บทที่ 3529 ปัญหาแบบเดียวกัน ดาเวิสจมูกคิ้วนลงเมื่อเห็นคนใหม่ที่มาถึง “มาสเตอร์…จริงหรือว่า มาสเตอร์แห่งโลกได้ลงมาที่นี่แทนการชวนมาที่งานชานชำของเธอ?” “มาสตา~” เอลเดียยิ้มแย้มและพุ่งมาหาดาเวิส เต้นรำไปรอบๆ เขาเหมือนสายฟ้าตก “เอลเดีย… ” ดาเวิสเห็นว่าเธอปลอดภัยและจับมือเธอ เขาถามว่าเธอถูกทำอะไรหรือเปล่า เธอสะบัดหัว “เราทำอะไรบางอย่างแล้ว มาสเตอร์แห่งโลกบอกว่าไม่มีอะไรจะเกิดกับเธอ ฉันก็ไม่อยากปฏิเสธคำเชิญ เพราะถ้าฉันตายง่ายๆ ตอนที่เธอแนะนำตัวให้ฉันได้ยิน เสียใจที่ต้องปกป้องมาสเตอร์ ฉันเลยต้องไป! สละชีวิตเอง~” เอลเดียอธิบายอย่างอิ่มเอิบ “แต่มาสเตอร์แห่งโลกก็เมตตาฉัน จึงทุกอย่างก็เรียบร้อย” “… ” ดาเวิสอึ้งเสียซึ่งไม่รู้จะพูดอะไร เอลเดียเป็นวิญญาณฉลาดที่รู้จักหลบอันตราย หากเธออยู่ในอันตรายจริงๆ คงหนีไปแล้ว “แล้วเธอทำอะไร?” เขาถามต่อ “นั่น…เป็นความลับ!” “… ” เอลเดียดูสดใส ดาเวิสจึงไม่คิดว่าเธอจะเจ็บ แต่เมื่อหันมามองมาสเตอร์แห่งโลก เขาก็สงสัยว่ามาสเตอร์ได้ใส่ความคิดอะไรลงไปในเธอ เขารู้ว่าเธออาจไม่ตอบและอาจทำให้โกรธ ดังนั้นเขากะหลับตามและชี้ไปทางไกล “ทำไมที่นี่ต้องถูกปิด…?” “เพียงเพื่อความระมัดระวัง” เสียงของมาสเตอร์แห่งโลกอุ่นเย็น “พวกเจ้าสองคนมีภาระกรรมหนักมาก แม้จะไม่เรียกเหตุอุปสรรคใด ๆ ก็มักจะมีผู้ใดในโลกอมตะแท้ ๆ ที่รับพลังออร่าของเจ้าและลงมาที่นี่ได้ ฉันอยากปฏิเสธสถานการณ์นั้นเพื่อไม่ให้ใครมาชักใช้จุดอ่อนของเรา หรือผู้ที่ต้องการลงโทษเราในนามความยุติธรรม” “แต่แล้วจะทำไม‑” มาสเตอร์แห่งโลกขัดจังหวะ “ใช่, ภาระกรรมของฉันไม่จำเป็นต้องเพิ่มขึ้น แต่ฉันก็ไม่สามารถยืนมองเฉยเมื่อพวกเจ้าเชิญแขกที่ไม่ได้รับเชิญเข้ามาในโลกของฉัน ทำให้ฉันอยู่ในตำแหน่งอันอ่อนไหวและทำให้จักรวาลนี้ตกอยู่ในความเสี่ยงทุกครั้ง…” “… ” ดาเวิสและเมรียาเลี่ยงสายตากัน อย่างรู้สึกผิด พวกเขาดูเหมือนเด็ก ๆ หน้าที่หน้ามาสเตอร์ “ฉันคอยสังเกตพวกเจ้าอยู่บ่อยครั้ง แต่ที่นี่ ฉันคอยสังเกตตลอดเวลา เธอ‑” เธอชี้ไปที่เมรียา ดวงตาสวยงามคมชัด “ได้เข้าใจกฎหมายการเวียนตายระดับสาม ซึ่งในชีวิตก่อนหน้าของเธอไม่สามารถทำได้ และเธอ‑” ดาเวิสหลับตาเมื่อถูกชี้ “เจ้าเข้าใจกฎหมายการเวียนตายระดับหนึ่งและยังบรรลุกฎหมายแห่งความวุ่นวายระดับสาม ฉันไม่คาดคิดว่าร่างกายกำเนิดวุ่นวายจะพุ่งสูงขนาดนั้น ทำให้พลังของเจ้าเพิ่มขึ้นถึงสิบสองระดับ ไม่ใช่แค่วิญญาณแต่ร่างกายด้วย” “…!” เมรียาดูตกใจ แต่หน้าตาดาเวิสก็สั่น “ฉัน…เป็นตัวทดลอง…?” เขาชี้หน้าตัวเองด้วยมือสองข้าง แล้วก้มหน้า ทำให้มาสเตอร์แห่งโลกส่ายหัว “นั่นคือเธอเอง มันต้องการสนับสนุนร่างวิญญาณชีวิตนิรันดร์ของเธอ ทำให้ร่างกายของเธอไม่มีจุดอ่อนจึงไม่ตายง่าย แต่เธอมีแผนอื่น บางทีดีกว่าของฉัน และเจ้าได้รับสูตรเม็ดยา สร้างร่างกำเนิดวุ่นวายสำเร็จจริง ๆ เจ้าเคยคาดคิดไหมว่าฉันจะใช้มันกับตัวเองขณะที่ฉันไม่ต้องการร่างแบบนั้น?” “… ” ดาเวิสต้องหยุดพูดต่อหน้าผีร้ายคนนี้ เขาเรียนรู้ว่า ทุกยอดมีอีกยอดหนึ่งอยู่เหนือกว่า อย่างไรก็ตาม เขากระซิบมืออย่างไม่เต็มใจ “ขอบคุณสำหรับสูตรเม็ดยามาก ๆ หากไม่มีมัน ฉันคงเพิ่มพลังฝีมือศิลปะอมตะได้ยากเลย” มาสเตอร์แห่งโลกส่ายหัว “จุดสำคัญคือ—พวกเจ้าทั้งสองได้ละเมิดข้อห้ามของกฎหมายการเข้าใจ และสวรรค์โกรธจัด การทดสอบอุปสรรคต่อไปของเจ้าอาจยากอย่างมาก ถึงแม้ฉันไม่แน่ใจว่าพวกเจ้าอยู่ในระดับที่จะได้รับโทษจากเทพเจ้าเลยหรือเปล่า” “…!?” ดาเวิสและเมรียาตาโต โทษจากเทพ? โทษที่ทำให้มาสเตอร์แห่งโลกต้องเจอและทำให้วิญญาณของเธออ่อนแอ? พวกเขากำมือแน่น รู้สึกว่าตัวเองอาจกลายเป็นเป้าหมายของโทษจากเทพด้วยเช่นกัน เพราะภาระกรรมที่พวกเขารู้สึกถึงได้ถึงจุดที่สูงสุดเกินกว่าที่เคยเจอ อย่างไรก็ตาม โทษจากเทพไม่ใช่สิ่งที่มาคู่กับอุปสรรคสวรรค์ หากจะโดนก็ต้องโดนแล้ว พวกเขาจึงไม่ค่อยเข้าใจ พอพวกเขาจะถามมาสเตอร์แห่งโลก เธอก็พูดต่อ “ฉันมั่นใจว่ามีวิธีเอาชนะได้ แต่ฉันจะเตือนอีกครั้ง อย่าพยายามก้าวเข้าสู่ระดับจักรพรรดิอมตะ ไม่ก็…” มาสเตอร์แห่งโลกมองมือของดาเวิส ทำให้รู้สึกแสบร้อนที่ฝ่ามือหลัง ดาเวิสรู้ว่าเป็นที่ที่รูนการเคลื่อนที่ได้สลักไว้บนมือของเขา คาดว่าเธอกำลังเตือนว่าเธออาจเปิดใช้มันได้เช่นกัน “เข้าใจแล้ว” ดาเวิสพยักหน้าอย่างหนัก เหมือนรับข้อความนั้นแล้ว แต่หน้าตากลับเหมือนอยากถามอะไรต่อ “แล้วเรื่องการนอนกับเมรียาล่ะ? คงไม่เป็นปัญหา ถ้า‑‑ ” “… ” เมรียาจับแขนของเขา ทำให้ดาเวิสตอบสนอง แต่มาสเตอร์แห่งโลกยังคงเย็นชา “นั่นไม่ใช่ปัญหาของฉัน ฉันแค่เตือน ไม่ได้หยุดหรือเปลี่ยนเส้นทางของเจ้าที่อาจทำให้ภาระกรรมเพิ่มขึ้น ทำในที่ต้องการได้เลย แต่ไม่ต้องบ่นเมื่อผลลัพธ์มาถึงประตูของเจ้า” “… ” ดาเวิสและเมรียาเหมือนกำลังไตร่ตรองทางเลือกของตน แต่เมื่อพวกเขาจับตามุมสายตากัน ความคิดก็หายไปเหมือนพร่าหาย “ค้อนนั้นของวิลล์เป็นของเจ้าไหม?” มาสเตอร์แห่งโลกถามขึ้นโดยทันใด ดาเวิสคิคหน้าตึง เข้าสู่โหมดจริงจัง “ถ้าไม่ใช่ของฉัน ฉันคงไม่ได้เล่นสนุกกับสาวสวยของฉันแล้ว ต้องเก็บตัวไกลจากพวกเธอจนกว่าจะทำให้วิลล์คนอื่นตาย” “… ” มาสเตอร์แห่งโลกหลับตา ดูเหมือนไม่รู้จะคิดว่าคำพูดของเขาน่าขบขันหรือจริงจัง แต่อยู่ในใจเธอทราบดีว่าเขาเป็นใครหลังจากที่เขาปรับปรุงร่างวิญญาณของตน ความสงสัยของเธอกลายเป็นว่า เขายังซ่อนความเป็นตัวจริงอยู่หรือเปล่า แต่เธอก็สังเกตว่าเขากำลังพยายามกดดันมันไว้ เธอแม้ว่าอาจคิดว่าเป็นการหลอกลวง แต่ก็เห็นว่าเขาติดใจจนไม่อยากมีสัมพันธ์กับผู้หญิงเมื่อวิญญาณหยินอื่นซ่อนอยู่ในตัว ทำให้เธอไม่รู้จะคิดอย่างไร ในที่สุด เธอส่ายหัวและหายไปอย่างนิ่มนวล “เธอต้องการจะหมายถึงอะไร…?” เมรียาถามดาเวิสอย่างรวดเร็ว “อ้อ ไม่ต้องกังวลอะไรหรอก เพียงแค่วิญญาณของฉันจากร่างวิญญาณที่พัฒนาขึ้นมาใหม่ มีอาการแปลก ๆ เพราะคิดว่าตัวเองมากกว่าจักรพรรดิแล้ว” “แบบไหน…?” “เหมือนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่มองว่าชีวิตทุกชีวิตด้านล่างถือว่าเล็กน้อย โชคดีที่มี มิร่า ทำให้มันอ่อนลงแม้ว่ามันยังแสดงอาการบ้างเป็นครั้งคราว อย่างไรก็ตาม ฉันรับรองว่ามันไม่สำคัญเกินไป อย่ากังวล” “ทำไมเธอถึงทำแบบนั้น…?” เมรียาดูงุนงัน “ไม่ใช่นี่คือโอกาสที่ดีที่จะเพิ่มพลังของวิลล์ของตัวเองหรือ? ถ้าเราถ่ายทอดผ่านใจความตั้งใจ ใคร ๆ ก็ทำไม่ได้‑” “ไม่ขอบคุณ” ดาเวิสแสดงอาการดื้อ “ฉันไม่ได้อยากใช้ชีวิตแบบนั้นหรือฝึกฝนแบบนั้น ผู้สาวของฉันกลัวแค่ได้อยู่ใกล้ฉันในสภาพนั้นเลย เธอคิดว่าฉันจะยอมให้พวกเธอรู้สึกแบบนั้นต่อเนื่องหรือ? อยากให้เอลลียาตกใจใกล้ฉันหรือเปล่า?” “… ” เมรียาก็เงียบเหมือนมาสเตอร์แห่งโลกเช่นกัน แต่เธอส่ายหัว “จริง ๆ แล้ว ตั้งแต่ฉันออกมานี้ ฉันก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน อย่างไรก็ตาม วิญญาณของฉันคือวิญญาณของฉันเองและยอมรับเธอ อยากเธอก็พอแล้ว แต่ฉันอาจไม่รู้ว่ามันจะตอบสนองต่อคนอื่นอย่างไร ตอนหน้ามาสเตอร์แห่งโลก วิญญาณของฉันรู้วิธีแสดงออก แต่ต่อหน้าเอลเดีย… ” “… ” เอลเดียหลับตาขณะที่ถูกมองโดยทั้งสองคน “นั่ง~” “อ๋อ!~” เอลเดียนั่งลงบนยอดภูเขา ปากเธอเปิดอ้าปากด้วยความตกใจ การเคลื่อนไหวของเธอเป็นอัตโนมัติ วิญญาณของเธอก็สั่นไหวต่อวิลล์นี้ แต่เธอก็ลบเลือนและลุกขึ้นเหมือนจะทำหน้าตาอาย เธอรู้สึกเหมือนถูกจับกุมโดยบังเอิญ ถ้าไม่เช่นนั้นเหตุการณ์นี้คงไม่เกิด “ผสมกับกฎหมายอำนาจบางส่วน ฉันคิดว่าฉันสามารถบังคับวิลล์ของฉันให้กับคนอื่นได้อย่างมีประสิทธิภาพ” เมรีอาไม่อายใด ๆ ต่อการกระทำของเธอเมื่อหันมามองดาเวิส ทำให้ดาเวิสหลับตา เป็นไปได้ไหมว่าทั้งสองคนได้ขึ้นระดับที่วิญญาณของพวกเขาเกินระดับมนุษย์? ดาเวิสกลับศีรษะ เห็นว่าทั้งหมดเป็นปัญหาเรื่องรอง “เราควรกลับไหม? ถ้ากลับ ฉันอาจถูกชักชวนให้อยู่ต่อ ดังนั้น…ทำกันเถอะ…” เขาจับมือเธอด้วยสายตาอัศจรรย์ ทำให้สายตาอำมหิตของเมรียากลายเป็นหลอมละลายและสั่นไหว.