บทที่ 934 หยกสวรรค์ “อ๊าก! ไว้ชีวิตด้วย!” ผู้คนที่ไม่ได้ถูกทหารสังหารทันทีต่างร้องขอความเมตตา หลังจากแผนการที่จะเล็ดลอดเข้าสู่ประตูมิติโดยไม่จ่ายค่าธรรมเนียมล้มเหลวไม่เป็นท่า เหล่าผู้ชมไม่ได้รู้สึกแปลกใจเมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ อันที่จริงแล้วมักจะมีคนพยายามทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้อยู่เสมอ มันเป็นเรื่องปกติมากจนเห็นคนพยายามทำเช่นนี้เกือบทุกวัน บางคนอาจจะทำสำเร็จ แต่ส่วนใหญ่กลับล้มเหลวตั้งยังไม่ทันเข้าใกล้ประตูด้วยซ้ำ บางคนถึงขั้นต้องเอาชีวิตมาทิ้งในระหว่างความพยายามนั้น หลังจากก้าวผ่านประตูมิติเข้ามา ซูหยางก็มองเห็นผู้คนอื่นๆ ที่เดินทางมาด้วยกัน ทั้งหมดกำลังเคลื่อนที่ผ่านรูหนอนที่ดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด “ที่รัก เป็นอย่างไรบ้างคะ?” ลั่วจื่ออี้ที่อยู่ข้างๆ เขาถามขึ้น “รู้สึกมึนหัวนิดหน่อยน่ะ” เขาตอบ “นั่นเป็นเรื่องปกติค่ะ เพราะนี่ถือเป็นครั้งแรกที่คุณใช้ร่างนี้ผ่านค่ายกลเคลื่อนย้ายที่ทรงพลังขนาดนี้” ซูหยางกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วพูดว่า “น่าจะต้องใช้เวลาสองสามวันกว่าจะถึงอีกฝั่งใช่ไหม? นานมากแล้วที่ผมไม่ได้ใช้การเดินทางแบบนี้” “ใช่ค่ะ น่าจะใช้เวลาสามถึงสี่วัน หากเราไม่บังเอิญไปเจอเข้ากับปีศาจแห่งรอยแยกเสียก่อน” “ปีศาจแห่งรอยแยกงั้นหรือ?” “คุณคงไม่รู้เพราะเพิ่งกลับมา แต่ช่วงนี้ปีศาจแห่งรอยแยกพบได้บ่อยขึ้นมากค่ะ” เธอกล่าว “จริงหรือ? บ่อยแค่ไหนกัน?” ซูหยางถามด้วยความประหลาดใจ “เมื่อก่อนมันจะปรากฏตัวหนึ่งครั้งในทุกๆ หนึ่งแสนเที่ยว แต่ทุกวันนี้มันโผล่มาประมาณหนึ่งครั้งในทุกหนึ่งหมื่นเที่ยวเลยค่ะ” “ต่างกันขนาดนั้นเลย? แล้วผู้คนรับมือกับเรื่องนี้อย่างไร?” “พวกเขาตัดสินใจจ้างเซียนมาจัดการปีศาจแห่งรอยแยกพวกนี้ค่ะ เห็นชายคนที่อยู่หน้ากลุ่มนั่นไหม? เขาเป็นผู้ฝึกตนระดับเซียนขั้นที่ 1 หน้าที่ของเขาคือคอยกำจัดปีศาจแห่งรอยแยกหากพวกมันโผล่มา” “หมายความว่าพวกเขาก็แค่เดินทางไปกลับแบบนี้เรื่อยๆ น่ะหรือ? สวรรค์... ผมนึกภาพไม่ออกเลยว่าต้องมาทำอาชีพแบบนี้ โดยเฉพาะกับระดับการฝึกตนขนาดนั้น...” ซูหยางกล่าว เขาไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าการต้องเป็นผู้ฝึกตนระดับเซียนเพียงเพื่อมาเป็นยามให้ผู้อื่น ต้องเสียเวลาส่วนใหญ่ไปกับพื้นที่น่าเบื่อหน่ายนี้ เดินทางกลับไปกลับมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุดจะเป็นอย่างไร “ฉันเข้าใจที่คุณจะสื่อค่ะ แต่คนเหล่านี้ได้รับค่าตอบแทนสูงมาก และบางครั้งยังได้รับรางวัลจากจักรพรรดิสวรรค์ด้วย นั่นคือเหตุผลที่ราคาค่าเดินทางพุ่งสูงขึ้น และนั่นก็เป็นสาเหตุที่เซียนส่วนใหญ่เลือกทำงานนี้ เพื่อโอกาสในการได้รับรางวัลจากจักรพรรดิสวรรค์” ‘ทั้งหมดนั่นเพียงเพื่อเป็นสุนัขรับใช้ของจักรพรรดิสวรรค์งั้นหรือ? ชีวิตของพวกเขาช่างน่าเวทนาเหลือเกิน...’ ซูหยางถอนหายใจในใจ “ถ้าคิดดูดีๆ พวกเขาก็มีงานที่ค่อนข้างดีทีเดียวค่ะ ถ้าปีศาจแห่งรอยแยกปรากฏตัวแค่หนึ่งครั้งในทุกหนึ่งหมื่นเที่ยว และแต่ละเที่ยวใช้เวลาสามถึงเจ็ดวันแล้วแต่จุดหมาย คุณก็แทบจะมีเวลาว่างเป็นสิบๆ ปีโดยที่ยังได้รับค่าตอบแทนมหาศาล และถ้าโชคดี คุณอาจทำงานจนเกษียณโดยไม่เคยเจอปีศาจแห่งรอยแยกเลยสักครั้งก็ได้” “แล้วถ้าโชคไม่ดีจนเจอปีศาจแห่งรอยแยกที่ทรงพลังกว่าตัวเองล่ะ...” ซูหยางกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ก็นะ มีเซียนสองสามคนที่เสียชีวิตไประหว่างทำหน้าที่นี้จริงๆ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้คนอื่นเลิกอยากทำ เพราะตำแหน่งงานมีจำกัดและของรางวัลก็เป็นที่หมายปองมาก” ลั่วจื่ออี้กล่าว “อันที่จริงเมื่อ 500 ปีก่อน มีปีศาจแห่งรอยแยกที่มีพลังเทียบเท่าเทพปรากฏตัวขึ้นในรูหนอน และมันสังหารผู้คนที่เดินทางไปมรรตัยสวรรค์ทั้งหนึ่งหมื่นคน รวมถึงเซียนแปดคนด้วย มันสร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วสี่ทิศสวรรค์ในตอนนั้นเลยค่ะ” “จริงหรือ? ผมจำได้ว่าเคยเกิดเรื่องคล้ายกันเมื่อประมาณ 50,000 ปีก่อน ในตอนนั้นปีศาจแห่งรอยแยกสังหารเซียนไปนับสิบคน ผมสงสัยว่าเหตุการณ์ล่าสุดนั่นจะเป็นฝีมือของปีศาจตัวเดิมหรือไม่” ซูหยางพึมพำ “ก็ไม่แน่ค่ะ หากพิจารณาว่าปีศาจแห่งรอยแยกที่มีพลังขนาดนั้นมีจำนวนน้อยมาก” ลั่วจื่ออี้ถอนหายใจ “หวังว่าเราจะไม่เจอสัตว์ประหลาดตัวนั้นนะ เพราะต่อให้เป็นฉันก็คงช่วยพวกเราไม่ได้หากเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น” สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่พวกเขาจะทันรู้ตัว ปลายทางของรูหนอนก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า ทันทีที่ออกจากรูหนอน พวกเขาก็มาโผล่ที่เมืองหลวงของหยกสวรรค์ นั่นคือเมืองหยกศักดิ์สิทธิ์ “นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้มาเยือนหยกสวรรค์...” ลั่วจื่ออี้พึมพำเสียงแผ่วขณะมองไปรอบๆ เมืองที่ได้รับการตกแต่งอย่างสวยงาม เมื่อเปรียบเทียบกับเมืองหลวงของสวรรค์ชั้นฟ้า เมืองหลวงของหยกสวรรค์นั้นดูหรูหราและประดับประดาอย่างวิจิตรบรรจงกว่ามาก สิ่งก่อสร้างหลายแห่งสร้างจากวัสดุราคาแพงที่แผ่กลิ่นอายพลังวิญญาณออกมา อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเรื่องที่คาดเดาได้จากโลกที่ร่ำรวยที่สุดในบรรดาสี่ทิศสวรรค์ ซึ่งครองอันดับหนึ่งในด้านเศรษฐกิจและความมั่งคั่งโดยรวม “คุณคิดถึงที่นี่ไหม?” ซูหยางถามเธอ ผู้ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากหยกสวรรค์ “ไม่เชิงค่ะ” เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้ม หลังจากใช้เวลาชื่นชมทิวทัศน์อยู่ครู่หนึ่ง ซูหยางและลั่วจื่ออี้ก็ไปยังค่ายกลเคลื่อนย้ายที่ใกล้ที่สุดในเมือง เพื่อเดินทางต่อไปยังเมืองที่ตั้งอยู่ติดกับสวนหยก เมื่อมาถึงเมืองดังกล่าว พวกเขาก็สัมผัสได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เมืองนี้เงียบสงัดอย่างประหลาด ราวกับเป็นเมืองร้าง ทว่ายังมีผู้คนอาศัยอยู่ภายในเมือง เพราะพวกเขาสามารถสัมผัสถึงตัวตนของผู้คนรอบข้างได้มากมาย “เกิดอะไรขึ้นกับที่นี่หรือเปล่า? ตอนที่ผมมาครั้งล่าสุดมันยังคึกคักไปด้วยผู้คนอยู่เลย” ซูหยางถามผู้ดูแลค่ายกลเคลื่อนย้าย ซึ่งเป็นคนเดียวที่เขามองเห็นในละแวกนั้น ชายคนนั้นเลิกคิ้วมองเขาสักพักก่อนจะพูดขึ้นว่า “ท่านมาเยือนที่นี่ครั้งล่าสุดเมื่อไหร่กัน? สองสามร้อยปีก่อนหรือ? นับตั้งแต่หมอกพิษปรากฏขึ้นในสวนหยก ผู้คนก็ออกจากบ้านน้อยลงเรื่อยๆ พวกเขาจะออกมาก็ต่อเมื่อจำเป็นเท่านั้น ไม่อย่างนั้นก็เสี่ยงที่จะตายจากหมอกพิษที่บางครั้งถูกลมพัดพาเข้ามาในเมือง”