Chapter 652 - ช่วงเวลาสุดท้าย ทันทีที่เท้าขวาของอดัมก้าวพ้นออกมาจากพอร์ทัล ภาพที่เขาเห็นเบื้องหน้าคือฝูงกอบลินและออร์คนับร้อยที่หันมามองทางเขาพร้อมกัน ไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำ ฝูงมอนสเตอร์เหล่านั้นก็เริ่มกรูกันเข้ามาหาเขาด้วยจิตสังหารที่รุนแรงจนสัมผัสได้ ถึงแม้ออร์คชั้นยอดและโทรลล์จะยังอยู่ห่างจากจุดที่อดัมยืนอยู่พอสมควร แต่ก็ไม่ใช่กับฝูงไวเวิร์นที่อยู่บนท้องฟ้า พวกมันอาศัยจังหวะที่ฝูงออร์คบุกเข้ามา พุ่งดิ่งลงมาหาเขาด้วยความเร็วสูง แววตาของพวกมันเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง กรงเล็บแหลมคมถูกกางออกเตรียมฉีกร่างของอดัมให้เป็นชิ้นๆ เหลือเวลาอีกเพียงสามนาที แต่อดัมเหลือพลังวิญญาณในร่างเพียงน้อยนิด ยิ่งไปกว่านั้น สถานการณ์คับขันตรงหน้าก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พักเพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกายเลย อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้อดัมกังวลใจที่สุดไม่ใช่เรื่องพวกนั้น แต่เป็นชูโม่ที่บาดเจ็บสาหัสต่างหาก เจ้าชายจากแดนตะวันออกกำลังพยายามฝืนลืมตาที่ปิดสนิท เขากัดฟันแน่นจากความเจ็บปวดแสนสาหัสที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเพื่อน ชูโม่จึงกระซิบเสียงแผ่ว "อดัม... ทิ้งฉันไว้ที่นี่เถอะ..." อดัมเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหัวเบาๆ แม้จะเป็นความจริงที่ว่าเขาสามารถประคองตัวอยู่รอดได้อีกสามนาทีท่ามกลางฝูงมอนสเตอร์เพียงลำพัง และคงเป็นเรื่องยากหากยังมีชูโม่ติดอยู่บนบ่า แต่อดัมยอมไม่ผ่านเลเวลนี้ไปเสียยังดีกว่าต้องทิ้งเพื่อนคนสุดท้ายของเขาไว้เป็นอาหารของพวกสัตว์ประหลาด เมื่อเห็นฝูงมอนสเตอร์ที่กำลังใกล้เข้ามา อดัมตัดสินใจใช้พลังวิญญาณเฮือกสุดท้ายร่าย [กำแพงหิน] กำแพงพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินล้อมรอบพวกเขาทั้งสองไว้ ก่อนที่เขาจะดึงชูโม่ลงจากบ่าแล้ววางลงกับพื้น ปฏิกิริยาของชูโม่ต่อสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเกินความคาดหมายไปไกล "อะไรกัน!! ..ฉันไม่คิดเลยว่านายจะทิ้งฉันไว้ที่นี่จริงๆ!!" เจ้าชายแดนตะวันออกร้องโวยวายอย่างน่าสมเพช ราวกับว่าการกระทำของอดัมช่วยกระตุ้นให้เขามีแรงขึ้นมาทันที "อดัม ฉันประเมินนายผิดไปจริงๆ!" อดัมอดไม่ได้ที่จะกลอกตาให้กับปฏิกิริยาเกินจริงของเพื่อน โชคร้ายที่มอนสเตอร์เหล่านั้นคิดผิด เพราะอดัมไม่ได้วางแผนที่จะยอมแพ้ตอนนี้ เขาตัดสินใจใช้ไพ่ตายใบสุดท้าย ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่ต้องพึ่งพาพลังวิญญาณ [การแปลงร่างสายเลือดเฟย์] [ขั้นที่สอง] อดัมปลดปล่อยพลังสายเลือดที่หลับใหลอยู่ในร่าง รูปลักษณ์ของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วภายใต้อิทธิพลของพลังที่แข็งแกร่ง เปลี่ยนตัวเขาให้กลายเป็นอสูรกายกระหายเลือด ร่างกายของเขาขยายใหญ่ขึ้นจนมีขนาดเท่ากับสี่เท่าของร่างปกติ ขนสีเงินเริ่มงอกออกมาตามผิวหนัง ในขณะที่เล็บและฟันเปลี่ยนเป็นกรงเล็บและเขี้ยวแหลมคม เมื่อการแปลงร่างเสร็จสิ้น เขาก็แผดเสียงคำรามก้องจนแก้วหูแทบแตก โฮกกกกกกกกกกกก!!! [พลังต่อสู้เพิ่มขึ้น 30 หน่วย] [พลังต่อสู้เพิ่มขึ้น 10 หน่วย] [พลังต่อสู้ 180] เสียงคำรามที่เขาปลดปล่อยออกมาสั่นสะเทือนที่กำบังที่พวกเขาทั้งสองอยู่จนเกิดรอยร้าวไปทั่วพื้นผิว ส่งผลให้ฝูงกอบลินและออร์คไม่ต้องออกแรงมากในการทำลายกำแพง แต่นั่นทำให้พวกมันหยุดชะงักไปทันทีเมื่อเห็นร่างตรงหน้า รูปลักษณ์ปัจจุบันของอดัมดูน่าเกรงขามอย่างยิ่ง อันที่จริงเขามองดูอันตรายจนพวกออร์คถึงกับลังเลว่าจะบุกต่อดีหรือไม่ และไม่ใช่แค่ฝูงมอนสเตอร์เท่านั้น ชายหนุ่มชาวตะวันออกที่นั่งอยู่บนพื้นก็ตกใจสุดขีดเมื่อเห็นร่างของอดัมเปลี่ยนไปเช่นนี้ "ไม่นะ..! ไม่! เพื่อนเอ๋ย... นายควรจะปล่อยให้ฉันตายไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว!!" ใบหน้าของชูโม่ซีดเผือดเมื่อจินตนาการว่าเพื่อนของเขาจะอาละวาดจนเขาอาจต้องตายด้วยน้ำมือของอดัมเสียเอง เขาทิ้งตัวลงนอนกับพื้น แสดงสีหน้ายอมรับชะตากรรมอย่างชัดเจน อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เขาประหลาดใจคือ อสูรกายที่ควบคุมไม่ได้และแยกมิตรศัตรูไม่ออกอย่างที่เขาจินตนาการไว้ไม่ได้ปรากฏขึ้น อดัมเพียงแค่ยืนนิ่งและจ้องมองไปยังทะเลมอนสเตอร์ตรงหน้า แม้เขาจะสูญเสียความสามารถในการพูด แต่เขายังคงรักษาจิตสำนึกที่ชัดเจนเอาไว้ได้ สิ่งนี้เกิดขึ้นได้เพียงเพราะสร้อยคอที่เขาได้รับมา นั่นคือ [จี้อสูร] อดัมใช้มือที่เต็มไปด้วยขนหยาบหยิบเพื่อนชาวตะวันออกผู้หวาดกลัวขึ้นมาพาดไว้บนหลัง แบกเขาไว้เหมือนกระสอบข้าว "...อะไรน่ะ? อดัม..?" ชูโม่ถามด้วยน้ำเสียงสงสัย ครู่ต่อมาเขาก็เข้าใจเหตุการณ์ในที่สุดเมื่อเห็นว่าอดัมไม่ได้ทำร้ายเขา "อ๋อ! นายควบคุมพลังตัวเองได้นี่นา!!" ความจริงที่เปิดเผยสร้างความตื่นเต้นอย่างมหาศาลให้กับชายหนุ่มผู้ปกติจะเยือกเย็นคนนี้ "สุดยอดไปเลย!! ลุยเลยเจ้าหมาป่า- หมายถึง อดัม!! ฆ่าพวกมันให้หมดเลย!!" ชูโม่พูดพลางหัวเราะอย่างร่าเริง โฮกกก! อดัมซึ่งไม่สามารถเปล่งคำพูดได้ตอบกลับด้วยเสียงคำรามที่เต็มไปด้วยพลังเช่นกัน พร้อมกับจ้องมองฝูงมอนสเตอร์ด้วยแววตาที่ส่องประกาย ด้วยพลังต่อสู้ 180 หน่วยที่เพิ่มขึ้นมา ไม่มีโทรลล์หรือออร์คตนไหนสามารถหยุดอดัมได้ในขณะที่เขาทะยานไปข้างหน้าและพุ่งเข้าใส่ฝูงมอนสเตอร์ ร่างของหมาป่าขนสีเงินวูบไหวผ่านไปทั่วทะเลแห่งมอนสเตอร์ สร้างความพินาศทิ้งไว้เบื้องหลัง ซากศพนับไม่ถ้วนเริ่มกองทับถมกันอยู่บนพื้น กอบลินที่อ่อนแอตายด้วยบาดแผลที่ดูเหมือนรอยเท้า ในขณะที่ออร์คถูกเตะปลิวไปทุกทิศทางเหมือนขยะ อดัมจัดการกับพวกมันราวกับไล่ฆ่าหนู ไวเวิร์นตัวหนึ่งพยายามลอบโจมตีจากด้านหลัง โดยอาศัยจังหวะที่อดัมกำลังยุ่งอยู่กับการฆ่า แต่น่าเสียดายสำหรับมัน เพราะอดัมเตรียมพร้อมรับมืออยู่แล้ว ไวเวิร์นกางกรงเล็บแหลมคมที่สามารถฉีกกระชากเนื้อได้อย่างง่ายดายขณะโฉบลงมา แต่อดัมหลบการโจมตีได้โดยไม่ต้องหันไปมอง จากนั้นเขาก็หมุนตัวคว้าขาของไวเวิร์นไว้ ทำเอาพวกมันกระพือปีกอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็น่าเสียดายที่มันสายเกินกว่าจะหลบหนี อดัมกระชับมือที่จับแน่นแล้วฟาดร่างของไวเวิร์นลงกับพื้น ก่อนจะฉีกปีกของมันออกแล้วขยี้หัวของมันจนเละไม่มีชิ้นดี มันคือการสังหารหมู่ที่สยดสยอง อดัมฆ่าล้างผลาญไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาเริ่มรู้สึกชาชิน จนในที่สุดการแจ้งเตือนที่ทั้งสองรอคอยก็ปรากฏขึ้น หยุดยั้งการไล่ล่าของเขา [ยินดีด้วย คุณผ่านเลเวลห้าแล้ว] [คุณได้รับคะแนนสะสม 100,000 คะแนน] [จำนวนผู้เข้าทดสอบที่เหลืออยู่: 19/692] "เย้!!! อดัม!!" ชูโม่ตะโกนอย่างตื่นเต้น ร่างของเขายังคงอยู่บนหลังหมาป่า ทั้งสองมองดูเหล่าสัตว์ประหลาดนับหมื่นที่ค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสง ภาพตรงหน้าช่างน่าจดจำเสียจริง "เราทำสำเร็จแล้ว อดัม!" ชูโม่พูดพลางตบหลังเขาอย่างตื่นเต้น "เราทำได้แล้ว!!" รูปร่างของอดัมเริ่มกลับคืนสู่ร่างมนุษย์ แต่เจ้าชายจากแดนตะวันออกดูเหมือนจะปฏิเสธที่จะลงจากหลังเขา "ฮ่าๆ ขอโทษที" ชูโม่กล่าว "นายก็รู้ การขี่หลังนี่เป็นเรื่องปกติของคนบ้านฉันน่ะ" อดัมตัดสินใจที่จะเมินคำพูดนั้นแล้วถามแทนว่า "จบแล้วใช่ไหม?" เขาถามตัวเองว่าพวกเขามาถึงจุดสิ้นสุดแล้วหรือยัง เพราะเขาไม่อยากจะจินตนาการเลยว่าจะต้องมีเลเวลต่อไปในสภาพที่พวกเขากำลังเป็นอยู่ แต่ทันทีที่เขาพูดจบ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่าง ที่มุมไกลของสายตา เขาเห็นประตูบานหนึ่งปรากฏขึ้นและกำลังค่อยๆ เปิดออก [โปรดไปยังประตูใน 5 นาที] ชูโม่ดูเหมือนจะสังเกตเห็นประตูบานนั้นเช่นกัน สีหน้าของเขาเริ่มจริงจังขึ้น เพื่อนสนิททั้งสองมองหน้ากันโดยไม่แน่ใจว่าควรจะดีใจหรือไม่อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธความท้าทายนั้นทันที แต่กลับใช้เวลาที่เหลือเพื่อพักหายใจก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปทางประตูที่เปิดออกจนสุดแล้ว เมื่อพวกเขาผ่านเข้าไป อดัมก็เห็นว่าพวกเขากำลังอยู่ในห้องขนาดใหญ่คล้ายถ้ำ ชูโม่ซึ่งเริ่มพูดมากเมื่อเหลือกันแค่สองคนก็เริ่มพูดจาเป็นลางว่าที่นี่ดูเหมือนถ้ำมังกร เมื่อได้ยินดังนั้น อดัมพยายามระงับความรู้สึกอยากจะตบหัวเพื่อนของเขาอย่างสุดความสามารถ ไม่มีทางที่พวกเขาจะชนะมังกรได้ ไม่ใช่แค่สองคนแบบนี้แน่ ทันใดนั้น อดัมสังเกตเห็นร่างหนึ่งกำลังเดินเข้ามาหาพวกเขา เขาชักดาบระดับ 4 ออกมาทันที ร่างกายเกร็งแน่นพร้อมที่จะเคลื่อนไหวหากจำเป็น แต่เขากลับต้องแปลกใจเมื่อได้ยินชื่อของตัวเองถูกเรียก "อดัม!! นั่นนายหรือเปล่า?! นายผ่านมาได้ด้วย!" ร่างนั้นเข้ามาใกล้ขึ้น ทำให้อดัมเห็นชัดขึ้น นอกจากเสียงที่เป็นกันเองและคุ้นหูแล้ว อดัมจึงยอมเก็บดาบเพราะรู้แล้วว่าใครเป็นใคร "เจอร์รี่!!" "มีแค่สองคนเหรอ?! แล้วแฟนสาวสวยของนายล่ะ?" เจอร์รี่ถาม จากปฏิกิริยา เจอร์รี่เข้าใจได้ทันทีว่าอีกคนคงไม่ผ่านเข้ามา "ใช่... แฟนของฉันก็ไม่รอด... อย่างน้อยฉันก็ยังมีเพื่อนคนใหญ่คนโตคนนี้อยู่ด้วย" อดัมตระหนักว่าอิกอร์ ลูกผสมคนนั้นอยู่ข้างหลังเขา แต่ครั้งนี้ไม่มีไอวาร์ ดูเหมือนว่าไอโกะจอมพลิ้วไหวและโอโคเย่ก็ไม่ผ่านเลเวล 5 เช่นกัน จากนั้นเขาจึงรีบใช้ [สัมผัสวิญญาณ] และสิ่งที่เขาตรวจพบทำให้เขาแปลกใจครู่หนึ่ง มีคนทั้งหมดสิบเก้าคนในถ้ำมืดแห่งนี้! ในเวลาเดียวกัน เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่กำลังรวมตัวกันอยู่กลางถ้ำ เมื่อคนหรือมอนสเตอร์ตายในอารีน่าเสมือนนี้ พวกเขาจะกลายเป็นละอองแสงแล้วหายไป แต่อดัมกำลังสัมผัสได้ถึงสิ่งที่ตรงกันข้าม กลุ่มละอองแสงหมุนวนอยู่ตรงกลางถ้ำก่อนจะกระจายไปทั่ว ทำให้อดัมเห็นคนอื่นๆ อีกสิบเจ็ดคนที่กระจัดกระจายไปทั่วห้อง ส่วนใหญ่เป็นใบหน้าที่คุ้นเคย เหล่าผู้ได้รับสิทธิ์และชนชั้นยอดบางคนที่เขาพอจะจำได้ อย่างไรก็ตาม ทุกคนต่างจับจ้องไปที่การรวมตัวของละอองแสงที่ค่อยๆ ก่อตัวเป็นร่างขนาดมหึมา ในตอนแรกเป็นโครงสร้างที่หยาบกร้าน จากนั้นเกล็ดก็เริ่มปรากฏขึ้น ตามด้วยกรงเล็บและกระดูก ในที่สุด การแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นในใจของอดัม [เลเวลโบนัส] [มังกรกระดูก - สัตว์มายา - เลเวล 50] [พลังต่อสู้ - ไม่สามารถระบุได้]