Chapter 354 การสร้างพันธมิตร “ว่าอย่างไร? พวกท่านมีความเห็นอย่างไรกับสถานการณ์นี้?” ไป่ลี่ฮวาเอ่ยถามผู้อาวุโสนิกายหลังจากใช้เวลาไม่กี่นาทีในการอธิบายสถานการณ์ให้พวกเขาทราบ “แม้ว่าเราอาจจะสร้างความไม่พอใจให้กับหลายฝ่ายจากการสร้างพันธมิตรกับนิกายบุปผาลึกลับ แต่ก็ถือว่าคุ้มค่าหากเราสามารถก้าวล้ำหน้าผู้อื่นไปหนึ่งขั้นในการได้พบกับปรมาจารย์ปรุงยาผู้นี้ ยิ่งถ้าเราสามารถสร้างความสัมพันธ์อันดีต่อกันได้ก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่” “ข้าก็สนับสนุนความคิดที่จะสร้างพันธมิตรกับพวกเขาเช่นกัน ตราบใดที่พวกเขามีปรมาจารย์ผู้เป็นอมตะคอยหนุนหลังอยู่ พวกเขาก็แทบจะไร้เทียมทาน” “หึ ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมเจ้าเด็กนั่นถึงกล้าทำตัวโอหังขนาดนั้นระหว่างงานประมูล ที่แท้เขาก็มีผู้เป็นอมตะหนุนหลังอยู่นี่เอง แถมยังเป็นคนเดียวกันกับที่ค้นพบโอสถเลื่อนระดับปฐพีอีกด้วย” “สรุปว่าทุกคนที่นี่สนับสนุนการเป็นพันธมิตรกับนิกายบุปผาลึกลับ ใช่หรือไม่?” ไป่ลี่ฮวาถามย้ำอีกครั้ง เหล่าผู้อาวุโสนิกายต่างพยักหน้า ครู่ต่อมา ไป่ลี่ฮวาก็เรียกซูหยางให้กลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง “หลังจากพูดคุยกับผู้อาวุโสนิกายบางส่วนของเรา เราได้ตัดสินใจที่จะสร้างพันธมิตรกับนิกายบุปผาลึกลับ อย่างไรก็ตาม พันธมิตรนี้จะคงอยู่ได้ก็ต่อเมื่อผู้เป็นอมตะนั้นมีตัวตนอยู่จริง หากเจ้ากล้าหลอกลวงพวกเรา ข้าจะจัดการเจ้าด้วยตัวเอง และจะจัดการนิกายบุปผาลึกลับด้วยมือของข้าเอง” ซูหยางยังคงสีหน้าเรียบเฉยและกล่าวว่า “ท่านตัดสินใจได้ถูกต้องแล้ว ท่านเจ้าสำนักไป่” เขาหยิบม้วนคัมภีร์สามฉบับออกมาจากแหวนเก็บของแล้ววางลงบนโต๊ะ “นั่นคืออะไร?” ไป่ลี่ฮวาถามขึ้นทันที “เคล็ดวิชาบ่มเพาะ ในเมื่อตอนนี้เราอยู่เรือลำเดียวกันแล้ว การที่ข้าจะช่วยเหลือพวกท่านก็เป็นเรื่องธรรมดา ท่านสามารถเปิดดูได้หลังจากข้าจากไป” เขากล่าวพร้อมรอยยิ้มลึกลับ “อีกอย่าง ถ้าหากนิกายหงส์สวรรค์นำเคล็ดวิชาเหล่านี้ไปเผยแพร่หรือกล้าทรยศต่อนิกายบุปผาลึกลับของข้า ข้าจะจัดการพวกท่านด้วยตัวเอง” หลังจากกล่าวจบ ซูหยางก็เริ่มเดินไปยังทางออก ก่อนจะจากไป เขาได้ทิ้งท้ายไว้ว่า “อย่าลืมเด็กสาวที่นอนหลับอยู่ข้างหลังท่านด้วยล่ะ” “...” ทันทีที่ไป่ลี่ฮวาไม่สัมผัสถึงการคงอยู่ของซูหยางอีกต่อไป เธอก็เปิดม้วนคัมภีร์ฉบับหนึ่งขึ้นมาดู ทว่าหลังจากอ่านเนื้อหาไปได้เพียงเล็กน้อย ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง และอุทานออกมาเสียงดัง “เคล็ดวิชาบ่มเพาะระดับสวรรค์!” เธอไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง จึงอ่านทวนอีกครั้งเพียงเพื่อจะพบกับความจริงที่ทำให้เธอถึงกับมึนงง ไม่กี่วินาทีต่อมา ไป่ลี่ฮวาก็วางเคล็ดวิชาระดับสวรรค์ลงบนโต๊ะโดยที่ยังอ่านไม่จบ แล้วหยิบม้วนคัมภีร์ฉบับที่สองขึ้นมา “น-นี่... นี่มัน...” มือของไป่ลี่ฮวาสั่นเทาอย่างรุนแรงขณะมองดูคัมภีร์ ไม่กี่นาทีต่อมา เธอก็วางมันลงและหยิบม้วนคัมภีร์ฉบับสุดท้ายขึ้นมา “...” เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ไป่ลี่ฮวาก็เก็บคัมภีร์ทั้งสามฉบับไว้ในแหวนเก็บของ แล้วเริ่มหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “เคล็ดวิชาบ่มเพาะระดับสวรรค์หนึ่งฉบับ และเคล็ดวิชายุทธ์ระดับอมตะสองฉบับ! ฮ่าๆ... ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!” เหล่าผู้อาวุโสนิกายที่รออยู่ข้างนอกห้องต่างคิดว่าเจ้าสำนักของพวกเขาเสียสติไปแล้ว หลังจากถูกบังคับให้ฟังเสียงหัวเราะบ้าคลั่งของเธออยู่นานหลายนาทีโดยไม่หยุดพัก อันที่จริง ไป่ลี่ฮวาหัวเราะเสียงดังมากจนทำให้ซูหยินสะดุ้งตื่น “ท-ท่านเจ้าสำนัก...?” ซูหยินมองเธอด้วยดวงตาเบิกกว้าง “เจ้าตื่นแล้วซูหยิน! ข้าต้องขอโทษด้วยที่ใช้อารมณ์และทำให้เจ้าสลบไปด้วยพลังบ่มเพาะของข้า มันเป็นอุบัติเหตุ” ไป่ลี่ฮวาหยุดหัวเราะเพื่อคุยกับเธอ “ไม่เป็นไรค่ะ...” ซูหยินส่ายหัว “ว่าแต่... เรื่องที่ข้าตัดสินใจจะออกจากนิกาย...” “เจ้าไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว!” ไป่ลี่ฮวารีบขัดจังหวะเธอ “ในขณะที่เจ้าหลับอยู่ ข้าได้สนทนากับพี่ชายของเจ้า และเราได้ข้อสรุปว่านิกายหงส์สวรรค์ของเรากับนิกายบุปผาลึกลับของพวกเขาจะสร้างพันธมิตรต่อกัน ตอนนี้เจ้าสามารถเป็นศิษย์ของนิกายบุปผาลึกลับไปพร้อมๆ กับเป็นศิษย์ของนิกายหงส์สวรรค์ของเราได้แล้ว” “อ-อะไรนะคะ...?” ซูหยินแสดงสีหน้าอึ้งงัน เพราะมีข้อมูลที่น่าตกใจมากเกินกว่าที่เธอจะย่อยได้ในทันที - - - หลังจากออกจากที่พักของนิกายหงส์สวรรค์ ซูหยางก็กลับมาที่โรงแรมเกล็ดหิมะ ซึ่งหลิวหลานจือและเหล่าศิษย์กำลังรอคอยการกลับมาของเขาอย่างกระวนกระวาย “ในที่สุดเจ้าก็กลับมา! เจอเรื่องยุ่งยากอะไรหรือเปล่า?” หลิวหลานจือถามเขาทันทีที่เห็นหน้า “ใจเย็นๆ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับข้าหรอก” ซูหยางยิ้ม “ขอบคุณสวรรค์...” หลิวหลานจือถอนหายใจด้วยความโล่งอก “จริงสิ มีคนกำลังตามหาเจ้าอยู่ หวังซูเหริน... นางมาที่นี่เมื่อไม่นานมานี้และกำลังรอเจ้าอยู่ในห้อง” “ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปคุยกับนางเดี๋ยวนี้” “หลังจากคุยกับนางเสร็จ เราต้องคุยกันหน่อยนะ” ซูหยางพยักหน้าและเดินตรงไปยังห้องของเขา เมื่อเข้าไปในห้อง หวังซูเหรินที่กำลังนอนเล่นอยู่บนเตียงของเขาก็ลุกขึ้นนั่งและพูดกับเขาว่า “ซูหยาง! ในที่สุดเจ้าก็มา! เชิญนั่งก่อน ข้าเพิ่งต้มชาเสร็จพอดี” ซูหยางเดินไปที่โซฟาในขณะที่หวังซูเหรินรินชาให้เขา หลังจากนั่งลงและจิบชาไปเล็กน้อย ซูหยางก็พูดขึ้น “ว่าไง? ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่?” หวังซูเหรินตอบด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “เจ้าถามข้าแบบนี้จริงๆ เหรอ? ข้ารู้อยู่แล้วว่าเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นตอนที่เจ้ามอบโอสถเลื่อนระดับปฐพีให้ข้า แต่เจ้ารู้ไหมว่าข้าต้องทนทุกข์ทรมานแค่ไหนนับตั้งแต่ข้านำพวกมันออกประมูล? ถึงแม้ข้าจะบอกให้พวกเขารอ แต่ไอ้พวกหน้าเลือดพวกนั้นก็ยังคอยตามรังควานข้าไม่เลิก! แม้แต่ฝ่าบาท ท่านลอร์ดเซี่ย ก็ยังพยายามบีบบังคับให้ข้าเปิดเผยตัวตนของเจ้า!” “ซูหยาง เจ้าเองก็อยู่ในงานประมูลด้วย ดังนั้นเจ้าน่าจะรู้ว่าข้ามาที่นี่ทำไม เจ้าจะจัดให้พวกเขาได้พบกันไหม? ยังไงเสีย เจ้าก็คือปรมาจารย์ปรุงยาที่พวกเขากำลังตามหาอยู่” “...” เขาไม่ได้ตอบในทันทีและจิบชาอีกสองสามอึกก่อนจะพูดว่า “แน่นอน นั่นคือเหตุผลที่ข้าอยากให้เจ้าขายโอสถพวกนั้น” “เจ้าแน่ใจแล้วเหรอ? คนที่เจ้าจะได้พบล้วนเป็นยอดฝีมือในโลกแห่งการบ่มเพาะที่มีระดับบ่มเพาะอย่างน้อยก็จุดสูงสุดของขอบเขตวิญญาณปฐพี แม้แต่ข้าก็ไม่อาจปกป้องเจ้าได้หากพวกเขาพยายามเล่นตุกติก” “ไม่เป็นไรหรอก” เขาตอบอย่างใจเย็น