บทที่ 4784: ไปหาอาร์ค “อาร์คไม่อยู่ที่นี่…” โนคทิสยิ้มเบา ๆ “ฉันได้ยินว่าเขาอยู่กับแม่ของเขานะ แม่ฟิโอรานั้นค่อนข้างปกป้องลูกมาก นอกจากนี้พวกเขาอาจมีธุระอย่างอื่นอยู่” “อืม…” ลิเดียพยักหน้า คนอื่นๆก็เงียบเช่นกัน ทุกคนต่างรู้ว่าอาร์คเป็นคนที่พรสวรรค์น้อยที่สุดในบรรดาพวกเขา พวกเขาใส่ใจเขาแต่ก็หยุดไม่ได้จากข่าวลือที่แพร่กระจายออกนอกรอบครอบครัว ผู้คนมากมายคุยกันกระซิบกระซ่าบีบคั้นว่าเขาดูคล้ายพ่อของพวกเขามากเลย แต่กลับไม่ได้สืบทอดตัดไร้สักหยดจากพรสวรรค์ของพ่อเลย พวกเขาไม่ชอบเช่นนั้นเลย ดังนั้นเมื่อมีการพูดถึงอาร์ค พวกเขาก็มักจะนิ่งเงียบราวกับว่ามีคำสั่งห้ามหัวข้อดังกล่าวโดยรวม “ฉันจะไปหาอาแชมป์ใหญ่อาร์คกับแม่ฟิโอรานะ~” แต่ลิเดียดูเหมือนไม่สนใจอะไรเลย ยิ้มแล้วกระโดดออกไป โนคทิสยื่นมืออยากจะหยุดเธอแต่ก็ปล่อยไว้ มือของเขาไปคลึงผมขณะขูดหัว “ฉันหวังว่ามันจะไม่ทำให้อาร์คอึดอัดเกินไป…” ขณะที่ทุกคนยังคงเงียบอยู่ เชเรียะก็สลับวิธีไล่เด็ก ๆ ตัวอื่นออกไปโดยบอกว่าพวกเขาจะเล่นซ่อนหา ธรรมชาติของเกมนี้ไม่ให้ใช้สังหาริมทรัพย์จิตใจ มิฉะนั้นจะต้องได้รับโทษ แต่เทคนิคการซ่อนเร้นนั้นได้รับอนุญาต เกมนี้ไม่เพียงทำให้เด็ก ๆ มีการรับรู้ที่ดีขึ้นเท่านั้น แต่ยังช่วยให้พวกเขาได้ฝึกความคิดสร้างสรรค์ในการซ่อนหรือสืบหาแบบต่าง ๆ “เขาอาจไม่ยอมรับผู้มาเยือนแบบพวกเรา แต่ก็แค่ลิเดียคนเล็ก ๆ ทำไมเขาไม่อยากเจอเธอเลยละ?” สติกซ์ส่ายหัว “ถ้าเธอได้เจอเขาแล้วก็ดีแล้ว เธอจะทำให้เขามีความสุขได้มากเลย” เทียนยูหัวเราะอ่อน เขาเชื่อว่าลิเดียจะทำให้อาร์คฟื้นฟูอารมณ์ได้ เพราะสองคนคบกันใกล้ชิดมาก “การให้ลิเดียเดินออกไปได้หรือ?” เซี๊ยะกังวลถึงทั้งสองคน “ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วน” ออเรลียส่ายหัว “พวกเรายังมีเวลาอยู่บ้างก่อนจะออกเดินทาง จนกว่าช่วงนั้น ลิเดียให้กำลังใจอาร์คได้เลย นอกจากนี้คุณลุงเลราเฝ้าดูเราทุกคนอยู่แล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง” ทุกคนพยักหน้า เทียนยูขมหน้าตั้งแต่ต้น “แม้กระนั้น อย่าอยากว่าแปลกใจที่อาร์คยังคงสภาพการบ่มเพาะไม่มั่นคง? เขาเกิดมาจากตระกูลเดวิสของเรา แหล่งทรัพยากรมีเพียงพอ แม้ในชั้นสามซึ่งสมาชิกส่วนใหญ่เป็นผู้ครองกายอันเป็นเอกลักษณ์ พวกเขาไม่ได้ด้อยกว่าเราเลยอนาคตของพวกเขากำลังสดใส เช่นเดียวกับอาร์ค” “พรสวรรค์ของเขาอาจแค่กลาง ๆ เท่านั้น แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีศักยภาพในการบ่มเพาะเลย ด้วยทรัพยากรอันมหาศาลของตระกูล เราควรจะได้อัจฉริยะระดับสุดยอด แต่เขายังไม่สามารถรวบรวม ‘ภาชนะศีลอัมรต’ ของโลกได้เลย นี่แปลกจริง” เขาพูดซ้ำสองครั้งโดยเน้นย้ำ “แม้ไม่พูดถึงก็ยังแปลก” ออเรลียพูดด้วยน้ำเสียงเงียบขรึม “แต่แม่และคนอื่น ๆ ได้ตรวจสอบการบ่มเพาะของเขาแล้วก็ไม่พบความบกพร่องอะไร พวกเขาไม่ได้ละเลยเขา พ่อแม่มิโรอีเคยตรวจสอบหลายครั้งก่อนจากไปแล้ว แต่ก็ไม่มีอะไรแปลก” “…” ความเงียบปกคลุมกลุ่ม เมื่อพูดถึงอาร์ค พวกเขารู้สึกอับอายไร้มทางทำอะไรหากผู้เฒ่าอาวุโสที่สุดของพวกเขาเองก็ทำอะไรไม่ได้ ถ้าผู้ที่ฉลาดที่สุดของตระกูลไม่สามารถสังเกตเห็นความแปลกประหลาดในพี่ชายของตน นั่นหมายถึงอนาคตของเขานั้นมืดมนแน่นอน พวกเขาไม่อาจจินตนาการว่าตัวเองอยู่ในรองเท้าของเขา ความสิ้นหวังและความรู้สึกถูกตั๋วละเลยเจือจางทำให้เท่ากับถูกแทง พวกเขากลัวจะออกมานอกบ้านโดยรู้สึกว่าอาจต้องขอโทษพ่อแม่ที่เป็นผลไม้ที่ไร้คุณค่า พวกเขาสงสัยว่าอาร์คคงรู้สึกแบบเดียวกัน จึงละทิ้งตนเองไว้ในห้องหลังจากพ่อจากไป พวกเขาไม่กล้าปรากฏหน้าต่อหน้าเขาเพื่อบอกว่า “ต้องยิ้มให้หน่อย” เพราะตัวเองไม่ใช่เขา พวกเขามียีนและกายภาพที่สมบูรณ์แบบ แม้ผู้ที่สืบทอดบรรดาเลือดระดับจักรพรรดิจากแม่ก็หายากมากในโลก แต่ในตระกูลเดวิสกลับพบได้บ่อย ดังนั้น การที่อาร์คไม่ได้สืบทอดพรสวรรค์แม้หนึ่งหยดก็ทำให้เขารู้สึกว่า “ไม่เข้าที่” “ได้เลย อย่าเปลี่ยนเป็นซึมเศร้า สิ่งนี้อาร์คต้องพาตัวเองผ่านไปเอง” ออเรลียปลอบพี่น้องคนเล็ก “เราทำได้แค่คอยสนับสนุนตามที่เขาต้องการตราบใดที่สอดคล้องกับศีลธรรมและกฎของตระกูลเดวิส เราเป็นพี่น้องของเขา ห้ามละเลยเขา” “แน่นอน” “นี่คือเรื่องปกติ” คนอื่น ๆ ตอบรับโดยไม่ลังเล ระดับของพวกเขาอาจต่างกัน แต่ทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งของรุ่นแรกของตระกูลเดวิส พวกเขาเติบโตมาด้วยกัน เรียนด้วยกัน เล่นด้วยกัน ล้อเลียนกันต่อสู้ด่าเลย แล้วยอมกันคืน พวกเขารู้จักกันอย่างเป็นธรรมชาติ และนั่นคือเหตุผลที่ความอับอายของอาร์คทำให้พวกเขาก็รู้สึกอับอายเช่นกัน การทิ้งอาร์คไว้เบื้องหลังก็ไม่รู้สึกถูกต้องกับพวกเขา แต่เพื่อครอบครัวก็ต้องก้าวต่อไป แม้ตอนนี้พวกเขาตระหนักว่าต้องเข้าสู่แนวหน้าและปกป้องครอบครัวหลังจากเข้าสู่อิมไพเรียนสเตจในอาณาจักรบน ไม่มีใครบังคับให้พวกเขาทำ แต่พวกเขาอยากทำ “ฮา! จับได้แล้วไซเรน หน้าแข็งแบบนั้นทำไม? ยิ้มให้หน่อย!~ หนุ่มหล่อ~” เสียงหัวเราะของเชเรียะทำให้พวกเขาตื่นจากความฝัน ริมฝีกลายเป็นรอยยิ้มเมื่อรู้ว่าจะได้เห็นพี่น้องคนใหม่เติบโต ======== “หึ่ม~ มืม~” ลิเดียอุ่นอุ่นขับขานออกมาเบา ๆ ตามหินบันไดขณะที่กระโดดตามทางเดิน ผ้าคลุมสีขาวของเธอพลิ้วไหลราวเมฆน้อยลอยอยู่ในอากาศ บริกรและสาวเลี้ยงก้มศีรษะให้เมื่อเธอผ่านไป ทุกคนมาพร้อมรอยยิ้มอุ่นใจที่เธอตอบสนองด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา แม้เธอยังอายุเก้า ขวัญของเธอคล้ายแม่อย่างชัดเจน ทุกคนรู้ว่าเธอจะกลายเป็นเทวดาแห่งสวรรค์ แต่ถ้าใครได้รู้ความคิดของเธอ โลกของพวกเขาอาจพังทลาย ‘ตระกูลเดวิส… ทราบกันทั่วดินแดนมนุษย์ว่าโหดร้าย ไม่ยุติธรรม เหยียดหยามและหยิ่งยโส—เรื่องที่คนต่างดาวเชื่อเมื่อเขาแรกปรากฏในโลกอมตะแท้…’ เธอหัวเราะในใจพร้อมโบกมือให้หัวหน้าบริกรเอสเวลและกอดเธออย่างอ่อนโยน เอสเวลย่อตัวลงและคุยกับเธอสักพักก่อนส่งเธอออกไป ลิเดียจับจังหวะขณะกระโดดบนทางเท้า ‘ถ้าพวกโง่เหล่านั้นรู้…ว่าที่นี่เป็นสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์เมื่อเทียบกับเจ้าอาณาจักรโหดร้าย…พ่อแม่อุทิศรัก บรรพบุรุษเมตตา พี่น้องพร้อมต่อสู้เพื่อกันและกัน… เฮ้อ แม้ว่าเธอเคยใช้ชีวิตหลายชาติก่อนแล้วก็ยังรู้สึกว่าอิ่มอุ่น…อิจฉา…’ สีหน้าของเธอสลักความโกรธเล็กน้อยเมื่อเธอค่อย ๆ เข้าสู่ลานกว้างแห่งหนึ่ง เธอเข้ามาดูรูปปั้นของ “พ่อ” ที่เธอเรียกว่าพ่อแล้วเดินต่อขึ้นบันไดหิน ‘ที่นี่ไม่มีการแสดงออกที่ฟุ่มเฟือย…ไม่มีความเย็นชาของอำนาจที่ทำให้ทุกคนต้องทุกข์ ทิ้งอิสระให้ฉันได้เคลื่อนที่ตามใจ… พ่อสร้างครอบครัวเป็นอสูรที่เต็มไปด้วยความอุ่นใจ…แต่ความตั้งคำถามต่อจุดจบของมันยังค้างคา… ความอบอุ่นกระจ่างเกลียวทำให้ฉันลืมความหลังไปบ้าง…’ เสียงขับขานของเธอหยุดเมื่อเห็นประตูหลักของคฤหาสน์แม่ฟิโอรา ‘บ้านของผู้หญิงอิสระและแตกแยก…’ ที่หน้าคฤหาสน์มีราชินีหญิงคนหนึ่งกวาดพื้นด้วยไม้กวาด “น้อยลิเดีย อยากมาหาอาร์คหนุ่มไหม?” “แน่นอน~” ลิเดียหน้ามีประกาย “แม่ฟิโอรามีอยู่ในนั้นไหม?” “มีค่ะ เชิญเข้า~” บริกรทำสัญญาณเชิญแล้วลิเดียก็เดินข้ามผ่าน เธอกดประตูเปิดเข้าไปในคฤหาสน์ที่คุ้นเคยหลายครั้ง ความอบอุ่นต้อนรับเธอทันที แสงนวลส่องลงบนเธอ พื้นอันลื่นเงางามสะท้อนใบหน้าจากัน ทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่บ้าน ‘แม่ของฉันเป็นนักวิจัยบ้า ชอบฉันแต่ก็หายไปบ่อย ๆ…’ เธอทำหน้าน่ารำคาญและส่ายหัวขณะกรีดร้อง “แม่ฟิโอรา ฉันอยู่ที่นี่แล้ว~” “ลิเดียที่รัก~” เสียงอ่อนโยนดังขึ้นขณะฟิโอราปรากฏตัวดั่งลมพัดมา แรกทำให้หัวใจเธอเต้นแรง เธอยังยิ้มแบบขบขัน “แม่คะ คุณมักชักเย้าฉันอยู่…” “ฮิ๋ง~” ฟิโอรายิ้มขำ “ใช่เลย มันเป็นงานอดีตที่ฉันชอบทำ คุณมามาเล่นกับอาร์คหรือเปล่า?” “อึน~” ลิเดียพยักหน้าอย่างแรง “อาแชมป์อาร์คเปิดห้องแล้วหรือ? ฉันอยากพบเขา” “อ๋อ…คิดว่าเขาอยู่แล้ว ไปเลยเจอเขาได้เลย” ฟิโอราลังเลสักหน่อยแต่ก็ส่งลิเดียต่อไป “ขอบคุณแม่!” ลิเดียพูดด้วยเสียงอุทาหรณ์แล้วเดินผ่านแม่ มือเล็ก ๆ ของเธอสัมผัสฟิโอรานิดหน่อย อย่างไรก็ตามการสั่นอ่อนของฟิโอร่าชี้ให้เธอเห็นหลายอย่าง ลิเดียเดินเงียบ ๆ ไปตามทางเดินคุ้นเคยจนถึงประตูไม้สลักลายเมฆ เธอยืนอยู่หน้าประตู แสดงสีหน้าอ่อนโยน ไม่ใช่เด็กซนแต่เต็มไปด้วยความสงบของผู้ใหญ่ ‘อสูรของตระกูลเดวิสเป็นพลังที่ต้องระวัง หากให้มันเติบโตอย่างเต็มที่ แต่คนนี้ต่าง…’ ดวงตาของเธอเด่นแสง ‘ลูกเกี๊ยวตัวเล็ก ๆ ที่โชคไม่ดีของชะตา’