บทที่ 3708: ผู้ไม่อาจหยุดยั้ง การอพยพเกิดขึ้นภายในคฤหาสน์ของท่านแม่ทัพใหญ่ เหล่าคนหนุ่มสาวและผู้ที่อ่อนแอยอมล่าถอยไปยังส่วนลึกสุดของคฤหาสน์ โดยทิ้งให้สมาชิกที่แข็งแกร่งที่สุดอยู่รับมือกับหลี่ชีเย่ ตระกูลหลี่ไม่เคยต้องเผชิญกับวิกฤตที่น่าอัปยศเช่นนี้มาก่อน เหล่าแม่ทัพและทหารแห่งวัชระต่างอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของพวกเขา ผู้คนต่างสีหน้าเปลี่ยนไปเมื่อได้ยินชื่อของตระกูลนี้ อันที่จริง เมื่อเหล่าขุนนางเดินผ่านทางเข้าคฤหาสน์ พวกเขายังต้องจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยและแสดงท่าทีเคารพยำเกรง ทว่าในวันนี้ ป้ายชื่อและประตูทางเข้ากลับพังทลายลง สมาชิกในตระกูลต่างวิ่งหนีราวกับไก่ที่ถูกตัดหัวหรือสุนัขที่ไร้เจ้าของ บารมีและชื่อเสียงของพวกเขาแตกสลายลงภายใต้ฝีเท้าของหลี่ชีเย่ “ตู้ม!” เขาเหยียบลงไปบนพื้นจนอาคารหลายหลังพังถล่มลงมา ผู้คนที่ยังคงอยู่เพื่อต่อสู้กับเขาต่างรู้สึกได้ว่าเข่าของพวกเขากำลังสั่นพับ ขณะที่กลุ่มผู้อพยพต่างรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อวิ่งหนีให้เร็วขึ้น “ข้าต้องยุติธรรมกับทั้งสองฝ่ายเสียหน่อย” หลี่ชีเย่เผยรอยยิ้มขณะมองดูฉากที่โกลาหล “ลองชิมคมดาบนี้ดูหน่อยเป็นไง” เขายกมือทั้งสองข้างขึ้น และหลังจากเสียงระเบิดดังสนั่น คลื่นพลังก็แผ่กระจายออกจากถุงมือพุ่งตรงไปยังคฤหาสน์ มันดูราวกับคลื่นยักษ์สึนามิที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสรรพสิ่ง อาคารนับพันหลังพังครืนลงในทันที เศษซากปรักหักพังและฝุ่นควันพุ่งกระจายขึ้นสู่ท้องฟ้า คฤหาสน์ที่เคยโอ่อ่าสูญเสียความสง่างามไปในชั่วพริบตา ฝูงชนยังคงตกตะลึง แม้จะไม่ถึงขั้นเท่ากับการทำลายคฤหาสน์ของท่านอัครมหาเสนาบดี เนื่องจากนี่เป็นครั้งที่สองที่พวกเขาได้เห็น โดยปกติแล้ว ไม่มีใครกล้าสร้างปัญหาใกล้กับคฤหาสน์ทั้งสองแห่งนี้ นับประสาอะไรกับการทำลายอาคารทิ้ง แต่ในตอนนี้ หลี่ชีเย่กลับสร้างความพินาศครั้งใหญ่ให้แก่ทั้งสองตระกูล ผู้ชมจึงอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง คฤหาสน์เหล่านี้มีขนาดใหญ่โตมหาศาล ซากปรักหักพังที่เกิดขึ้นอาจถือเป็นซากปรักหักพังที่ใหญ่ที่สุดในที่ราบจักรพรรดิพุทธะเลยก็ว่าได้ ทุกคนต่างสูดหายใจเข้าลึกด้วยความรู้สึกของการเปลี่ยนแปลงที่รุนแรง จากสถานที่แห่งความรุ่งโรจน์และอำนาจ สู่กองเศษหินดินทราย “หลี่ชีเย่ไม่เพียงแต่เป็นลูกรักของสวรรค์เท่านั้น เขายังเป็นปีศาจร้ายที่โหดเหี้ยมอีกด้วย” ยอดฝีมือคนหนึ่งแสดงความเห็น “ข้าไม่เคยเห็นใครที่เป็นเช่นเขามาก่อน” ผู้บำเพ็ญเพียรชราอีกคนเห็นด้วย “ตระกูลหลี่และตระกูลจางจะโต้กลับอย่างไร? พวกเขาจะอัญเชิญบรรพชนออกมาหรือไม่? ถ้าเป็นเช่นนั้น มันคงเป็นเรื่องยากสำหรับหลี่ชีเย่แล้ว” ผู้ชมอีกคนตั้งคำถาม ผู้ชมส่วนใหญ่ยังคงรู้สึกท่วมท้นไปกับเหตุการณ์ที่เหนือความคาดหมาย บางคนเริ่มครุ่นคิดถึงผลกระทบที่จะตามมา ขณะที่หลี่ชีเย่เดินอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง สมาชิกตระกูลหลี่ต่างจ้องมองเขาด้วยความโกรธแค้น ตระกูลนี้คือบ้านของพวกเขา แต่ในตอนนี้ หลี่ชีเย่ได้ทำลายมันลงจนย่อยยับ พวกเขาไม่มีความปรารถนาใดมากไปกว่าการกำจัดชายผู้นี้ทิ้งเป็นการตอบแทน “คุณชายหลี่ โปรดหยุดเถิด” เสียงที่สงบนิ่งและเปี่ยมด้วยอำนาจดังขึ้น ทุกคนต่างหันไปเห็นชายวัยกลางคนผู้มีกลิ่นอายที่น่าเกรงขาม เขาดูลูงส่งและสง่างามไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นไร ราวกับเขาเป็นแม่ทัพที่เกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ “ท่านแม่ทัพใหญ่!” ผู้ชมที่สายตาไวตะโกนขึ้น เขาไม่ได้มาเพียงลำพัง แต่มีบรรพชนอีกหลายคนอยู่เบื้องหลังเพื่อสนับสนุน การต่อสู้ยังไม่ทันเริ่ม แต่ผู้คนต่างสัมผัสได้ถึงพายุที่กำลังก่อตัว “เจ้าคิดว่าเจ้าจะหยุดข้าได้หรือ?” หลี่ชีเย่เหลือบมองเขาแล้วหัวเราะในลำคอ สีหน้าของท่านแม่ทัพมืดครึ้มลง เห็นได้ชัดว่าเขากำลังอยู่ในอารมณ์ที่ย่ำแย่ แต่ชุดเกราะของหลี่ชีเย่นั้นแข็งแกร่งเกินไป เขาหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความโกรธก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “คุณชายหลี่ ให้มันจบลงเพียงเท่านี้เถิด ถอยสักก้าวแล้วมองดูความกว้างใหญ่ของฟ้าดิน เรายังคงอยู่ร่วมกันได้ในอนาคต...” “หยุดพูดจาไร้สาระพวกนี้เสียที ข้าเป็นคนกุมชะตาที่นี่ เจ้าเคยเห็นปลาต่อรองกับคนขายเนื้อบ้างหรือไม่?” หลี่ชีเย่ขัดขึ้นพร้อมกับโบกมือ ท่านแม่ทัพจำต้องระงับความโกรธอีกครั้ง ปกติแล้วเหล่าแม่ทัพคนอื่นมักจะประหม่าและระมัดระวังตัวเสมอเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง แต่ในตอนนี้ ถึงคราวที่เขาต้องมาสัมผัสกับความอึดอัดนี้บ้าง “คุณชายหลี่ หากท่านยอมยุติเรื่องในวันนี้ พวกเราจะชดเชยให้ท่านอย่างแน่นอน” ท่านแม่ทัพกล่าว ผู้ชมต่างหันไปมองหน้ากัน บางคนคิดว่าตนเองอาจจะหูฝาดไป ท่านแม่ทัพเลือกที่จะยอมอ่อนข้อให้หลังจากที่ชายผู้นี้เหยียบย่ำซากปรักหักพังของคฤหาสน์เขาเนี่ยนะ? นี่เป็นการตัดสินใจที่น่าอัปยศยิ่งนัก “จริงหรือ? ข้าเกรงว่าเจ้าไม่มีสิ่งใดที่สามารถล่อใจข้าได้ อีกอย่าง ต่อให้เจ้ามี ข้าก็แค่แย่งชิงมันมาเมื่อใดก็ตามที่ข้าต้องการ” หลี่ชีเย่ส่ายหน้า ฝูงชนยิ้มเจื่อนๆ หลี่ชีเย่กำลังปฏิบัติกับตระกูลผู้สูงศักดิ์ทั้งสองราวกับปลาที่วางอยู่บนเขียง “คุณชายหลี่ การเจรจาอย่างสันติกับพวกเราจะเป็นประโยชน์ต่อตัวท่านในอนาคตมาก เหตุใดต้องทำถึงขั้นนี้ด้วย?” ท่านอัครมหาเสนาบดีเอ่ยขึ้นจากระยะไกล “ข้าเสียใจด้วยนะ แต่นี่คือสิ่งที่ข้าเป็น อีกอย่าง พวกเจ้าเคยคุยกับปลาที่กำลังจะถูกกินบ้างไหม? ไม่หรอก สิ่งเดียวที่ต้องทำก็แค่ต้มแล้วกินมันเท่านั้นแหละ” หลี่ชีเย่ตอบกลับ ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองต่างสั่นสะท้านด้วยความโกรธแค้นพร้อมใบหน้าที่บิดเบี้ยว คนรุ่นหลังผู้นี้ไม่ให้เกียรติพวกเขาเลยแม้แต่น้อยต่อหน้าสาธารณชน “เช่นนั้นท่านต้องการอะไร คุณชายหลี่?” ท่านแม่ทัพลดเสียงลง “ตระกูลหลี่สามารถตอบสนองความต้องการของท่านได้” “คุณชายหลี่ ท่านต้องการสมบัติหรือเงินทอง? พวกเราจะไม่ขี้เหนียวกับข้อเรียกร้องของท่านแน่นอน” ท่านอัครมหาเสนาบดีกล่าวเสริม ในเวลานี้ ทั้งสองต่างต้องการหยุดศึกกันทั้งสิ้น