บทที่ 935 สวนหยก (Jaded Garden) “หมอกพิษจะเข้ามาถึงในเมืองงั้นหรือ? ทั้งที่สวนหยกอยู่ห่างออกไปเกือบพันไมล์เนี่ยนะ?” ซูหยางแปลกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาไม่คิดว่าหมอกพิษจะส่งผลกระทบต่อผู้คนที่อาศัยอยู่ไกลขนาดนี้ได้ “แน่นอนสิ ตลอดหลายปีที่ผ่านมามีคนตายเพราะหมอกพิษนี้ไปเป็นพันคนแล้ว” ชายคนนั้นกล่าว “แล้วเจ้ายังออกมาทำงานอย่างขยันขันแข็งอยู่อีก? ข้านับถือในความทุ่มเทและความกล้าหาญของเจ้าจริงๆ” ซูหยางกล่าวกับเขา หากเขาตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับชายผู้นี้ เขาคงไม่เอาชีวิตมาเสี่ยงทำงานที่อันตรายและไม่คุ้มค่าแบบนี้แน่ “ความกล้าหาญงั้นรึ?” ชายคนนั้นแค่นหัวเราะในลำคอราวกับเย้ยหยันตัวเอง “ข้ากล้าทำงานก็ต่อเมื่อไม่มีลมพัดเท่านั้น หากข้ารู้สึกถึงสายลมแม้เพียงแผ่วเบา ข้าก็จะรีบ...” จู่ๆ ชายคนนั้นก็หยุดพูดเมื่อรู้สึกถึงสายลมเย็นที่พัดผ่านร่าง เขาหันหลังกลับแล้ววิ่งหนีไปทันที ทิ้งให้ซูหยางยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น “เจ้าคิดว่าเทพปรุงยาผู้นั้นรู้ตัวหรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเมืองนี้เพราะนาง?” หลัวจื่ออี้ถามเขาในอีกครู่ต่อมา “ไม่น่าจะเป็นไปได้ อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางส่งผลกระทบต่อชีวิตผู้อื่นโดยไม่ตั้งใจ ด้วยนิสัยที่ไร้ความยั้งคิดของนาง นางจึงมักจะทำอะไรลงไปโดยไม่คำนึงถึงผลตามมา หรือปัญหาที่อาจเกิดขึ้นกับผู้อื่น ข้าเคยประสบกับเรื่องนี้มาหลายครั้งสมัยที่ยังเล่าเรียนอยู่กับนาง” “ที่จริงแล้ว ด้วยพรสวรรค์ในการปรุงยาที่หาตัวจับยากและความกระหายที่จะทดลองสิ่งใหม่ๆ ของนาง นางได้สร้างความปวดหัวให้กับผู้คนทั่วทั้งสี่สวรรค์เทพมาไม่น้อย ข้านับครั้งไม่ถ้วนเลยว่าการทดลองของนางก่อให้เกิดหายนะมากมายเพียงใด บางครั้งถึงขั้นกลายเป็นภัยพิบัติเลยก็มี” “ข้าเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับวีรกรรมของนางมาบ้าง ซึ่งเรียกได้ว่าน่าตกใจเลยทีเดียว...” หลัวจื่ออี้กล่าว ซูหยางเผยยิ้มขมขื่นบนใบหน้าก่อนจะพูดว่า “ผู้คนมากมายเคยเตือนนางเรื่องการก่อปัญหาให้คนอื่น แม้แต่เทพจักรพรรดิเองก็ยังพยายามเกลี้ยกล่อมนางให้เลิกทดลองสูตรยาอันตราย แต่นางก็ไม่เคยฟัง และไม่มีใครทำอะไรนางได้ เพราะยาเม็ดที่ทรงพลังที่สุดส่วนใหญ่ในสี่สวรรค์เทพต่างก็มาจากฝีมือของนางทั้งสิ้น” “หากพวกเขาล่วงเกินนางจนนางหยุดปรุงยาเหล่านี้ ใครจะเป็นผู้รับผิดชอบ? ไม่มีใครกล้า! แม้แต่เทพจักรพรรดิก็ไม่กล้าทำให้เทพปรุงยาโกรธเคือง เพราะผลที่ตามมาอาจส่งผลกระทบต่อโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรทั้งหมด!” หลัวจื่ออี้มองซูหยางอย่างเงียบเชียบขณะที่เขาคุยโวเกี่ยวกับเทพปรุงยาด้วยน้ำเสียงที่ดูจะภาคภูมิใจไม่น้อย “ได้ยินทั้งหมดนี้แล้ว ทำให้ข้าสงสัยว่าเจ้าไปทำอีท่าไหนถึงได้...” ซูหยางยิ้มแล้วตอบว่า “พวกเรารู้จักกันมานานแล้ว” “เอาเถอะ เราไปดูสวนหยกกันดีกว่า” พวกเขาออกเดินทางไปยังสวนหยกโดยระมัดระวังที่จะอยู่ห่างจากพื้นดินให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อหลีกเลี่ยงหมอกพิษหากสายลมพัดพามันมา เวลาต่อมา พวกเขาก็มาถึงสวนหยก ทว่าสถานที่แห่งนี้ดูไม่เหมือนกับในความทรงจำของซูหยางแม้แต่น้อย สวนหยกเคยเต็มไปด้วยพืชพรรณธรรมชาติและพืชหายาก แต่ตอนนี้เขากลับมองไม่เห็นพืชแม้แต่ต้นเดียวเนื่องจากหมอกสีดำหนาทึบปกคลุมไปทั่วบริเวณ “ข้านึกว่าเจ้าจะพูดเกินจริงเรื่องพิษเสียอีก... แต่สวรรค์... ข้ารู้สึกได้เลยว่าปอดของข้ากำลังแสบร้อนทุกครั้งที่สูดหายใจ แม้จะไม่ได้อยู่ใกล้พิษเลยก็ตาม ทั้งที่ข้ายังมีกายาหมื่นพิษที่ช่วยเพิ่มความต้านทานต่อพิษแล้วแท้ๆ” ซูหยางพึมพำด้วยน้ำเสียงงุนงง “เช่นนั้นก็หมดหนทางแล้วงั้นหรือ?” นางถามขึ้น “เราพอจะใช้พลังปราณป้องกันตัวเองได้ไหม?” ซูหยางย้อนถาม “ได้ แต่แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับบรรลุอมตะก็ยังลำบากในการคงพลังปราณไว้ไม่เกินสองสามวินาที เพราะหมอกพิษนั้นฉีกกระชากพลังปราณราวกับดาบที่กรีดผ่านกระดาษ” “ส่วนคนระดับเจ้า... พลังปราณจะหายไปทันทีที่สัมผัสกับก๊าซพิษ ดังนั้นคงเป็นไปไม่ได้หากเจ้าคิดจะวิ่งเข้าไป ข้ายังไม่เคยลอง แต่เมื่อดูจากตอนนี้แล้ว ข้าคิดว่าพลังปราณของข้าคงต้านทานได้ประมาณเจ็ดวินาที” “เจ็ดวินาที...” ซูหยางหรี่ตามองไปยังสวนหยก จากนั้นเขาก็หันไปมองหลัวจื่ออี้แล้วพูดว่า “ถ้าเจ้าใช้พลังปราณห่อหุ้มเราทั้งคู่ล่ะ?” “เจ้าอยากให้ข้าแบ่งพลังปราณให้เจ้าอย่างนั้นหรือ? นั่นจะทำให้เวลาที่ข้าสามารถป้องกันเราจากหมอกพิษลดลงอย่างน้อยครึ่งหนึ่งเลยนะ” หลัวจื่ออี้เบิกตากว้างมองเขา เขาพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ข้ารู้ว่ามันอาจจะฟังดูบ้าบิ่น แต่ข้าอยากให้เจ้าเชื่อใจข้า” “ถ้าเรายอมแพ้ตอนนี้ เราก็ลืมเรื่องที่จะได้พบเทพปรุงยาไปได้เลย จนกว่านางจะออกจากเขตเก็บตัวหรือข้าจะแข็งแกร่งพอที่จะเข้าไปข้างใน ซึ่งนั่นอาจใช้เวลาเป็นร้อยหรือเป็นพันปี” “เทพปรุงยาและยาเม็ดของนางเป็นส่วนสำคัญในแผนการของข้า หากข้าไม่มีความช่วยเหลือจากนางก่อนที่จะถึงเวลาต้องใช้ แผนการส่วนใหญ่ของข้าก็คงต้องพับเก็บไป” “เจ้าแน่ใจนะว่าเราจะเข้าไปในสถานที่พิเศษของนางได้ภายในสามวินาที?” หลัวจื่ออี้ถามเขา “แน่ใจ ข้าจะเปิดประตูมิติไปยังสถานที่ของนางจากตรงนี้ และเมื่อมันเปิดออก เราแค่ต้องบินเข้าไป ซึ่งใช้เวลาไม่ถึงวินาทีด้วยซ้ำ” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “ถ้าเจ้าว่าอย่างนั้น” หลัวจื่ออี้พยักหน้า ซูหยางจึงนำวัตถุดิบที่ได้มาจากลานเซียนฟ้าออกมา และใช้เปลวเพลิงปรุงยาของเขาหลอมยาในขณะที่ยังอยู่กลางอากาศ ไม่กี่นาทีต่อมา วัตถุดิบทั้งเก้าชนิดก็ถูกหลอมรวมจนหมด เหลือเพียงยาเม็ดกึ่งโปร่งแสงที่ดูราวกับไม่ได้มาจากโลกนี้ “พร้อมหรือยัง? ข้าเพียงแค่ต้องเผายานี้แล้วโยนเข้าไปในสวนหยก” “ให้เวลาข้าเตรียมตัวสักครู่” หลัวจื่ออี้กล่าว จากนั้นนางก็เริ่มปลดปล่อยระดับการบำเพ็ญเพียรที่ถูกกดไว้ ทำให้กลิ่นอายของนางพุ่งทะยานขึ้นสูง