บทที่ 374 ไม่เพียงแต่งดงาม แต่ยังอันตรายถึงชีวิต "นี่มันหมายความว่ายังไง กู่กวนถิง!" ฟู่ควนชี้หน้าเจ้าสำนักเมฆานภาด้วยท่าทางเดือดดาล นิ้วมือสั่นเทาด้วยความโกรธ "สำนักหมื่นอสรพิษของข้าไปทำอะไรให้เจ้าถึงต้องทำรุนแรงขนาดนี้?! หรือว่าเจ้ากำลังจะประกาศสงครามกับพวกเรากันแน่?!" ทว่ากู่กวนถิงกลับทำเป็นไม่สนใจฟู่ควน เขากล่าวกับหงอวี่เอ๋อร์ว่า "ข้าหวังว่าสิ่งที่เจ้าพูดจะเป็นเรื่องจริง ไม่อย่างนั้นมันจะไม่เดือดร้อนแค่พวกเรา แต่มันจะลามไปถึงศิษย์ร่วมสำนักของเจ้าด้วย" "กู่กวนถิง! เจ้ากำลังเมินข้าอย่างนั้นรึ?! บังอาจนัก!" ฟู่ควนยังคงตะโกนด่าทอไม่หยุด จนในที่สุดอีกฝ่ายก็ยอมตอบกลับมา "ใจเย็นก่อน ฟู่ควน มันก็แค่อุบัติเหตุ และข้าก็ได้ตำหนิศิษย์ของข้าไปแล้ว" "อุบัติเหตุงั้นรึ?! เจ้าจะบอกให้ข้าเชื่อว่านางบังเอิญทำลายวรยุทธ์ศิษย์ของข้าจนพิการไปถึงสองคนรวดเนี่ยนะ?!" "แม้ศิษย์ของข้าจะมีความสามารถมากกว่าคนอื่นไปบ้าง แต่นางก็ยังควบคุมพลังของตัวเองไม่ค่อยอยู่ เดี๋ยวข้าจะชดเชยค่าเสียหายให้ภายหลังก็แล้วกัน" กู่กวนถิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ข้าไม่ต้องการ—" "เจ้าสำนักฟู่ควน โปรดส่งศิษย์คนต่อไปขึ้นมาได้แล้ว" จื่อตงรีบขัดจังหวะทันที เพราะเขาไม่ต้องการให้การประลองล่าช้าไปมากกว่านี้ ฟู่ควนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางหันไปมองเหล่าศิษย์ของตน "ใครจะเป็นคนต่อไป?" เขาถาม "..." ทว่าแม้เวลาจะผ่านไปหลายวินาที ก็ไม่มีใครยกมือขึ้น ราวกับว่าพวกเขากำลังหวาดกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับหงอวี่เอ๋อร์หลังจากได้เห็นฝีมืออันโหดเหี้ยมของนาง เมื่อเห็นดังนั้น ร่างกายของฟู่ควนก็สั่นสะท้านด้วยความโกรธ ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปาก ก็มีคนหนึ่งยกมือขึ้นในที่สุด "ข้าจะขึ้นไปเอง" ฟู่ควนขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนพูด "เจ้าเป็นเพียงคนเดียวในที่นี้ที่บรรลุระดับปฐพีวิญญาณ เจ้าแน่ใจหรือว่าจะยอมเสียแรงไปตอนนี้?" "แม่นางผู้นั้นไม่ธรรมดาอย่างที่เห็น ข้าสังหรณ์ใจว่าคนอื่นที่นี่คงไม่มีใครเอาชนะนางได้หรอก" "ข้าเองก็ดูออกว่านางซ่อนพลังเอาไว้มากกว่าที่แสดงออกมา แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าก็ยิ่งต้องเก็บแรงเอาไว้ก่อน ต่อให้คนอื่นจะเอาชนะนางไม่ได้ อย่างน้อยพวกเขาก็ยังทำให้ทางนั้นอ่อนแรงลงได้" ฟู่ควนกล่าวกับศิษย์ผู้นั้น "เรายังเหลือศิษย์อีกไม่กี่คน ถ้าพวกเขายังเอาชนะนางไม่ได้ ถึงตอนนั้นข้าค่อยให้เจ้าขึ้นไป" ศิษย์ผู้นั้นพยักหน้ารับและถอยหลังไปหนึ่งก้าว จากนั้นฟู่ควนก็ชี้ไปที่ศิษย์คนหนึ่งแล้วสั่งว่า "ขึ้นไปบนเวทีซะ" "ขอรับ ท่านเจ้าสำนัก..." แม้ในใจจะรู้สึกขมขื่น แต่ศิษย์ผู้นั้นก็จำใจเดินขึ้นไปบนลานประลอง "เริ่ม!" จื่อตงประกาศเริ่มการประลองในไม่กี่อึดใจต่อมา ทันทีที่การประลองเริ่มขึ้น หงอวี่เอ๋อร์ก็พุ่งตรงไปยังศิษย์คนนั้น อีกฝ่ายที่คาดไม่ถึงกับการจู่โจมกะทันหันจึงสะดุดถอยหลังไป และเนื่องจากหงอวี่เอ๋อร์ถูกห้ามไม่ให้ทำให้อีกฝ่ายพิการ รอบนี้เธอจึงไม่ได้ใช้กระบี่ แต่ใช้เพียงมือเปล่าเท่านั้น แน่นอนว่าถึงจะไม่ใช้ศาสตรา หงอวี่เอ๋อร์ก็สามารถปราบศิษย์ผู้น่าสงสารจากสำนักหมื่นอสรพิษได้อย่างง่ายดาย นางอัดเขาจนอีกฝ่ายต้องร้องขอชีวิต "ได้โปรด! ไว้ชีวิตข้าด้วย!" "ถ้าเจ้ายังมีแรงมาพูด ก็ยอมแพ้ไปสิ!" หงอวี่เอ๋อร์กล่าวพลางชกเข้าไปที่ตัวศิษย์คนนั้นอีกสองสามที "ท่านเจ้าสำนักจะฆ่าข้าถ้าข้าทำแบบนั้น! ข้ายอมให้เจ้าซัดจนหมดสติไปดีกว่าต้องยอมแพ้!" ศิษย์คนนั้นกล่าว "งั้นข้าก็จะซัดเจ้าจนกว่าเจ้าจะยอมแพ้หรือสลบไปเองนั่นแหละ!" หงอวี่เอ๋อร์เริ่มระดมหมัดหนักขึ้นหลังจากพูดจบ "อ๊าก! ข้าไปทำอะไรให้แม่นางผู้นี้โกรธแค้นกันเนี่ย?! ทำไมถึงทำกับข้าแบบนี้!" ศิษย์ผู้นั้นร้องถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา "หึ!" หงอวี่เอ๋อร์เพียงแค่แค่นเสียงตอบกลับก่อนจะซัดศิษย์จากสำนักหมื่นอสรพิษต่อไป "..." ผู้ชมต่างตกตะลึงกับความโหดเหี้ยมของหงอวี่เอ๋อร์ บางคนถึงกับหันหน้าหนีจากเวที แน่นอนว่าในขณะที่มีคนหวาดกลัวนาง ก็มีอีกจำนวนมากที่ชื่นชมในพลังของนางในขณะนี้ ถึงขั้นมองว่ามันดูงดงามจับตา "สวรรค์ช่วย แม่นางผู้นี้ไม่เพียงแต่งดงาม แต่ยังอันตรายสุดๆ! สำนักหมื่นอสรพิษไปทำอะไรให้นางโกรธขนาดนั้นกัน?" "ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร บอกได้เลยว่าพวกเขาไปแตะต้องเกล็ดมังกรของนางเข้าให้แล้ว!" "นางเหมือนกับเทพสงครามไม่มีผิด! ทั้งดุดันและไร้ความปรานี!" ไม่ใช่แค่ผู้ชม แม้แต่ซูหยางและคนที่อยู่รอบตัวเขาก็ถึงกับอ้าปากค้างกับสิ่งที่หงอวี่เอ๋อร์ทำ "ศิษย์พี่... คู่หมั้นของท่าน... น่ากลัวจังเลย..." ซุนจิงจิงพูดกับเขาด้วยดวงตาเบิกกว้าง ซูหยางยิ้มแหยๆ แล้วกล่าวว่า "ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่านางจะเป็นถึงขนาดนี้... แต่นางทำให้ข้าคิดถึงใครบางคน" หากเขาต้องแต่งงานกับสาวสวยสุดโหดผู้นี้ ใครจะไปรู้ว่าเขาจะรอดคืนแรกของพวกเขาทั้งคู่ไปได้หรือไม่ "แต่พี่อวี่เอ๋อร์ที่ข้ารู้จัก ปกติไม่ได้เป็นแบบนี้นะ..." ซูหยินกล่าวขึ้นมาทันทีด้วยสีหน้ากังวล "ดูเหมือนว่านางกำลังโกรธเรื่องอะไรบางอย่าง และกำลังระบายมันลงกับสำนักหมื่นอสรพิษ" ในขณะเดียวกัน ที่ข้างเวที ฟู่ควนกำลังจ้องมองหงอวี่เอ๋อร์ด้วยดวงตาที่แดงก่ำ จากนั้นเขาก็หันไปมองเหล่าศิษย์ของเขาแล้วสั่งว่า "ข้าไม่สนเรื่องค่าปรับหนึ่งล้านศิลาวิญญาณนั่นแล้ว! ข้าต้องการให้นางกลายเป็นคนพิการตั้งแต่วันนี้! ได้ยินไหม?!" "รับทราบ ท่านเจ้าสำนัก!" แม้ศิษย์ส่วนใหญ่จะรู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะทำร้ายหงอวี่เอ๋อร์ได้ นับประสาอะไรกับการทำให้พิการ แต่พวกเขาก็พยักหน้าตอบรับไปอย่างนั้นเอง ไม่นานหลังจากนั้น ศิษย์อีกคนของสำนักหมื่นอสรพิษก็สลบเหมือดหลังจากถูกหงอวี่เอ๋อร์ซัดจนน่วม "หงอวี่เอ๋อร์คนนี้... นางโหดเหี้ยมเกินกว่าจะอยู่กับคนที่อ่อนโยนอย่างซูหยางได้ ข้ากลัวว่านางอาจจะฆ่าเขาในตอนหลับถ้าเขาทำให้นางรำคาญใจแม้แต่นิดเดียว" เซี่ยซิงฟางส่ายหัว ท่านเจ้าสำนักเซี่ยเพียงมองนางด้วยคิ้วที่เลิกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจเขากลับคิดว่าทั้งคู่ก็น่าจะเป็นคู่ที่เหมาะสมกันดี แน่นอนว่าเขาเกรงว่าเซี่ยซิงฟางอาจจะอัดเขาเหมือนที่หงอวี่เอ๋อร์อัดคู่ต่อสู้ หากเขาพูดสิ่งที่คิดออกมาดังๆ 'ถ้าเพียงแต่เจ้าได้อยู่ในเหตุการณ์ตอนที่เขาตัดหัวผู้อาวุโสสูงสุดเหริน...' เขาถอนหายใจในใจ