บทที่ 916 - การกระตุ้นตราประทับตระกูลของหลัวจื่ออี้ “และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมผมถึงกลับมายังสี่สวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ได้” ซูหยางจบเรื่องราวของเขาหลังจากพูดต่อเนื่องกันมานานถึงสี่ชั่วโมงเต็ม “...” “เป็นยังไงบ้าง? คิดเห็นอย่างไร?” ซูหยางถามเธอหลังจากนั้น “ฉัน... ฉันพูดไม่ออกเลย...” หลัวจื่ออี้กล่าวด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย หลัวจื่ออี้พบเรื่องน่าตกใจมากมายจากประสบการณ์ของซูหยาง แต่รายละเอียดที่น่าตกใจที่สุดคือการที่เขาสามารถหาผู้หญิงเข้าตระกูลได้มากกว่าหนึ่งโหลภายในเวลาเพียงสี่ปีสั้นๆ ทั้งที่ปกติแล้วเขาจะกลับบ้านพร้อมกับสมาชิกใหม่เพียงคนเดียวทุกๆ สองสามร้อยปีเท่านั้น! แน่นอนว่าซูหยางได้ข้ามรายละเอียด ‘เล็กน้อย’ บางอย่างในเรื่องเล่าไป เช่นเรื่องที่เขาทำให้ผู้หญิงเหล่านี้บางคนตั้งครรภ์ เพราะเขาอยากจะให้เรื่องนั้นเป็นเซอร์ไพรส์สำหรับเธอในภายหลัง “ท่านพี่หลิงซี... งั้นเธอก็รู้มาตลอดว่าคุณยังมีชีวิตอยู่ แต่กลับไม่ยอมพูดอะไรกับพวกเราสักคำทั้งที่ได้กลับเข้าร่างเดิมมานานขนาดนี้? ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะโกรธที่เธอเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว หรือควรจะดีใจที่ฉันได้มารู้ด้วยตัวเอง ซึ่งทำให้การกลับมาพบกันครั้งนี้ซาบซึ้งและพิเศษยิ่งกว่าเดิมดี” ซูหยางยิ้มแล้วพูดว่า “เธอไม่เคยเป็นคนประเภทที่จะบอกเล่าอะไรกับคนอื่นอยู่แล้ว” “แล้วคุณมีแผนอย่างไรบ้างหลังจากที่กลับมาแล้ว ซูหยาง?” เธอถามเขาต่อ “ผมได้ยินจากมู่เยว่ฉานว่าทุกคนกระจัดกระจายกันไปหลังจากที่ผมตาย ผมวางแผนจะรวบรวมทุกคนกลับมา แต่การจะทำเช่นนั้นได้ ผมต้องฟื้นฟูพลังดั้งเดิมของผมให้ได้ก่อน ถ้าผมฝืนทำอะไรไปทั้งที่ระดับการบ่มเพาะยังต่ำเตี้ยแบบนี้ ผมคงตายก่อนจะได้ทำอะไรสำเร็จแน่” “ฉันเข้าใจแล้ว...” “ว่าแต่ คุณพอจะรู้ไหมว่าคนอื่นๆ อยู่ที่ไหนกันบ้าง? ผมรู้แค่เรื่องสำนักของคุณและทุกคนที่อยู่ในนั้น มู่เยว่ฉานบอกผมว่าส่วนใหญ่ต่างแยกย้ายกลับไปยังบ้านเกิดของตัวเอง แต่นั่นคือทั้งหมดที่ผมทราบ” “ฉันพอจะทราบที่อยู่ของบางคน แต่ไม่รู้ทั้งหมดว่าทุกคนอยู่ที่ไหน” เธอกล่าว “ถึงแม้ช่วงแรกเราจะส่งจดหมายหากัน แต่สุดท้ายเราก็เลิกติดต่อและใช้ชีวิตของตัวเองต่อไป” “งั้นหรือ... ดูเหมือนจะต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะรวบรวมทุกคนกลับมาได้ครบ” ซูหยางถอนหายใจ “ถ้าคุณต้องการ คุณสามารถประกาศให้โลกรับรู้ว่าคุณยังมีชีวิตอยู่ก็ได้นะ เมื่อข่าวแพร่ออกไป ในที่สุดพวกเขาก็จะกลับมาหาคุณเอง” หลัวจื่ออี้กล่าว “ต่อให้ผมอยากให้โลกรู้แค่ไหน แต่ตอนนี้ผมยังอ่อนแอเกินไป และมีคนจำนวนมากที่พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อกำจัดผมให้สิ้นซาก ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ผมจะได้รับการปกป้องจากพวกคุณ แต่ก็มีโอกาสสูงที่ศัตรูจะหาตัวผมเจอก่อนที่คนอื่นๆ จะรู้” “อีกอย่าง... เท่าที่ผมเห็น พวกคุณทุกคนกำลังใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุขโดยไม่มีผม ผมไม่อยากทำลายช่วงเวลาที่แสนสงบนี้ด้วยการเปิดเผยการมีอยู่ของตัวเอง” “แล้วคุณตั้งใจจะปิดบังเรื่องนี้จากคนอื่นไปตลอดหรือ?” หลัวจื่ออี้ถามเขา “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเก็บเรื่องนี้ไว้ได้นานแค่ไหน โดยเฉพาะเวลาที่ต้องอยู่ต่อหน้าพี่น้องคนอื่นๆ เราอาจจะกำลังใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในตอนนี้ แต่เราต่างก็โศกเศร้าอยู่ภายในใจเงียบๆ มาตลอดตั้งแต่คุณ ‘ตาย’ ไป” “แน่นอนว่าพวกเราหลายคนเชื่อว่าคุณยังไม่ตาย เพราะตราประทับตระกูลยังคงอยู่บนร่างกายของพวกเรา พี่น้องคนอื่นๆ กำลังรอคอยการกลับมาของคุณอย่างแน่นอน” “พูดถึงตราประทับตระกูล... ผมขอดูหน่อยได้ไหม?” ซูหยางถามเธอขึ้นมาทันที หลัวจื่ออี้พยักหน้าและเริ่มปลดเสื้อผ้าของเธอออก เผยให้เห็นเรือนร่างอันสมบูรณ์แบบพร้อมกับตราประทับตระกูลที่อยู่บริเวณด้านขวาของเอว ทว่าตราประทับนั้นกลับไม่ทำงานและขาดสีทองอันเป็นเอกลักษณ์ไป “คุณช่วยลองกระตุ้นมันอีกครั้งได้ไหม?” หลัวจื่ออี้ถามเขาในเวลาต่อมา เขาพยักหน้าและป้ายเลือดของเขาลงบนตราประทับนั้น หลัวจื่ออี้สัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายในทันที ครู่ต่อมา ตราประทับที่เคยดับสนิทก็เริ่มเปล่งประกายสีทอง “ในที่สุด... หลังจากผ่านไปสองพันปี ตราประทับตระกูลก็กลับมาทำงานอีกครั้ง...” หลัวจื่ออี้มองสัญลักษณ์สีทองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก เมื่อตราประทับบนตัวหลัวจื่ออี้ทำงาน ซูหยางก็รู้สึกได้ว่าสายใยระหว่างเขากับเธอกลับมาเชื่อมต่อกันอีกครั้ง “ซูหยาง” เมื่อได้ยินเสียงอันหวานหูของหลัวจื่ออี้ เขาก็หันไปมองเธอ ในจังหวะที่เขาหันไป หลัวจื่ออี้ก็คว้าศีรษะเขาแล้วดึงเข้ามาใกล้ใบหน้าของเธอ “อืม...” หลัวจื่ออี้เริ่มจูบเขาอย่างเร่าร้อน ซูหยางหลับตาลงและปล่อยตัวปล่อยใจไปกับรสสัมผัสนั้นอย่างเต็มที่ ทั้งคู่ยังคงจูบกันอย่างดูดดื่มต่อเนื่องนานเกือบชั่วโมง เมื่อทั้งคู่ผละออกจากกัน หลัวจื่ออี้สูดลมหายใจเข้าเล็กน้อยก่อนจะถอดเสื้อผ้าออกจนหมดสิ้น เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและเจตจำนงที่ชัดเจน “ซูหยาง... ฉันอยากสัมผัสความรักของคุณให้มากกว่านี้...” ซูหยางไม่รอช้า เขาถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกทันทีโดยไม่สนใจอากาศที่หนาวเย็นรอบข้าง “ถึงแม้คุณจะกลับชาติมาเกิด แต่ร่างกายของคุณก็ดูเหมือนเดิมไม่มีผิด...” หลัวจื่ออี้หัวเราะคิกคักเมื่อเห็นมังกรตัวมหึมาผงาดอยู่ระหว่างขาของเขา “แต่มันจะรู้สึกเหมือนเดิมหรือเปล่านะ?” “ลองดูสิ” ซูหยางไม่ได้สอดใส่เข้าไปในถ้ำรักของเธอในทันที แต่เขากลับใช้สิ่งที่อยู่ระหว่างขาค่อยๆ หยอกเย้าไปตามร่องสีชมพูอันงดงามของเธออย่างทะนุถนอม เมื่อมันเปียกชื้นได้ที่ ซูหยางก็สอดใส่เข้าไปในถ้ำสวรรค์ที่คับแคบและอบอุ่นของหลัวจื่ออี้ ซึ่งไม่ได้สัมผัสกับสิ่งใดมานานกว่าสองพันปี ในวินาทีที่แกนกายของเขาเข้าไปจนสุด ซูหยางรู้สึกได้ถึงผนังภายในที่บีบรัดตัวเขาอย่างหนักแน่น สัมผัสนี้มอบความสุขสมอย่างหาคำบรรยายไม่ได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ซูหยางไม่ได้สัมผัสมาตั้งแต่ตอนที่เขากลับชาติมาเกิด มันเป็นความรู้สึกราวกับได้ขึ้นสวรรค์จนทำให้เขาแทบคลุ้มคลั่งไปชั่วขณะ “อืม~!” หลัวจื่ออี้ครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “นี่แหละ... นี่คือสัมผัสที่ฉันโหยหามาโดยตลอด!”