บทที่ 3271 การนอนหลับฝันดี? เดวิสอยู่ในห้องนอนหลักของเขา เขามีเตียงใหญ่ขนาดเท่ากับเตียงคิงไซส์สี่เตียงวางซ้อนกัน ทั้งหมดเป็นของเขาคนเดียว ทำให้เขารู้สึกเหงาเป็นพิเศษ ‘พวกเธอกำลังคิดอะไรกันอยู่…?’ เขารู้สึกยินดีที่อีเวลีนและคนอื่นๆ เข้าใจสถานการณ์ของเขาและอยากให้เขาพักผ่อน แต่แน่นอนว่า อย่างน้อยคนหนึ่งในพวกเธอคงอยากมีความใกล้ชิดกับเขาโดยเร็วที่สุด ใช่ไหม? เขาก็มีความต้องการเช่นกัน แต่เมื่ออีเวลีนบอกให้เขาพักผ่อนและคนอื่นๆ เห็นชอบตามเธอทันที เขาก็ได้แต่พยักหน้าแล้วให้พาเขามาห้องนี้ ‘ว่าไปแล้ว ฮาเร็มของฉันมีความสามัคคีที่แปลกประหลาด… มันทั้งผูกพัน มั่นคง แต่บางครั้งก็จำกัดเสรีภาพของฉันได้เหมือนกัน…’ เดวิสรู้สึกว่าเขาควรใส่ใจการตัดสินใจของพวกเธอให้มากขึ้น แต่ท้ายที่สุดแล้ว เขาขาดเวลา เพราะจำนวนภารกิจที่เขาต้องทำเพื่อปกป้องครอบครัวและรักษาความเข้มแข็งไม่ให้แพ้ทางผู้อื่น มีเพิ่มขึ้นทุกวัน การที่เขาเข้าไปก้าวก่ายการตัดสินใจของพวกเธอโดยไม่ระมัดระวัง จะก่อให้เกิดปัญหาเท่านั้น ‘โชคดีที่องค์ประมุขโลกบดขยี้เมล็ดพันธุ์ของสามคนงี่เง่าเหล่านั้น…’ เขาถอนหายใจยาวใหญ่ด้วยความโล่งใจ คิดว่ามันดีต่อเขาเพียงใดที่ในที่สุดเขาก็ได้หายใจคล่องขึ้นบ้าง มิเช่นนั้น เขาคงได้อยู่กับคนของเขาแค่วันสองวัน ก็ต้องออกไปจัดการกับพวกงี่เง่านั้น ‘ฉันควรพบกับเดรกด้วย ดูว่ามันกำลังทำอะไรอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นยังต้องไปเยือนตระกูลหมาป่าแจเดียวแสงดาว ตระกูลกาคทอง และตระกูลเต่าคริสตัลโอบซิเดียน ก่อนที่จะออกคำขอโทษอย่างเป็นทางการต่อตระกูลหลัง…’ ตระกูลเต่าคริสตัลโอบซิเดียนสูญเสียทหารไปมากมายเพราะพ่อของเขาถูกจับกุมโดยพ่อมดสาปแช่ง เขายินดีที่จะมอบค่าชดเชยให้พวกเขาอย่างล้นหลาม แต่ก็ควรออกคำขอโทษอย่างเป็นทางการด้วย เพราะเขาไม่คิดว่าพวกเขาจะต้องสูญเสียทหารมากมายขนาดนั้น ทั้งที่เขาได้ดำเนินการบางอย่างเพื่อให้แน่ใจว่ามันจะไม่เกิดขึ้น ตั้งแต่ที่เขาบอกให้อาจารย์เดธซีคเกอร์และพ่อแม่ของเนียล เบลดฮาร์ทปกป้องคนของเขาในหลายวิธี ‘อ๊ะ… ยังมีภารกิจที่ต้องทำ และพวกเธอก็ควรรู้เรื่องนี้ด้วย แต่พวกเธอกลับบังคับให้ฉันพักผ่อน…’ เดวิสคิดที่จะส่งร่างวิญญาณของเขาไป แต่สิ่งนั้นจะดูไม่จริงใจเกินไป เป็นเหตุนี้เอง เขาจึงแทบไม่เคยใช้ร่างวิญญาณสื่อสารกับคนของเขา โดยเฉพาะสำหรับการมีความใกล้ชิดกัน แต่ในที่สุด อาการง่วงงุนก็เข้าครอบงำวิญญาณของเขา เขารู้สึกขอบคุณพวกเธอไม่หวาดไม่ไหว เพราะเขาได้ใช้แก่นแท้วิญญาณไปมากมาย แม้เขาจะฟื้นตัวอย่างรวดเร็วและรู้สึกสบายตัว แต่ความเหน็ดเหนื่อยยังคงแผ่ซ่านอยู่ในร่างกาย ทำให้เขาค่อยๆ หลับตาลง เขารู้สึกเหมือนตกลงไปหรือจมน้ำขณะที่เขาค่อยๆ หลับใหล ไม่มีใครรู้ว่าเขาหลับอยู่เป็นเวลานานเท่าใด แต่ทันใดนั้น ก็มีความเคลื่อนไหวสองจุดทั้งสองข้างของเขา เมื่อสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ สองตัวแอบซุกเข้ามาในอ้อมกอดของเขา “พ่อ…” เสียงกระซิบเบาๆ ดังมาที่หูของเขา ทำให้ริมฝีปากของเดวิสยื่นยิ้ม เขายื่นแขนออกไปโอบกอดลูกสาวที่น่ารักทั้งสองคน เอเทอร์นาและเซเลสเทียหัวเราะจิ้มจ๋อยเบาๆ “พวกเธอสองคน…” เดวิสลืมตาขึ้น มองใบหน้าของลูกที่น่ารักทั้งสองด้วยความรักที่พรั่งพรู เขาเอียงตัวลงเล็กน้อยแล้วจุมพิตที่หน้าผากของพวกเธอ ก่อนจะลูบศีรษะของพวกเธอ “แม่ๆ ของพวกเธอบอกให้พวกเธอมานี่ไหม?” “เฮะ~” ใบหน้าของเอเทอร์นายิ้มแหยๆ “ไม่บอกหรอก~~~” เซเลสเทียดูเหมือนจะตอบ แต่เมื่อมองเอเทอร์นา เธอก็เงียบปากลงทันที “พ่อ เรามาเล่นกันนะ…” แทนที่จะตอบ เธอก็เบ้ปากลง “ใช่สิ” ดวงตากลมโตแสนน่ารักของเอเทอร์นากว้างขึ้น เหมือนเธอเพิ่งนึกออก “พ่อกลับมาแล้ว แต่ยังไม่ได้เล่นกับพวกเราเลย” “แน่นอน” เดวิสยิ้มมุมปาก “พ่อจะเล่นกับพวกเธอทีหลัง พ่อจะอยู่ที่นี่ทั้งสัปดาห์ แต่—” “แต่?” พวกเธอขมวดคิ้วจ้องมอง ทำให้เดวิสกะพริบตา “แม่ๆ ของพวกเธอก็อยากเล่นกับพ่อเหมือนกัน พวกเขารอคอยมานานกว่าพวกเธอมาก เสียด้วยซ้ำ ดังนั้น จะดีกว่าไหมถ้าสองเจ้าหญิงน้อยยอมให้พ่อกับแม่เล่นกันก่อน” “เพราะอะไรล่ะ?” เอเทอร์นายิ้มกว้าง “พวกเราเล่นด้วยกันได้สิ!” “…” เดวิสแทบสะดุดตอนที่ยังนอนอยู่เมื่อได้ยินเสียงร่าเริงของเธอ เขายิ้มจางๆ “ใช่ พวกเราเล่นด้วยกันได้ แต่มีเกมพิเศษบางอย่างที่พ่อกับแม่เท่านั้นที่เล่นได้ มันลับมาก ไม่สามารถบอกใครได้ และมันยังช่วยในการบำเพ็ญตนของพวกเราด้วย” “อ๊ะ… คือการบำเพ็ญตนสินะ” เซเลสเทียดูเหมือนเพิ่งเข้าใจ แล้วหันไปมองเอเทอร์นา “คือตอนที่แม่ๆ วางมือบนหลังเรา ช่วยให้เราหมุนเวียนพลังงานไงล่ะ” “เซเลสเทียฉลาดจัง” รอยยิ้มของเดวิสกลายเป็นยิ้มลึกซึ้ง “ฮิฮิฮิ~” ทว่าเซเลสเทียรับคำชมด้วยความจริงใจ หัวเราะจิ้มจ๋อยอย่างเก็บตัว ดูเหมือนเธอยินดีมาก “เปะ~” เอเทอร์นาแลบลิ้นออกมา เหมือนเธอไม่สนใจ “นั่นไม่ใช่การเล่นเลยสักนิด พ่อโกหก….” “โอ้โห เธอเริ่มเบื่อการบำเพ็ญตนแล้วเหรอ? ความตื่นเต้นตอนที่เธอประกาศว่าจะเก่งเท่าแม่เชอร์ลีย์หายไปไหนหมดล่ะ?” เดวิสกดศีรษะเอเทอร์นาแล้วยุ่งผมสีแดงเลือดหมูของเธอ ทำให้เธอดิ้นรนไปมาอย่างไม่พอใจ “อ๊ะ~ หยุดสิ… ฉันจะตีพ่อให้เจ็บเลยนะ!” เธอจับข้อมือเขา พยายามดึงมือของเขาออกจากศีรษะ แต่ก็เปล่าประโยชน์ “ฮ่า!” เดวิสปล่อยเธอ แล้วนั่งขึ้นมา จี้ยุบที่เอวและใต้รักแร้ของเธอ “เธอเรียนรู้คำพูดพวกนี้มาจากไหน? เธอกลายเป็นเด็กดื้อแล้ว….” “อ๊ะ! ฮ่าฮ่าฮ่า! หยุดสิ-ฮ่าฮ่า…. ไม่… มาจากแม่คนที่หก!” เอเทอร์นาทนจี้ยุบไม่ไหว จึงพูดพล่อยปากทันที ยังคงหัวเราะขณะที่สายตาเป็นประกาย “เป็นมิ่งจื้ออีกแล้ว สิ เห็นทีฉันต้องลงโทษนาง ก่อนที่นางจะสอนพวกเธอเรื่องแปลกๆ ไปมากมาย” “พ่อ ทำไม่ได้นะ!” เอเทอร์นายื่นมือออกไปหาเขาแล้วเบ้ปาก “อย่ากลั่นแกล้งแม่คนที่หกสิ” ริมฝีปากของเดวิสยื่นยิ้ม เขาอยากแกล้งพวกเธอ แต่ก็คาดเดาได้ว่าสุดท้ายจะทำให้พวกเธอร้องไห้ เพราะพวกเธอไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ “ได้ๆ ถ้าเจ้าหญิงเอเทอร์นาของพ่อพูดอย่างนั้น พ่อก็เชื่อฟัง” เขาพยักหน้า ทำให้ดวงตาแสนน่ารักของเอเทอร์นากว้างขึ้น เธอเอียงตัวมาจุมพิตที่แก้มของเขา “ขอบคุณพ่อ!~” เธอพูดตามด้วยความยินดี แต่เซเลสเทียก็ไม่อยากจะตกขบวน เธอจึงเข้ามาจุมพิตที่แก้มอีกข้างของเขา ทั้งสองคนทำให้หัวใจของเขาอุ่นขึ้น ก่อนที่เขาจะทนความปริ่มบอกไม่ไหว จึงล้มตัวลงบนเตียงอีกครั้ง “หลับเถิด… หลับเถิด…” พวกเธอใช้มือเล็กๆ ลูบศีรษะของเขา ทำให้เขารู้สึกสบายตัว แต่แล้วเขาก็เอ่ยด้วยเสียงขี้เกียจ “พ่อจะหลับแล้ว แต่ร้องเพลงกล่อมให้พ่อหน่อย” “เอ๊ะ? พ่อน่ะสิ ที่ควรร้องเพลงกล่อมพวกเรา…” เอเทอร์นาบ่นพร้อมขมวดคิ้ว “งั้นเล่าเรื่องให้ฟังหน่อย… แค่เรื่องชีวิตประจำวันของพวกเธอก็ได้… หรือการปฏิสัมพันธ์กับแม่ๆ ของพวกเธอ… พ่ออยากฟังเรื่องที่พ่อพลาดไป…” ทว่าเดวิสยังคงยืนยันคำขอของเขา ทำให้เอเทอร์นาเบ้ปากพร้อมยิ้มแหยๆ “พ่อ ความต้องการของพ่อมากกว่าพวกเราอีกนะ แต่เอาล่ะ~ ทำไม่ได้แล้ว ฟังให้ดีนะ~” “เมื่อวานก่อนที่พ่อจะมาถึง…” เอเทอร์นาเริ่มเล่า เธอพูดเก่งมากและมีจินตนาการที่ดี ถ้อยคำของเธอไหลออกมาดุจภาพวาดอันกว้างใหญ่ ทำให้เดวิสสามารถจินตนาการเหตุการณ์ได้อย่างง่ายดาย เขาปลื้มใจที่รู้ว่าคำศัพท์ของเธอดีมาก ที่ข้างๆ เซเลสเทียก็ฟังอย่างเด็กดี ทั้งสองคนเคยแย่งตำแหน่งพี่สาวกันบ่อยครั้ง แต่เห็นได้ชัดว่าเซเลสเทียยอมรับเอเทอร์นาเป็นพี่สาวในใจลึกๆ ของเธอ เพราะเธอไม่คิดที่จะแข่งขันอีกต่อไป เอเทอร์นาเล่าเรื่องมากมาย และเซเลสเทียก็แทรกเรื่องสั้นๆ เข้ามาเป็นระยะๆ พวกเธอหัวเราะร่วมกันกับเรื่องราวมากมายที่เขาปรารถนาว่าจะได้อยู่ตรงนั้นเห็นด้วยตนเอง สองเด็กหญิงน่ารักยังขอให้เขาเล่าเรื่องการผจญภัยล่าสุดของเขา ซึ่งทำให้เขาหมดคำพูด เพราะเขาเคยเล่าเรื่องบางอย่างให้พวกเธอฟังตอนที่พวกเธออยู่กับคนอื่นๆ แล้ว เขาคาดเดาว่าพวกเธอยังไม่เข้าใจมากนัก จึงเริ่มเล่าเหตุการณ์วีรกรรมของเขาในการสังหารสัตว์ป่าดุร้ายที่โจมตีกลุ่มของเขาหลายครั้ง ทำให้พวกเธอเต็มไปด้วยความศรัทธา และจุดไฟแห่งหลงใหลในการบำเพ็ญตนให้พวกเธออีกครั้งชั่วคราว พวกเธอยังถามเขาเกี่ยวกับคาลิปเซีย เพราะดูเหมือนพวกเธอสงสัย เขาต้องอธิบายว่าเขายังไม่ได้หาแม่วิญญาณคนใหม่ให้พวกเธอเหมือนไอเอชา ถึงแม้เขาจะบอกว่ามิเรียจะกลายเป็นหนึ่งในแม่ของพวกเธอ แน่นอนว่าพวกเธอรู้จักป้ามิเรีย พี่สาวของเอลเลีย เพราะเคยได้รับขนมจากนาง แม้พวกเธอจะกลัวนางเล็กน้อย พวกเธอก็ยินดีมาก วางแผนที่จะกลั่นแกล้งนางให้เร็วที่สุดต่อหน้าเขา ทำให้เขาไม่รู้จะพูดอะไร พวกเขายังคุยกันเรื่องอื่นๆ อีกมากมาย ทว่าเซเลสเทียก็หลับไปไม่นาน และเอเทอร์นาก็เริ่มหาว เขาจัดให้นอนข้างๆ กัน แล้วคลุมผ้าห่มให้ แล้วจุมพิตอำลาก่อนนอน ขณะที่ยิ้มมองพวกเธอ ชั่วขณะหนึ่ง เขานึกถึงสิ่งที่เขาทำขณะที่ความสุขเต็มเปี่ยม เขาเคยปรารถนาชีวิตแบบนี้ แต่เมื่อได้มันมาจริงๆ เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าเขาได้มาถึงจุดนี้ จนเกือบอยากขอบคุณองค์ประมุขโลกที่ไม่ได้พรากชีวิตเขาไป ในที่สุด เขาก็หลับข้างๆ พวกเธอ หลับสบายติดต่อกันนานเก้าชั่วโมง หากนับเวลาที่เขาอยู่กับเอเทอร์นาและเซเลสเทีย เขาอยู่ในห้องนี้ประมาณสิบสองชั่วโมง แน่นอนว่า สภาฮาเร็มได้คาดการณ์ภารกิจของเขา จึงติดตั้งห้องเวลาคุณภาพสูงในห้องนอนหลักของเขา ดังนั้น เวลาที่ผ่านไปจึงเทียบเท่าไม่เกินสามชั่วโมงในภายนอก ‘เร็วขึ้นประมาณสี่เท่า…’ นั่นคือสิ่งที่ห้องเวลาคุณภาพสูงสำหรับจักรพรรดิอมตะสามารถทำได้ และยิ่งมีคนระดับเดียวกันอยู่ในนั้นมากเพียงใด ก็จะยิ่งใช้คริสตัลอมตะระดับสูงมากขึ้นเท่านั้น ส่วนห้องเวลาของพระราชวังวิบากอมตะเก้าสมบัติ นั้นไม่เป็นประโยชน์ต่อเขาหรือใครก็ตามที่มีพลังอยู่ระดับจักรพรรดิอมตะอีกต่อไป เอเทอร์นาและเซเลสเทียดูเหมือนจะตื่นแล้วออกไปก่อน เพราะเมื่อเขาตื่นขึ้นมา พวกเธอก็ไม่อยู่กับเขา เขาจึงอาบน้ำ เตรียมตัว และก้าวออกจากห้อง