บทที่ 4765: ใกล้กับหลุมอวกาศ “…” ริโอกซ์สพลูมกรีดลมเข้าปาก เธอพยักหน้าแทนที่จะตอบแบบกระต่ายสีดำที่ตกใจ ในความเป็นจริงแล้ว เธอเคยเห็นเขาทำมากกว่าจะตาย เธอปากแคบแล้วตอบ “เจ้าได้กลับมาร่างผีแล้วต่อมาก็กลับมาเป็นมนุษย์ก่อนจะล้มลงจริงหรือว่ามนุษย์จริง?” “ข้าคิดว่าข้าคือมนุษย์” ดาวิดตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับว่าเขาเองก็ไม่เชื่อในคำพูดของตนเอง อย่างไรก็ตาม การเข้าใจกฎหมายหัวใจลึกลับควรเป็นหลักฐานชัดเจนว่าเขาเป็นมนุษย์ เขาไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เขาดึงลมหายใจออกแล้วขอร้องให้เธออย่าเล่าเรื่องใดให้เขาฟังก่อน เพราะเขาเชื่อการตัดสินใจของ ฟอลเลิน เฮเว่น อย่างไรก็ตาม เขาก็ถามว่าเขามาถึงที่นี่อย่างไรและสถานที่นี้คืออะไร ริโอกซ์สพลูมใช้เวลาแคบ ๆ เพื่อดันความสยองขวัญในหัวออกและหายใจออก “ตั้งแต่เจ้าได้ฟื้นฟูร่างกายของตนเองได้แล้วสิบวัน นับตั้งแต่ยอดเขาวิญญาณหลายสีหลอนพังทลาย คุณปู่ได้หลบเข้าไปในความว่างเปล่าและพาเราห่างไกลออกไป ข้าบอกว่าต้องกลับมาที่นี่ที่เจ้าเคยพาผมไป ดังนั้นคุณปู่จึงวางเราที่นี่แล้วจากไป ดูเหมือนว่าตอนนี้เขายังโกรธแค้นต่อคุณยาย…และเขามีจดหมายให้เจ้า” เธอยื่นม้วนกระดาษให้เขา เขาเปิดม้วนขึ้น [เจ้า…อันตราย ข้าบอกว่าอย่าใช้ของต้องคำสาปนั้น แต่…บังเอิญมันกลับช่วยหลายคนในภูเขา ข้ามั่นใจว่าเจ้าจะดูแลหลานสาวของข้า ข้าจะพยายามอยู่รอดจนเจ้าพาฝาแสดงกลับมาหาข้า ส่วนวิธีที่เจ้าสามารถส่งเธอมาได้ ลูกสาวของข้าอาจรู้อยู่] คิ้วของดาวิดกระพริบเมื่อสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของข้อความในตอนท้าย หมายความว่าเขาไม่ควรกลับมาถึงโดยไม่มีลูกสาว หรือว่าต้องไม่กลับมาเลยหรือ? ดาวิดรู้ว่าเขาไม่ควรอยู่ที่นี่ หลังจากละเมิดผู้ปกครองโดยทำให้พวกเขาต้องต่อสู้กับวิญญาณศิลาจารึกแห่งความชั่วร้าย การอยู่ในมิติธาตุเป็นอันตราย เขาใส่ม้วนกระดาษไว้ในแหวนและพูดว่า “ออกไปเร็ว ๆ เราไม่มีเวลา” “โอเค…” ริโอกซ์สพลูมลงพื้นและดึงแผ่นสังหารออกมา “นี่คือแผ่นสังหารที่บรรจุสารสภาพวิญญาณคุณยาย ด้วยเหตุนี้เราจึงซ่อนตัวได้” “แผ่นสังหารระดับเทพจริง ๆ หรือ?” ดาวิดตะลึง แต่เขากลับแสดงความผิดหวังอย่างรวดเร็ว เพราะรู้ว่าเขาจะไม่สามารถนำมันกลับได้ ‘อย่างน้อยก็ดีที่ฉันอาจใช้มันบังทางเข้าที่จะเปิดในครั้งหน้า แต่อย่างไรถ้ามันอาจไม่เปิดจนกว่าจะถึงโอกาสต่อไป? ใครจะรู้ว่าจะต้องรอนานแค่ไหน? แต่ก็ยังคงเป็นประโยชน์ในการขนส่งคนของข้าโดยไม่ให้ใครพบ…’ “รอแป๊บ! เหตุการณ์หายนะที่นี่ล่ะ?” “คุณปู่ทำให้นอนหลับ” “ดี...” ดาวิดพยักหน้า “เราต้องใช้มันเพื่อกันให้ผู้เพาะปลูกคนอื่นไม่เข้ามาค้นคว้า บางทียังมีวิญญาณเสน่ห์ล่ะ” “อา…คิดว่าคุณปู่พาเธอไปแล้ว” ริโอกซ์สพลูมพยักหน้าแล้วมองหลบ “…” ดาวิดขมวดคิ้ว เขาเงียบอยู่สักสองสามวินาทีแต่ไม่อาจเงียบต่อเมื่อเห็นแหวนชีวิตของเธอ เขารู้ว่าวิญญาณเสน่ห์อยู่ภายในจริง ๆ เพราะเจตจำนงของเขาได้ดึงยืดเจตจำนงของเธอออกมาทำให้เขารู้สึกถึงเธอ “ริโอกซ์ส อย่าสอนโกหกอีกเลยนะ” เขาพูดเบา ๆ ริโอกซ์สพลูมแทบกระโดดขึ้นเมื่อซ่อนแหวนไว้ด้านหลัง เธอมองดาวิดด้วยน้ำตา “ข…ข้ไม่ได้อยากให้เธอตาย” “…” ดาวิดรู้สึกอึดอัดกับการที่ริโอกซ์สพลูมร้องไห้อย่างด่วนเพื่อให้ได้ตามใจ เขารู้ว่าเธอดื้อรั้น แต่ในสายตาของเขาก็ยังเป็นเด็กที่ยังอ่อนวัย เธออาจไม่ต่างจากคาลิปเซียในแง่การพัฒนาจิตใจ “ถ้า…ถ้าเจ้าอยากฆ่าเธอ แค่ฆ่าข้าก่อน…!” ริโอกซ์สพลูมประกาศด้วยสีหน้ากลัวแต่เด็ดเดี่ยว “เธอ-!” ดาวิดชี้ที่เธอด้วยความโกรธแต่ใบหน้าแสดงความอ่อนโยน ตราบใดที่แฟร์รี่ เวลเวทมูนปรากฏต่อหน้าเขา เขาก็สามารถสั่งให้เธอเสียชีวิตได้ แม้เขาไม่แน่ใจว่าจะสำเร็จหรือไม่ เพราะอาจมีการสะท้อนรุนแรงจากเจตจำนงของเธอที่ทำให้เธอกลับมาควบคุมได้ อย่างไรก็ตาม ความเกลียดชังของเขาลึกซึ้งจนยอมเสียสารวิญญาณแม้จะต้องฆ่าเธอในทันที เพราะเขาไม่อาจสกัดกั้นได้เอง แต่เมื่อริโอกซ์สพลูมดื้อรั้นขนาดนี้ เขาจะทำอะไรได้บ้าง? เมื่อวิญญาณแห่งความมืดตะโกนขอให้เขาอภัยเธอหลายครั้ง เขาจะยังคงเย็นชาได้หรือ? ดาวิดตระหนักว่าแม้เขาจะฆ่าแฟร์รี่ เวลเวทมูนได้ แม้จะลำบากก็ตาม แต่ริโอกซ์สพลูมจะไม่เหมือนเดิม ความหวังของเธอจะตาย ความกตัญญูและความใกล้ชิดกับตระกูลดาวิดจะค่อย ๆ ซึมล้อมไป แม้ในมุมกลยุทธ์ เขาก็อาจเสียการสนับสนุนจากอีแซลท์ผู้ทรงพลัง แต่ยิ่งสำคัญที่สุดคือ เธออาจตอบโต้และกลายเป็นศัตรู ตอนนี้มันไม่ได้เป็นแค่เรื่องทำให้บีไล่เสียใจแล้ว ถ้าเธอกลายเป็นศัตรู ดาวิดก็จะเสียใจด้วย ตั้งแต่ต้นจนจบเธอไม่เคยทิ้งเขาเลย ขอให้คุณปู่ช่วยชีวิตเขา ร้องขอให้พวกเขาไม่ต่อสู้ จนพาเขามาถึงที่ปลอดภัยโดยแทนที่จะอยู่กับคุณปู่ ไม่ได้เป็นเรื่องที่เธอรู้สึกขอบคุณตระกูลดาวิด แต่เขาเองถึงขอบคุณเธอมากกว่า เขาวางมือลงและถอนหายใจพร้อมรอยยิ้มขบขัน “อย่างน้อยเธอพอจะชักชวนให้ข้าเชื่อว่าเธอจะเป็นหนี้ของข้าในฐานะทาส ไม่ต้องเสียสละตัวเองเพื่อเธอเลย…” “ไม่! มิสเตอร์บีไลสสอนให้ข้าไม่ทิ้งเพื่อน…! แม้พวกเขาจะหลงทาง เธอสอนให้ข้าดึงพวกเขากลับ…! หลังจากพยายามทุกวิธีแล้วไม่มีผล เราต้องกำจัดเพื่อความเมตตา!” ริโอกซ์สพลูมตอบด้วยเสียงเต็มอิ่ม น้ำตาเต็มตา “…” ดาวิดตั้งหัวลงอย่างอับอาย เพราะนี่เป็นสิ่งที่ครอบครัวของเขาสอนลูกทุกคน ดูเหมือนบีไลสจะสอนริโอกซ์สพลูมและแม้แต่วิญญาณโลหะของเธอ เมลลูค้า “เอาล่ะ อย่าให้เธอปรากฏต่อหน้าข้า” ดาวิดส่งเสียงหายใจรบกวนและโยนมือของเขา ความรู้สึกวิญญาณระเบิดออกแต่ถูกหมอกมืดชะลาง ทำให้เขาหายใจลึกและส่งสัญญาณให้ริโอกซ์สพลูมพาเขาออกไป “ขอบคุณครับ, ท่านมาสเตอร์!~” ริโอกซ์สพลูมยิ้มอย่างสดใส เช็ดน้ำตาแล้วส่งยิ้มอ่อนโยนและพาเขาไปยังสถานที่ที่เขาเคยชี้ให้เห็น ดาวิดรู้สึกว่าไม่มีอำนาจ เขาไม่เข้าใจทำไมริโอกซ์สพลูมถึงไม่โจมตีเขาและวิ่งหนีไป แม้เขาจะไม่มีอำนาจทำร้ายเธอ แม้ผลลัพธ์จะดี เขาก็ยังรู้สึกว่าการเดินทางในคอนติเนนท์ชาร์ดนี้ทำให้เขาใจอืดอัด ไม่อาจทำอะไรต่อผู้ที่พยายามเสน่ห์เขา คนหนึ่งต้องการทำร้ายเขาและริโอกซ์สพลูมเพื่อชำระหนี้ให้มาสเตอร์ของเธอ แต่ถูกปกป้องโดยริโอกซ์สพลูมที่ต้องการปกป้องเธอเสมอ อีกคนหนึ่งต้องการรักเขาอย่างลึกซึ้งจนเกือบบ้าหมอง เขามองแหวนระยะเวลาแห่งความว่างเปล่า คิดว่าต้องเรียกแฟร์รี่ ธันเดอร์เบลซหรือไม่ ความรู้สึกวิญญาณไหลผ่าน เขาเห็นใบหน้าสวยของเธอพร้อมแสดงความเจ็บปวดแต่พึงพอใจ น้ำเลือดหยดจากปาก ทำให้หัวใจของเขาตระหนัก เธอหยุดเวลา…แต่ความมุ่งมั่นของเธอยังคงเหมือนเดิม เชื่อว่าเขาจะปลดปล่อยเธอและรักษาเธอให้พ้นจากพิษ.