเขาเติบโตได้ดีท่ามกลางความโกลาหลและหายนะ ก่อนที่ชานเร่จะทันได้ตอบโต้ หอกของเขาก็มาหยุดอยู่ที่หน้าอกของเธอเสียแล้ว มันแทงทะลุผ่านไปตรงๆ เธอสำลักเลือดออกมาเต็มปาก นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง "ฉันไม่นึกเลย... ว่าเผ่าพันธุ์วอยด์จะน่าสมเพชถึงเพียงนี้" น้ำเสียงของลีโอเนลฟังดูเฉยเมยอย่างยิ่ง เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชานเร่ จนเธอรู้สึกได้ถึงหัวใจที่ถูกแทงทะลุสั่นสะท้าน ซึ่งส่งผลให้เธอต้องกระอักเลือดออกมาอีกคำร ร่างของเธอสูงใหญ่กว่าลีโอเนลมาก แต่ในขณะนั้น ความแตกต่างของขนาดกลับไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง เธอเป็นเพียงเด็กน้อยในขณะที่เขาคือภูเขาที่สูงตระหง่าน การปรากฏตัวของเขาเพียงอย่างเดียวทำให้เขารู้สึกกว้างใหญ่ราวกับโลกหลายใบรวมกัน ราวกับว่าโลกใบนี้และเจตจำนงของมันเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว... และนั่นคือความจริง ชานเร่ดึงสติกลับมาได้เมื่อรู้ตัวว่าจิตใจของเธอกำลังหลุดลอยไป สายตาของเธอคมกริบและเรียกสมาธิกลับคืนมา พลังหลุมดำกระเพื่อมออกมาจากร่างเธอเป็นระลอก คลื่นมิติพับตัวและถดถอย ในวินาทีนั้น ลีโอเนลรู้สึกราวกับว่าหอกที่ปักอยู่ในอกของชานเร่กำลังห่างไกลจากหัวใจเนื้อของเธอออกไปไกลสุดกู่ และในชั่วพริบตา ชานเร่ก็ถอยร่นออกไป ลีโอเนลลดหอกลงอย่างไม่ใส่ใจ ปลายหอกชี้ลงสู่พื้น บาดแผลของชานเร่สมานตัวในขณะที่เธอตวัดเคียว แม้จะอยู่ห่างจากลีโอเนลมากกว่าห้าเมตร แต่คมเคียวที่โค้งงอก็ยังตวัดโอบล้อมร่างของเขา หวังจะบั่นคอของเขาจากทางด้านหลัง ในขณะเดียวกัน เขาสามารถสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงมากมายในมิติ แม้แต่ใน 'โลกแห่งการทำลายล้าง' ของเขา แม้ชานเร่จะรู้สึกยากลำบากกว่าปกติ แต่เธอก็ยังสามารถควบคุมมิติได้ตามใจนึก นี่ควรจะเป็นปัจจัยสายเลือดของเผ่าพันธุ์วอยด์ พวกเขาคือศูนย์กลางของจักรวาลของตนเอง ซึ่งทำให้พวกเขาสามารถควบคุมมิติได้ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย พวกเขาไม่จำเป็นต้องเรียกใช้พลังมิติด้วยซ้ำ เพียงแค่ใช้เจตจำนงก็สามารถพับ บิดเบี้ยว และฉีกกระชากมันได้แล้ว เมื่อครู่ ชานเร่ได้สร้างกำแพงมิติขึ้นภายในหัวใจของตัวเองเพื่อให้ดูเหมือนว่าคมหอกของลีโอเนลที่ปักอยู่ในอกนั้น แท้จริงแล้วอยู่ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตรจากหัวใจของเธอ ด้วยเหตุนั้นเธอจึงรอดพ้นไปได้ก่อนที่ลีโอเนลจะทำลายอวัยวะภายในส่วนที่เหลือ นี่คือระดับการควบคุมมิติที่ลีโอเนลไม่เคยพบเห็นมาก่อน มันทำให้พวกพยัคฆ์สเปกตรัมขาวดูเหมือนมือสมัครเล่นไปเลย พวกมันเป็นเพียงเด็กที่เล่นอยู่ในกระบะทรายหลังโรงเรียนเท่านั้น วินาทีที่ชานเร่กระตุ้นปัจจัยสายเลือดของเธอ แม้จะเป็นเพียงชั่วครู่ แต่มันก็พิสูจน์ได้ว่าเธอเริ่มเอาจริงกับลีโอเนลแล้ว เพราะจนถึงตอนนี้... นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เธอเข้ามาในเขตแดนกึ่งเทพที่เธอคิดจะทำเช่นนั้น และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เคียวของเธอปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของลีโอเนลในพริบตา มิติดูเหมือนจะไม่มีผลใดๆ กับเธอ และการเร่งความเร็วก็ยิ่งไม่จำเป็น ดูเหมือนว่าในวินาทีที่เธอขยับตัว อาวุธของเธอก็อยู่ในตำแหน่งที่จะปลิดชีพแล้ว ชัดเจนว่าชานเร่ไม่เพียงแต่เชี่ยวชาญการต่อสู้มากกว่าวิลโลวินเท่านั้น แต่เพราะพวกเขาอยู่ในเขตแดนกึ่งเทพไม่ใช่เขตแดนมนุษย์เหมือนก่อนหน้านี้ เธอจึงได้รับแรงกดทับน้อยกว่าและสามารถดึงพลังที่แท้จริงออกมาได้มากกว่า โชคร้ายที่... ลีโอเนลไม่ได้สนใจ ในจังหวะที่เคียวจะบั่นคอของเขา นิ้วมือหนึ่งก็ยกขึ้นแตะเบาๆ ลงบนด้ามหอกของเขา มิติกลับมาผันผวนจนเคียวของชานเร่แทบจะหลุดจากการควบคุมโดยสมบูรณ์ ในตอนแรกมีเส้นแบ่งที่ชัดเจนระหว่างเธอกับลำคอของลีโอเนล แต่ทันใดนั้นพื้นที่นั้นก็กลายเป็นใยแมงมุมที่ซับซ้อน และก่อนที่เธอจะทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น เธอก็พลาดเป้า เคียวของเธอวาดผ่านศีรษะของลีโอเนลไปโดยไม่ได้แม้แต่จะแตะเส้นผมของเขา เมื่อไม่สามารถฟันโดนอะไรได้ ชานเร่ก็เซถอยหลังไปครึ่งก้าว การทุ่มพลังทั้งหมดลงไปในการโจมตีแล้วถูกดึงเก้าอี้ออกจากใต้ฝ่าเท้าไม่ใช่ความรู้สึกที่ดีนัก เธอฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว แม้จะเป็นเพียงความผิดพลาดเล็กน้อย แต่ในการต่อสู้ของยอดฝีมือ เพียงแค่นี้ก็มากเกินพอแล้ว ลีโอเนลปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธอ เธอเพิ่งจะตั้งหลักยังไม่ทันมั่นคง และเห็นได้ชัดว่าเขาเคลื่อนที่ไปรอดักรออยู่ก่อนแล้วเพราะรู้ว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ ความตกตะลึงฉายชัดบนใบหน้าเมื่อพบว่าตนเองกำลังจ้องมองร่างไร้หัวของตัวเอง เธอ... เสียหัวไปแล้วงั้นหรือ?? ข้อมือของลีโอเนลสั่นไหว หอกของเขาตัดผ่านโลกไปนับร้อยครั้งในชั่วพริบตา โลกทั้งใบตกอยู่ในความเงียบงัน ก่อนที่จะมีการระเบิดของคมมีดเกิดขึ้น ในเวลาไม่ถึงลมหายใจ ร่างของชานเร่ก็ถูกสับออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ร่วงหล่นลงมาเป็นสายฝนเลือดที่ตกกระหน่ำราวกับอุกกาบาต ลีโอเนลเฝ้ามองตั้งแต่ต้นจนจบ... ด้วยความเฉยเมยโดยสิ้นเชิง