บทที่ 3768 พบน้องสาวคนที่สี่ “พี่สาวเชอร์ลี่… ฉันดีใจที่พี่ปลอดภัย…” “ฉันก็คิดถึงพี่เหมือนกัน~” เชอร์ลี่ลูบหัวของคลาร่าด้วยความอ่อนโยน นิ้วของเธอลูบผ่านผมสีบลอนด์ของเธออย่างอ่อนนุ่ม รู้ว่าพี่น้องคนนี้ไม่ค่อยเก่งเรื่องคำพูด คลาร่าหันศีรษะกลับมามองเชอร์ลี่ ไม่อยากจะเชื่อว่าพี่สาวได้กลายเป็นผู้ทรงพลังขนาดนี้ ไม่เพียงแต่มีพลัง แต่ลักษณะใบหน้าก็ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นบ้าง บางทีอาจเป็นแค่ภาพลวงของความมั่นใจก็ตาม ไม่ว่าจะอย่างไร คลาร่าก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน เพราะเธอรู้สึกดีใจที่ได้พบเชอร์ลี่ก่อนสถานการณ์ที่เมืองนั้นแย่ลง แต่เธอก็สงสัยทำไมจึงไม่รับรู้การแตกต่างของเชอร์ลี่ เธอเข้าใจว่าเชอร์ลี่ไม่ได้เป็นผู้แตกต่าง (Divergent) แต่ก็ยังมีภาระกรรม และนี่คือเหตุผลที่ทำให้เธอเป็นผู้แตกต่างแบบพาสซีฟที่เปลี่ยนชะตาชีวิตได้อย่างมาก แต่ยังไม่ถึงระดับที่อาจกลายเป็นมหันต์ หากเป็นเช่นนั้น คนที่มีภาระกรรมจากการได้เรียนรู้ความลับของจักรวาลก็อาจกลายเป็นผู้แตกต่างได้เช่นกัน แม้เธอจะไม่รับรู้ออร่าผู้แตกต่างจากเชอร์ลี่ แต่เธอก็สามารถระบุได้ว่าคนๆ นั้นอยู่ใกล้จะเป็นผู้แตกต่างหรือไม่ การที่ไม่พบออร่าดังกล่าวในเชอร์ลี่จึงหมายความว่าเชอร์ลี่อาจได้กำจัดความแตกต่างของตนออกไปด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง “พี่ทำอะไรเพื่อลบออร่าผู้แตกต่างของพี่หรือว่าการผ่านการบ่วงของจักรพ่อสวรรค์ทำให้พี่หมดออร่าทั้งหมดหรือเปล่า?” คลาร่ารู้ว่าการผ่านการบ่วงจะทำให้ภาระกรรมหายไป แต่ก็ต้องดูระดับของการบ่วงด้วย การบ่วงของจักรพ่อสวรรค์แน่นอนว่าจะเคลียร์ภาระกรรมส่วนใหญ่ที่มาจากตำแหน่ง ‘เทพ’ ได้ “ออร่าผู้แตกต่าง?” เชอร์ลี่ขดริมฝีปาก เธอไม่ค่อยรู้จักออร่าผู้แตกต่างมากนักเพราะไม่เคยรู้สึกเลย แต่เข้าใจคร่าวๆ ว่าเป็นอะไร “เอ่อ… ฉันผ่านการบ่วงของจักรพ่อสวรรค์ได้อย่างง่ายดาย นอกจากนั้นฉันก็ไม่ได้ซ่อนอะไรนอกจากฐานการเพาะชำของฉันเลย พี่ไม่รู้สึกหรือเปล่า?” เชอร์ลี่หยุดใช้เทคนิคการซ่อนตัวและยืดมือออกด้านข้างเหมือนให้คลาร่าตรวจสอบ แต่คลาร่าพยักหน้าแสดงว่าเธอรู้สึกได้ เชอร์ลี่จับเอวของตนเอง ดูอาย แล้วสาเหตุที่คลาร่าไม่รู้สึกออร่าผู้แตกต่างที่เคยทำให้เธอเกลียดเธอคืออะไร? ‘รอ… ยากลับอัศวินอัคราอาจมีผลแบบนี้หรือเปล่า… มันซ่อนออร่าผู้แตกต่างหรือเปล่า?’ นอกจากทำให้พลังเพิ่มหลายเท่าและความจุพลังขยายตามอวัยวะที่ขยายออกไป ยากลับนั้นไม่ได้ระบุว่ามันทำอะไรได้บ้าง แต่ถ้ามีผลเช่นนั้นก็สมเหตุสมผลที่อาจารย์ใหญ่ของโลกไม่เปิดเผย เพราะทุกคนอาจมองเห็นภาพฉายของมัน การเปิดเผยผลที่ควรจะซ่อนไว้ไม่สมเหตุสมผล แล้วผลนั้นเป็นชั่วคราวหรือถาวร? เชอร์ลี่ไม่แน่ใจและก็ไม่ได้มั่นใจว่ามาจากยากลับจริงหรือไม่ เพราะอาจมีสาเหตุอื่นๆ อีก ทั้งที่ความแตกต่างของเธอไม่ได้รุนแรงมาก เธอได้ฟื้นดาวิช แต่ตอนนั้นดาวิชยังไม่ใช่ผู้แตกต่าง ปัญหานี้จึงอาจไม่ใหญ่พอให้ตามหลงเธอหลังจากกลายเป็นจักรพ่อสวรรค์ ความแตกต่างของเธออาจหายไปเองหลังจากเคลียร์การบ่วงของจักรพ่อสวรรค์เช่นกัน—คลาร่าไม่เชื่อเลย อย่างไรก็ตาม เธอยื่นมือแล้วตบไหล่ของคลาร่า “ไม่ต้องกังวลเลย ฉันคือเชอร์ลี่ พี่วางใจฉันได้ในทุกสถานการณ์” “ฉันรู้นะ…” ริมฝีปากของคลาร่ากัดไว้ เธอไม่ได้สงสัยว่าตัวคนต่อหน้าเธอเป็นคนปลอม เชอร์ลี่วิ่งไปหาปานคา กอดเธออย่างแน่นหนา พยายามสัมผัสหางของปานคา ทำให้เธอสั่นเหมือนถูกสัตว์นักล่าเจาะจง เชอร์ลี่ไม่ได้หยามปานคามากเกินไปและพยักหน้าให้ลั่นควาและยิลลา เธอรู้สึกชื่นชมที่พวกเขากล้าดำเนินการเสี่ยงมาที่นี่ แม้ว่าในตอนนี้เธอคาดว่า พวกเขาเป็นอวตารหลังจากกอดกัน แต่คลาร่ากระโดดเข้าสู่ประเด็นทันที “เดี๋ยวออกก่อนเถอะ มีนักรบสวรรค์คนหนึ่งกำลังมุ่งหน้าไปรีเวราทาวน์ พวกเขาอาจไล่ตามเราได้เร็ว” “โอเค ไปกันเลย ไปไหน?” ใบหน้าของเชอร์ลี่สว่างไสว เธอรอคอยจะเจอเดวิส แต่ใบหน้าก็พองลงทันที “แล้ว... ฉันติดต่อพี่สาวใหญ่ไม่ได้-” คลาร่าหันไปแต่ยกมือบอกให้เชอร์ลี่หยุดพูด เธออยากออกจากหุบเขาแต่คิ้วของเธอคมชัดขณะมองไปยังระยะไกล เธอรับรู้ถึงการปรากฏตัวของนักรบสวรรค์อีกคนหนึ่งที่ใกล้เข้ามา ไม่คาดคิดว่าจะตามตามหลังเรามาได้เร็วขนาดนั้น ตอนแรกมันเป็นเพียงความรู้สึกคลุมเครือ แต่ยิ่งใกล้เข้ามาเธอก็ยิ่งรับรู้ได้ชัดเจน ทางออกอาจเป็นถ้ำเล็กๆ ที่เชื่อมต่อไปยังที่ไหนสักแห่งในภูเขานี้ หรืออาจเป็นทางตัน “เราโดนบีบคั้นแล้ว” คลาร่าพูดออกมาโดยไม่คาดคิดว่านักรบสวรรค์จะมาถึงเร็วขนาดนี้ “อ๋อ?” เชอร์ลี่คอยยกคิ้ว แต่คลาร่ากล่าวต่อ “เราต้องหนีผ่านถ้ำแคบเหล่านี้หรือจะเผชิญกับนักรบสวรรค์ที่กำลังมาถึง แต่ถ้าตัดสินใจต่อสู้ เราก็อาจถูกเปิดเผย” ยิลลาและคนอื่นๆ ก็เริ่มเครียด พวกเขาได้รวมตัวกับเชอร์ลี่โดยไม่ถูกจับ แต่ดูเหมือนว่าเรื่องจะไม่ง่ายสำหรับพวกเขา “ถ้าอยากจับฉันก็จับเลย” เชอร์ลี่สวมฮูดและงอมมือออก ทำให้คนอื่นๆ กะบังตา “ถ้านักรบสวรรค์ละทิ้งหลังเห็นฉันถูกจับไป นั่นก็ดีแล้ว ถ้าไม่ ฉันเชื่อว่าเสี่ยวหลานจะจัดการกับนักรบสวรรค์ให้ได้ใช่ไหม?” “Ski!?” เสียงปีกกระพริบมาจากแขนของคลาร่า หัวฟินิกซ์สีขาวเย็นเล็กๆ โผล่ออกมาจากเสื้อแขนของเธอ ดูท้อแท้ “ไม่คิดว่าพี่สาวเชอร์ลี่จะเจอฉันได้ แม้ฉันจะทะลุระดับนี้ไปแล้ว…” “ฮิฮิ~” เชอร์ลี่หัวเราะคิกคัก *บัง!~* ทันใดนั้น หินใหญ่จากภูเขาเบื้องหลังพุ่งลงมาทับพื้นหินบางชิ้น ตัดผ่านยอดเขาเหมือนเลื่อย แล้วโค้งงอกลับไปตามแนวทแยง ทำให้หินกลายเป็นชิ้นๆ เสียงโซ่กรีดกรีดเมื่อยิลลาดึงเลื่อยกลับและมองมาที่พวกเขา “ทำอะไรอยู่? ถ้าจะหลอกใครต้องทำให้ดูสมจริงหน่อย” “ใช่…” ลังกัวกระโดดขึ้นแล้วยกดาบของเธอตัดหินให้เป็นชิ้น ส่วนปานคาก็เข้าร่วมต่อด้วย แต่แทนที่จะใช้เล็บ เธอก็ต่อยออก ทำให้ด้านหน้าของภูเขาแตกเป็นหลายชิ้น “อย่าไปเกินขอบเขต…” ซังกัวยกดาบกว้างด้วยเท้าและฟาดลงอย่างราบรื่น ทำให้เกิดหลุมอาบบกขนาดยักษ์บนดิน เธอทำเช่นนี้หลายครั้งในขณะที่เชอร์ลี่เฝ้าดูด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความพอใจ ยิลลาตอบสนองเร็วเหมือนที่เคยช่วยดาวิชพ้นจากอารมณ์แปรปรวนของเซโนวาอาร์โทริอา ซังกัวก็ยอดเยี่ยมเช่นเดียวกับอดีตโจร เธอวางการโจมตีอย่างสมเหตุสมานกับสิ่งที่คนอื่นทำลาย ทำให้เชอร์ลี่สามารถจินตนาการสถานการณ์ต่อสู้ในหัวและเข้าใจว่าประสบการณ์ของซังกัวในสนามรบนั้นกว้างใหญ่แค่ไหน ในขณะเดียวกัน คลาร่าก็ผูกแขนของเชอร์ลี่ด้วยเชือกเยือกแข็ง พร้อมทำการมัดตัวของเธอด้วย “โอ้โห~ ถ้าเธอนำฉันไปให้พี่ชายของเธอแบบนี้ เขาจะบ้าจนจูบฉันที่แก้ม…” “พี่ใหญ่…” คลาร่าตบแขนของเชอร์ลี่ออกมา ดวงตาเธอเกือบกลมกล่อมขณะเชอร์ลี่หัวเราะละลาย แกล้งคลาร่าเป็นหนึ่งในความบันเทิงที่เธอชอบทำ เพราะทำให้ใบหน้าที่ไม่มีอารมณ์ของคลาร่าเปล่งประกายเหมือนทองคำ ไม่กี่วินาทีต่อมาบางส่วนของหุบเขาถูกทำลายจนดูเหมือนสงครามจบลงแล้วและผู้สืบทอดยอมจำนนด้วยใจอาสา ทันทีที่จบการโจมตี ความรู้สึกร่างวิญญาณพุ่งผ่านพวกเขา แค่เชอร์ลี่และเสี่ยวหลานเท่านั้นที่รับรู้ได้ ส่วนคนอื่นๆ ถูกเตือนโดยพวกเขา “ระวังนักรบสวรรค์ พวกเขาเป็นคนระมัดระวังมาก มีสนามความรู้สึกวิญญาณรอบๆ หนึ่งพันกิโลเมตรเพื่อบล็อกการโจมตีแบบลอบเร้น อย่าส่งสัญญาณวิญญาณถึงฉันเลย…” เชอร์ลี่เตือนผ่านสัญญาณวิญญาณ ที่อัตรานี้คลาร่าเท่านั้นที่สื่อสารกับเธอโดยใช้สัญญาณวิญญาณแบบกายภาพเพราะเธอกำลังจับไหล่เธอ พวกเขาเริ่มบินออกจากหุบเขา ไปได้ครึ่งทางก่อนที่พวกเขาจะเห็นชายผมสีขาวสวมชุดสีฟ้าโผล่ขึ้นมา เขาข้ามผ่านด้านเทือกเขาแล้วลอยอยู่ที่ทางเข้าแห่งหุบเขากลางทางเหมือนเป็นกำแพงกั้นทางของพวกเขา