บทที่ 3686: วิชาดาบไร้ร่องรอย กระบี่และทวนแทงทะลุร่างของหลี่ชีเยี่ยตรึงเขาไว้กับที่ “จบสิ้นแล้ว” ผู้ชมบางส่วนถึงกับมึนงงเมื่อเห็นภาพนี้ แทบทุกคนคาดการณ์ว่าหลี่ชีเยี่ยคงมีวิชาท้าทายสวรรค์ไม่มากก็น้อย เขาควรจะสามารถต่อกรกับคนทั้งสองได้สักระยะ หรือบางคนถึงขั้นคิดว่าเขาอาจจะเป็นฝ่ายชนะเสียด้วยซ้ำ พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าจะได้เห็นเขาตายในลักษณะนี้ “นี่มันหัวมังกรหางงูเกินไปหรือเปล่า? จบแบบนี้เนี่ยนะ?” อีกคนพึมพำด้วยความตกตะลึง ด้วยท่าทีที่โอหังของหลี่ชีเยี่ยก่อนหน้านี้ พวกเขาคิดว่าเขาจะทำสิ่งที่น่าตกใจ แต่ตอนนี้เขากลับไม่สามารถต้านทานได้แม้แต่วินาทีเดียว “ตลกสิ้นดี เสียเวลาพวกเราจริงๆ รู้อย่างนี้ข้าไปนานแล้วไม่ต้องมารอให้เสียเวลาหรอก” ผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งบ่นถึงฉากจบที่น่าผิดหวัง “เอาแต่คุยโวไม่มีประโยชน์ มีแค่ฝีมือเท่านั้นที่พูดแทนได้” นักเรียนจากสำนักทวิลักษณ์แค่นหัวเราะ “ข้าก็นึกว่าจะทำอะไรที่น่าประทับใจได้ ที่แท้ก็เป็นแค่เสือกระดาษ ตอนนี้เขาก็ทิ้งชีวิตไปอย่างน่าอัปยศแล้ว” ฝูงชนต่างผิดหวังอย่างแรง บางคนส่ายหน้าในขณะที่บางคนเริ่มสบถสาปแช่ง ในความเป็นจริง แม้ว่าพวกเขาจะดีใจที่ได้รับชัยชนะ แต่พวกเขากลับรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย หลี่ชีเยี่ยตายเร็วเกินไป ผลลัพธ์นี้ดูจะง่ายดายเกินไปสำหรับคนอย่างเขา ทว่า ในขณะนั้นเองพวกเขากลับตระหนักถึงบางอย่าง แม้ว่าอาวุธของพวกเขาจะแทงทะลุลำคอและร่างของหลี่ชีเยี่ยไปแล้ว แต่พวกเขากลับไม่รู้สึกถึงสัมผัสใดๆ เลย “เดี๋ยวก่อน พวกเขาไม่ได้ฆ่าหลี่ชีเยี่ย พวกเขาไม่ได้แตะต้องตัวเขาเลยด้วยซ้ำ!” ผู้อาวุโสจากนิกายใหญ่สังเกตเห็นความผิดปกติ “จริงด้วย! ไม่มีเลือดสักหยด พวกเขาไม่ได้แตะต้องตัวเขาเลย!” ผู้เชี่ยวชาญอาวุโสอีกคนมองเห็นได้ชัดเจน ทุกคนที่เหลือเริ่มเพ่งมองดู แน่นอนว่ากระบี่และทวนแทงทะลุร่างของเขาอย่างชัดเจน แต่ไม่มีเลือดแม้แต่หยดเดียวที่ไหลออกมา ยิ่งไปกว่านั้น หลี่ชีเยี่ยยังคงรักษาท่าทางเดิมเอาไว้ “เกิดอะไรขึ้น? นี่คือภาพลวงตาหรือ?” ผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งกล่าว “ไม่ เขายืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ มันไม่ใช่ภาพลวงตา” บรรพชนผู้ทรงพลังส่ายหน้า ทั้งคู่ตกตะลึง ในวินาทีนั้นพวกเขาคิดว่ามันเป็นเพียงภาพเงาของหลี่ชีเยี่ย ส่วนร่างจริงคงหนีไปแล้ว พวกเขาจึงเปิดเนตรสวรรค์ขึ้นมาดู แต่กลับพบว่าหลี่ชีเยี่ยยังคงอยู่ตรงนั้นจริงๆ “ตาข้าบ้าง” หลี่ชีเยี่ยยิ้มอย่างเกียจคร้าน คำพูดนี้ดูเหมือนเป็นการยืนยันว่าร่างของหลี่ชีเยี่ยคือของจริง มันไม่ใช่ภาพลวงตาหรือร่างปลอม ทุกอย่างดูประหลาดพิลึกเพราะหลี่ชีเยี่ยไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ แม้จะถูกกระบี่และทวนแทงทะลุร่างก็ตาม จางอวิ๋นจื้อและหลี่เซี่ยงเฉวียนตอบสนองอย่างรวดเร็วด้วยการเรียกอาวุธกลับเพื่อป้องกันตัว ทว่า มันสายเกินไปแล้วเพราะหลี่ชีเยี่ยเริ่มลงมือ—เขาผลักดาบไปข้างหน้าอย่างสบายๆ โดยไม่จำเป็นต้องใช้แรงแม้แต่น้อย “แตกสลายไปซะ!” หลี่เซี่ยงเฉวียนคำรามอย่างบ้าคลั่ง กระบี่ในมือของเขาปล่อยอสรพิษสายฟ้าออกมาก่อนจะฟันเข้าใส่ดาบของหลี่ชีเยี่ย จางอวิ๋นจื้อคำรามเช่นกัน เขาสะบัดทวนสร้างกำแพงเงินขึ้นมาป้องกัน แต่นั่นกลับไม่มีความหมายใดๆ ทั้งสิ้น สายฟ้าที่โหมกระหน่ำและกำแพงที่แข็งแกร่งไม่สามารถหยุดยั้งดาบที่ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาได้เลย นี่เป็นฉากที่พิลึกพิลั่น ดาบเล่มนั้นตัดผ่านกาลเวลาและมิติ มันดูเหมือนกำลังพุ่งเป้าไปที่การเคลื่อนไหวถัดไปของหลี่เซี่ยงเฉวียนและจางอวิ๋นจื้อ ไม่ใช่ตัวตนในปัจจุบันของพวกเขา ในเสี้ยววินาทีต่อมา ทั้งคู่กลับเผยจุดอ่อนออกมาให้ดาบของหลี่ชีเยี่ยโดยไม่ตั้งใจ การแทงอย่างสบายๆ ครั้งนั้นกลับเข้าเป้าที่บริเวณหน้าอกซ้ายของทั้งสองคนอย่างจัง “ฉึก!” เกราะของจางอวิ๋นจื้อไม่ได้ช่วยอะไร เช่นเดียวกับม่านพลังสายฟ้าของหลี่เซี่ยงเฉวียน ดาบเล่มนั้นเพิกเฉยต่อการป้องกันและการโต้กลับทั้งหมด สามารถหลบหลีกทุกสิ่งเพื่อเข้าถึงเป้าหมาย ราวกับว่ามันมาจากมิติเวลาและพื้นที่ที่แตกต่างออกไป หลี่ชีเยี่ยดึงดาบกลับ ขณะที่เลือดทะลักออกจากบาดแผลฉกรรจ์บนหน้าอกของศัตรู แผลนั้นดูน่าหวาดเสียว ทั้งสองดูราวกับถูกสายฟ้าฟาดจนต้องโซเซถอยหลังไป ในขณะเดียวกัน ฝูงชนต่างตกตะลึงงัน พวกเขาเห็นการกระทำของหลี่ชีเยี่ยชัดเจน—เขาเพียงแค่ยกดาบขึ้นแล้วผลักออกไปเบาๆ เท่านั้น การหยุดการโจมตีนี้เป็นสิ่งที่ง่ายที่สุด แม้แต่คนโง่ก็ยังทำได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงจางอวิ๋นจื้อและหลี่เซี่ยงเฉวียนที่เตรียมตัวมาเป็นอย่างดี ความเรียบง่ายและชัดเจนของการแทงนั้นกลับทำให้ผู้คนงุนงงยิ่งกว่าเดิม ไม่มีใครรู้เลยว่าหลี่ชีเยี่ยทำได้อย่างไรถึงได้โจมตีเข้าเป้าเช่นนั้น “นี่มันมนตราอะไรกัน?” ศิษย์รุ่นเยาว์คนหนึ่งถามขึ้น คำถามนี้ผุดขึ้นในใจของทุกคน แม้แต่เหล่าบรรพชนเองก็ไม่สามารถหาคำอธิบายหลังจากเห็นเหตุการณ์นี้ได้ “มนตรางั้นรึ? นี่คือความลึกลับของวิถีดาบต่างหาก” อย่างไรก็ตาม ปรมาจารย์ผู้มากความสามารถคนหนึ่งถลึงตามองศิษย์รุ่นเยาว์คนนั้นแล้วเผยความจริง ผู้คนจึงได้รับรู้ว่าสิ่งนี้เกี่ยวข้องกับวิถีของจักรพรรดิดาบ แต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่เข้าใจมันแม้แต่น้อย “ข้าไม่เห็นอะไรเลย ดูเหมือนข้าจะเสียเวลาหลายสิบปีไปกับการเรียนวิถีดาบเสียเปล่า” นักดาบผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งยิ้มแหยๆ พวกเขาเข้าใจแล้วว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ หลี่ชีเยี่ยได้ค้นพบวิถีดาบที่จักรพรรดิดาบทิ้งไว้แล้ว “อืม วิถีนี้...” ผู้ยิ่งใหญ่ผู้บรรลุธรรมท่านหนึ่งกล่าว: “ข้าเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก แต่การแทงครั้งนี้ก้าวข้ามกาลเวลาและอวกาศไปแล้ว ไม่แน่ใจว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ หรือไม่ แต่มันให้ความรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ นั่นคงอธิบายได้ว่าทำไมหลี่ชีเยี่ยถึงไม่ได้รับความเสียหายจากการโจมตี ความล้ำลึกของวิชานี้จึงอยู่เหนือกว่าแค่ท่าร่าง” เขาไม่แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่อย่างน้อยเขาก็สังเกตเห็นคำใบ้เล็กๆ น้อยๆ ต่างจากคนอื่นๆ “เรื่องทั้งหมดนี้มันประหลาดนัก ใช้ดาบตัดฟืนมาใช้กับวิชาดาบระดับสูง” ผู้ชมอีกคนเสริม “เขาเข้าใจจุดกระบี่จริงๆ...” ในขณะเดียวกัน เหล่านักเรียนของสำนักทวิลักษณ์ไม่อยากจะเชื่อสายตา บางคนใช้เวลาหลายปีในการเฝ้ามองมัน แต่กลับไม่คืบหน้าแม้แต่น้อย เมื่อไม่นานมานี้พวกเขายังหัวเราะเยาะเขาที่ลอกเลียนแบบท่าทางเพื่อทำเท่ไปวันๆ แต่ตอนนี้เขากลับพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าพวกเขาคิดผิด “จุดกระบี่...” หยางหลิงเองก็ตกตะลึง หลี่ชีเยี่ยเคยเสนอที่จะสอนจุดกระบี่ให้เธอมาก่อน แต่เธอเลือกวิชากฎแห่งธรรมที่อาจารย์แห่งสำนักทวิลักษณ์ทิ้งไว้ให้แทน นักเรียนคนอื่นๆ เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ ความพยายามของพวกเขาตลอดมากลับสูญเปล่า ในขณะที่หลี่ชีเยี่ยเพียงแค่ดูมันครั้งเดียวก็สามารถเรียนรู้ได้สำเร็จแล้ว