Chapter 637 - ปกป้องสะพาน ในการแข่งขัน Magus Games ปีที่แล้ว เป้าหมายหลักคือการเอาชีวิตรอดให้นานที่สุดเพื่อให้ได้เป็นหนึ่งใน 50 ทีมสุดท้าย แต่ครั้งนี้ไม่มีการจำกัดจำนวนผู้รอดชีวิต มีเพียงแค่เลเวลเท่านั้น และอาโคลิตทุกคนจะถูกตัดสินเป็นรายบุคคลว่าสามารถเอาชีวิตรอดไปได้ถึงเลเวลใด เหล่าอาโคลิตต่างมารวมตัวกันที่ลานประลอง โดยมีจอมเวทสาวผมสีชมพูยืนอยู่ตรงกลางเพื่ออธิบายการเปลี่ยนแปลงของกฎใหม่ทั้งหมด เสียงของเธอถูกขยายด้วยเวทมนตร์จนดังก้องไปทั่วทั้งสถานที่ ทำให้เหล่าอาโคลิตหลายพันคนที่มารวมตัวกันได้ยินอย่างชัดเจน เมื่อเธอประกาศชื่อและรายชื่อทีมที่มาจากการลงทะเบียนก่อนหน้านี้ ตัวเลขต่าง ๆ ก็ปรากฏขึ้นในจิตใจของพวกเขาในขณะที่สัญลักษณ์ประจำตัวของอาโคลิตแต่ละคนสว่างวาบขึ้น [จำนวนอาโคลิตที่เข้าร่วมทั้งหมด: 6,554] [จำนวนทีมที่ลงทะเบียนทั้งหมด: 712] [คุณถูกจัดให้อยู่ที่สนามประลอง 7] [จำนวนทีมทั้งหมดในสนามประลอง 7: 101] [จำนวนอาโคลิตทั้งหมดในสนามประลอง 7: 692] ตัวเลขนี้ค่อนข้างน่าประหลาดใจ เพราะเมื่อต้นปีมีอาโคลิตถึง 10,000 คน เป็นไปตามที่อาจารย์ใหญ่บอกกับเขาตอนที่กลับมาว่ามีอาโคลิต 2,000 คนถูกคัดออกไปจากสถาบัน "นั่นคือทั้งหมดสำหรับกฎกติกา! เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ทุกคนสามารถก้าวเข้าสู่ประตูมิติได้เลย การแข่งขันจะเริ่มขึ้นในอีกไม่นาน ขอให้ทุกคนโชคดี!" เอเมอรี่และเพื่อน ๆ มองหน้ากันด้วยความมุ่งมั่นที่เงียบงัน ก่อนที่พวกเขาจะเดินเข้าสู่ประตูมิติไปทีละคน ทันทีที่แต่ละคนผ่านเข้าไป ข้อมูลหลายบรรทัดก็ถูกส่งเข้ามาในจิตใจของเขา [ยินดีต้อนรับสู่ Magus Games! คุณจะถูกส่งไปยังสนามประลองเสมือนจริง ความเจ็บปวดที่ได้รับระหว่างการแข่งขันจะเป็นของจริง แต่ความตายนั้นไม่ใช่] [สแกนร่างกายและไอเทมส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว ไอเทมทุกชิ้นที่สูงกว่าระดับ 4 จะถูกห้ามใช้] เมื่อเอเมอรี่อ่านประกาศจบ เขาก็ถอนหายใจ โชคดีที่เขาคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าว่าไอเทมภายในแหวนเก็บของเท่านั้นที่จะถูกสแกน เขาจึงย้ายไอเทมทั้งหมดที่จะใช้ในการต่อสู้มาไว้ในแหวน ส่วนไอเทมที่เหลือเก็บไว้ใน [Spatial Storage] โดยพิจารณาจากสนามประลองเสมือนจริงแล้ว เขาน่าจะไม่สามารถเข้าถึงที่เก็บของส่วนตัวได้ [คุณเป็นสมาชิกทีม 88] [คะแนนของคุณ : 0] [คะแนนของทีม : 0] [เป้าหมาย - ปกป้องลูกแก้วที่สะพาน] [การแข่งขัน Magus Games จะเริ่มใน 5 นาที] เช่นเดียวกับครั้งก่อน ผู้เข้าร่วมแต่ละคนจะได้รับคะแนนส่วนตัวจากการสังหารเป้าหมายให้ได้มากขึ้น ความมืดมิดจางหายไป เอเมอรี่ลืมตาขึ้นเห็นตัวเองและเพื่อนทั้งสี่คนยืนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ที่แทบจะเบียดกันจนเต็ม เสียงครวญครางดังมาจากรอบข้าง และพื้นห้องสั่นสะเทือนเป็นจังหวะ บ่งบอกว่าพวกเขากำลังถูกยกขึ้นไป ทันทีที่ความตกตะลึงจางลง เพดานก็เปิดออก ทุกอย่างเหมือนกับครั้งก่อนไม่มีผิด ทั้งห้าคนมองหน้ากันและพยักหน้า ก่อนจะกระโดดออกไปพร้อมอาวุธในมือ เอเมอรี่หยิบดาบ จูเลียนถือโล่และค้อน ธรากซ์ถือห้าม (ง้าว) ชูโมหยิบธนู และสุดท้ายเคลียถือไม้เท้าเวทมนตร์ พวกเขาจำสะพานหินนั้นได้ มันเป็นสะพานกว้าง 8 เมตรที่ทอดยาวไปไกลจนถึงประตูหินขนาดใหญ่สองบานที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกัน และมีลูกแก้วสีฟ้าเป็นประกายลอยอยู่ข้าง ๆ พวกเขา "เอาล่ะ! ฉันอดใจรอที่จะจัดการพวกกอบลินไม่ไหวแล้ว!" ธรากซ์กล่าวพลางควงอาวุธของเขาด้วยความตื่นเต้น "ธรากซ์ จำไว้ว่านี่เป็นปีที่สามของเราแล้ว! เราไม่มีทางกลับไปสู้กับพวกกอบลินอีกหรอกนะ!" "ฮ่าฮ่า! นายจะกังวลไปทำไมโรมัน? ไม่ว่าอะไรจะโผล่ออกมา ฉันพร้อมเสมอ! ประตูบานไหนกันนะ!?" ธรากซ์ถามขณะชี้ปลายห้ามขนาดใหญ่ไปที่ประตูบานหนึ่ง "พวกมันจะออกมาจากบานนี้ หรืออาจจะเป็นอีกบานหนึ่ง... ช่างเถอะ" [การแข่งขันได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว] เสียงดังเอี๊ยดอ๊าดดังมาจากประตูหินทันทีที่มันเริ่มสั่นสะเทือน พื้นดินสั่นไหวและเสียงคำรามอันแหลมสูงดังก้องออกมาจากหลังประตู ไม่รอช้า ธรากซ์รีบตั้งท่าเตรียมพร้อม เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ประตูถูกบดบังด้วยแสงสว่าง แต่จุดสีดำเล็ก ๆ เริ่มปรากฏขึ้นเมื่อแสงนั้นลดลง ทำให้พวกเขาเห็นรูปร่างของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น "ไม่ใช่ออบลินแน่นอน! นั่นมันออร์คใช่ไหม!? ฮ่าฮ่าฮ่า! ฉันพร้อมแล้ว!! ลุยเลย-" ภายในเวลาไม่ถึงวินาที คำพูดของธรากซ์ก็ติดอยู่ในลำคอ สิ่งมีชีวิตที่ก้าวออกมาจากประตูมหึมานั้นมีขนาดใหญ่กว่าออร์คถึงสามเท่า และความสูงเกือบสี่เมตร มันมีสองหัว หัวหนึ่งมีเขาเดียว ส่วนอีกหัวมีสองเขา มันมีมือสองคู่ แต่ละข้างถือกระบองหนามที่เหวี่ยงไปมาอย่างบ้าคลั่งในทุกย่างก้าว "คำราม!" พื้นดินสั่นสะเทือนเมื่อสัตว์ประหลาดคำราม เสียงนั้นเพียงพอที่จะทำให้พวกเขาประหลาดใจ แต่ไม่มากพอที่จะทำให้พวกเขากลัว "อา! นั่นมันออร์คยักษ์ (Ogre)! งานนี้สนุกแน่!" ธรากซ์ร้องอุทาน ทันทีที่ออร์คยักษ์ตัวแรกออกมาจากประตู ประตูอีกบานที่อยู่อีกฝั่งของสะพานก็เริ่มสั่นอีกครั้ง เช่นเดียวกับบานแรก ประตูหินขนาดใหญ่เปิดออกเผยให้เห็นสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวกันอีกตัวหนึ่ง "ออร์คยักษ์สองตัวเหรอ? ไม่เป็นไรหรอก เราจัดการได้!" โชคร้ายสำหรับพวกเขา มันไม่ได้จบเพียงแค่นั้น ด้านหลังสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่สองตัวนั้น มีเสียงฝีเท้าดังตามมาด้วยเงาร่างนับสิบ ทั้งห้าจำได้ทันทีว่านั่นคือพวกออร์ค พวกมันยังคงหลั่งไหลออกมาจากประตู หลายสิบ... หลายร้อยตัว... ต่างรีบวิ่งสมทบเข้ามา คลื่นของพวกออร์คผิวสีเขียวเริ่มทะลักท่วมสะพาน ในวินาทีนั้น ทั้งกลุ่มก็ตระหนักได้ว่า Magus Games ครั้งนี้เริ่มต้นจากจุดที่พวกเขาหยุดไว้เมื่อคราวก่อน [เลเวล 1 - ฝูงทัพ] [ออร์คยักษ์สองหัวและกองทัพออร์คที่อึดอัดและไม่มีวันหมดสิ้น จำนวนที่มหาศาลและการต่อสู้อันป่าเถื่อนคือความสยดสยองที่แท้จริงของความท้าทายนี้ ปกป้องลูกแก้วไว้ให้ได้ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!] [ออร์คยักษ์สองหัว - พลังต่อสู้ 100] [ออร์ค - พลังต่อสู้ 50] ฝูงทัพทหารที่ไม่รู้จักจบสิ้นกำลังพุ่งเข้ามาหาพวกเขาจากทั้งสองฝั่ง จากสีหน้าของพวกเขา เอเมอรี่ดูออกว่าเพื่อน ๆ ไม่ได้กังวลเรื่องการต่อสู้กับศัตรูเหล่านี้มากนัก เพราะท้ายที่สุดแล้ว พวกมันก็เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่เคลื่อนไหวด้วยสัญชาตญาณและใช้เพียงพละกำลังเข้าว่า อย่างไรก็ตาม เอเมอรี่กลับกังวลว่าอะไรจะเกิดขึ้นในลำดับถัดไป หากนี่เป็นเพียงเลเวลแรก แล้วเลเวลห้าจะเป็นเช่นไร? พวกออร์คตัวสุดท้ายเดินออกจากประตู และราวกับได้รับคำสั่ง พวกมันพุ่งเข้าใส่พร้อมกับผู้นำที่เป็นออร์คยักษ์สองหัว ด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจและแรงมุ่งมั่นที่จับอาวุธแน่น ทั้งห้าคนตะโกนออกมาพร้อมกัน "พวกมันมาแล้ว! สู้ตาย!!"