บทที่ 951 ความสงสัย “เอ่อ... เรื่องนั้นน่ะ... เอาเถอะ แต่พยายามอย่าตีมันแรงนักเลย ฉันว่าแค่สั่งสอนให้เข็ดหลาบก็น่าจะพอแล้ว” เย่ซวนทำได้เพียงพูดออกไปเช่นนั้น ทว่าหยานหรานกลับรู้สึกสับสนขึ้นมาในทันที ‘ทำไมเย่ซวนถึงทำตัวแปลกๆ? ทำไมเขาถึงต้องปกป้องเจ้าลิงน้อยตัวนี้ด้วย? หรือว่าเจ้าลิงตัวนี้จะเป็นศิษย์ลับๆ ของเขาอีกคน?’ ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในใจของหยานหรานอย่างกะทันหัน ต้องยอมรับว่าสัญชาตญาณของเธอนั้นแม่นยำอย่างน่าเหลือเชื่อ ข้อสันนิษฐานของเธอนั้นไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล เพราะหากพิจารณาจากความเข้าใจที่เธอมีต่อเย่ซวน หากเขาไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับเจ้าลิงตัวนี้ เขาคงไม่มีทางเข้ามาแทรกแซงแบบนี้แน่ คนเดียวที่เย่ซวนจะยอมยื่นมือเข้าไปช่วย ก็มีเพียงคนรอบข้างของเขาทั้งนั้น ในขณะนั้น หยานหรานจ้องเขม็งไปที่เย่ซวนแล้วถามขึ้นว่า “รีบบอกความจริงมาเดี๋ยวนี้ เจ้าลิงน้อยนี่คือศิษย์ที่แอบรับไว้สินะ?” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่ซวนก็ถึงกับตื่นตระหนก ‘ให้ตายสิ ฉันแค่บอกว่าอย่าเพิ่งฆ่ามัน ทำไมถึงเดาได้แม่นขนาดนี้?’ ‘หรือว่าชาติที่แล้วเธอเคยเป็นหมอดูมาก่อนกันนะ?’ หลังจากได้ยินคำพูดของหยานหราน จูเก๋อเยว่เยว่และเฟิงซีหยุนต่างก็ตกตะลึงเป็นอย่างมาก “อะไรนะ?” “เป็นไปได้ไหมว่าพวกเราจะมีศิษย์น้องเพิ่ม?” จูเก๋อเยว่เยว่และเฟิงซีหยุนอดไม่ได้ที่จะหันมาสบตากัน เมื่อเห็นอาจารย์ของพวกเธอก้มหน้าลง พวกเธอก็มองไปยังเจ้าลิงน้อยที่อยู่ไกลออกไปด้วยความตกใจ เจ้าลิงตัวนี้จะเป็นศิษย์ของอาจารย์จริงๆ อย่างนั้นหรือ? จูเก๋อเยว่เยว่พลันนึกขึ้นได้ว่า ในช่วงที่เจ้าลิงปรากฏตัวครั้งแรก เย่ซวนไม่ได้อยู่ที่ยอดเขาเมฆาฟ้า จะเป็นไปได้จริงๆ หรือ... เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอก็ตระหนักว่าเจ้าลิงตัวนี้ดูเหมือนจะเกิดใกล้ๆ ยอดเขาเมฆาฟ้า คนอื่นอาจจะไม่เข้าใจ แต่ในฐานะศิษย์เอกของยอดเขาเมฆาฟ้าในตอนนี้ เธอรู้ทุกอย่างที่ควรรู้เกี่ยวกับยอดเขาแห่งนี้แล้ว เมื่อเห็นว่าจูเก๋อเยว่เยว่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เย่ซวนรู้ทันทีว่าเธอคงเดาออกแล้ว เขาจึงรีบส่งสัญญาณให้เธอ ทำให้เธอรีบปิดปากตัวเองไว้ได้ทันท่วงทีและไม่พูดอะไรออกมา แผ่นหลังของเย่ซวนชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ โชคดีที่ยังไม่มีอะไรหลุดปากออกไป เย่ซวนทำได้เพียงรีบปฏิเสธข้อเท็จจริงที่ว่าเจ้าลิงน้อยเป็นศิษย์ของเขา “จะเป็นไปได้อย่างไร? วิชาบ่มเพาะที่เจ้าลิงน้อยใช้มันต่างจากของยอดเขาเมฆาฟ้าพวกเราอย่างสิ้นเชิง เขาจะเป็นศิษย์ของฉันได้ยังไงกัน?” “ฉันรับประกันได้เลยว่าเจ้าลิงตัวนี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับฉันทั้งนั้น” เมื่อได้ยินคำพูดอันหนักแน่นของเย่ซวน หยานหรานยังคงมีความสงสัยอยู่บ้าง อย่างไรก็ตาม เธอสังเกตเห็นว่าวิชาบ่มเพาะที่เจ้าลิงขนฟูตัวนี้แสดงออกมานั้นแตกต่างจากของเย่ซวนจริงๆ เย่ซวนเป็นผู้ฝึกกระบี่ ส่วนเจ้าลิงตัวนี้เป็นผู้ฝึกพลอง มันไม่ควรจะมีความเกี่ยวข้องกันไม่ใช่หรือ? “เอาเถอะ ในเมื่อเขาไม่ใช่ศิษย์ของคุณ ฉันก็จะไม่เกรงใจแล้วนะ” หลังจากกล่าวประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย หยานหรานก็ปลดปล่อยจิตสังหารอันเข้มข้นออกมา จนเย่ซวนถึงกับหวาดหวั่น ในตอนนี้เขาไม่มีความกล้าพอที่จะพูดแก้ต่างให้เจ้าลิงน้อยอีกต่อไป จูเก๋อเยว่เยว่เข้าใจความลำบากใจของอาจารย์ จึงจำต้องพูดขึ้นแทน “ท่านอาจารย์หญิง ถึงแม้ว่าเจ้าลิงตัวนี้จะมีนิสัยเกเร แต่มันก็ยังไม่ถึงขั้นที่สมควรตาย ข้าเองก็คิดว่าแค่สั่งสอนให้เข็ดหลาบก็เพียงพอแล้ว” “ไม่ว่าจะอย่างไร เจ้าลิงตัวนี้ก็เป็นอัจฉริยะของทวีปตะวันออก การสังหารเขามันคงไม่เหมาะสมนัก” “ศิษย์พี่ใหญ่! ทำไมท่านถึงพูดแทนเจ้าลิงตัวนี้ล่ะ?” เฟิงซีหยุนบ่นออกมาทันทีที่ได้ยินคำพูดของจูเก๋อเยว่เยว่ เธอเพิ่งจะถูกเล่นงานมาหมาดๆ แต่ศิษย์พี่ใหญ่ของเธอกลับไม่เข้าข้างกัน แถมยังมาขอความเมตตาให้กับเจ้าลิงตัวนี้อีก จูเก๋อเยว่เยว่เองก็จนใจมาก เธอหันไปมองอาจารย์ของเธอ ดูเหมือนว่าเรื่องนี้เธอต้องจัดการเองเสียแล้ว “เอาอย่างนี้ไหม? ปล่อยเรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ของข้าเถอะ ข้าจะเป็นคนสั่งสอนมันเอง!” จูเก๋อเยว่เยว่ไม่มีทางเลือก เธอชักกระบี่เมฆาสวรรค์ออกมา เตรียมพร้อมที่จะลงมือ ท้ายที่สุดแล้ว หากเธอเป็นคนลงมือ เธอจะยังไว้ชีวิตเจ้าลิงน้อยเอาไว้ แต่หากเป็นหยานหรานลงมือ เจ้าลิงตัวนี้จะต้องตายหรือไม่ก็พิการอย่างแน่นอน ด้วยความที่เป็นห่วงอาจารย์ เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำเช่นนี้ หลังจากได้ยินคำพูดของจูเก๋อเยว่เยว่ เย่ซวนรีบพูดขึ้นว่า “ฉันว่าข้อเสนอนี้ไม่เลวเลยนะ เธอเพิ่งจะบรรลุความสำเร็จในวิถีกระบี่มาหมาดๆ งั้นใช้เจ้าลิงตัวนี้เป็นคู่ซ้อมไปก่อนแล้วกัน” เมื่อเห็นฉากที่อาจารย์และศิษย์ร่วมมือกันจัดฉาก หยานหรานก็ยิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีก เธอเผยรอยยิ้มเย็นเยียบพลางมองไปที่เย่ซวนราวกับรู้ทันว่าเขากำลังโกหก กระนั้นเธอก็ไม่ได้เปิดโปงเย่ซวนในตอนนั้น เพราะอย่างไรเสียเขาก็คงมีความกังวลส่วนตัวที่ไม่สามารถพูดความจริงออกมาได้ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หยานหรานกล่าวอย่างเย็นชา “ก็ได้ เยว่เยว่ งั้นเจ้าจัดการซะ หากเจ้าสู้เขาไม่ได้ ฉันค่อยลงมือเอง” เมื่อได้ยินเช่นนั้น จูเก๋อเยว่เยว่ก็รู้สึกกดดันขึ้นมาทันที หากเป็นเมื่อก่อน เธอคงจัดการกับเจ้าลิงตัวนี้ได้อย่างง่ายดาย แต่ตอนนี้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมแล้ว พลังการต่อสู้ของเจ้าลิงน้อยเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล และเธอก็ไม่มีความมั่นใจว่าจะเอาชนะได้ ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าลิงน้อยเพิ่งกินดอกแม่มดสีน้ำเงินเข้าไป ซึ่งช่วยเพิ่มพลังให้มันมากยิ่งขึ้น เป็นไปได้ว่าเจ้าลิงน้อยกำลังจะทะลวงระดับเข้าสู่ขอบเขตโบราณในไม่ช้า ดังนั้นเธอจึงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองอาจารย์ของเธอ เพราะท้ายที่สุดแล้ว เขานี่แหละที่เป็นต้นเหตุให้เธอต้องตกอยู่ในสถานการณ์นี้ เย่ซวนมองดูศิษย์ของเขาด้วยความรู้สึกผิด ทว่าในขณะที่จูเก๋อเยว่เยว่กำลังจะลงมือ พื้นที่ตรงหน้าเธอก็บิดเบี้ยว และกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธอ เมื่อคนกลุ่มนี้สังเกตเห็นการมีอยู่ของเจ้าลิงน้อย พวกเขาก็โกรธจัดและคำรามขึ้นมาทันทีว่า “เจ้าลิงนรก! วันนี้พวกเราจะถลกหนังแกทั้งเป็น!”