บทที่ 4308: กลลวงงั้นหรือ? “จริงด้วย นี่คือโชคชะตาชัดๆ” ศิษย์คนหนึ่งกล่าวอย่างยินดี พวกเขาไม่ได้เอะใจอะไรเลย ชายผู้นี้ดูเหมือนอยากจะเข้าร่วมสำนักของพวกเขาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงได้แต่พร่ำพูดถึงเรื่อง “สายสัมพันธ์” และ “มิตรภาพ” อยู่ตลอด ท้ายที่สุดแล้ว สำนักก็ไม่ได้มีกฎเกณฑ์ที่เข้มงวดอะไรในการรับศิษย์ใหม่ แค่สมบัติชิ้นนี้ชิ้นเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้จื่อหนิงกลายเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสได้แล้ว “เฮ้อ...” จื่อหนิงยังคงลูบกล่องนั้นต่อไป ดูเหมือนเขาจะมีความอาลัยอาวรณ์อย่างเห็นได้ชัด “มรดกตกทอดชิ้นนี้ไม่ได้มีประโยชน์อะไรนักหรอกถ้ามันยังอยู่กับท่าน” ศิษย์คนหนึ่งจ้องมองกล่องนั้นตาเป็นมันด้วยความกระหายที่จะปิดการขายให้จบลง “เจ้าพูดถูก งั้นเอาตามนี้เถอะ” จื่อหนิงตัดสินใจเด็ดขาดและเปิดกล่องออก “วูบ...” แสงรัศมีแบบเดิมปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมด้วยอักขระและเสียงคำรามอันงดงาม แสงที่สว่างจ้านั้นทำให้ผู้คนไม่สามารถมองเห็นเนื้อในของมันได้ แม้แต่ผู้อาวุโสหู่ยังมองเห็นได้เพียงรูปร่างลางๆ ซึ่งดูคล้ายกับหัวใจ “หัวใจของสัตว์เทพงั้นหรือ? หรือว่าเป็นกระดูกเต๋าพิเศษกันแน่?” เขาเริ่มตื่นเต้นขึ้นมา ส่วนเหล่าศิษย์นั้น ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น ปรารถนาที่จะครอบครองสมบัติชิ้นนี้จนตัวสั่น พวกเขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต “นี่มันสมบัติจริงๆ หรือเปล่า?” หวังเหว่ยเฉียวพึมพำ เขายังคงรู้สึกว่าเรื่องทั้งหมดนี้ค่อนข้างแปลกประหลาด และคิดว่าต้องมีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล หวังจื่อหนิงมีปัญหา หรือว่าสมบัตินั่นกันแน่? หรือจะเป็นทุกอย่างรวมถึงเจ้าของร้านแห่งนี้ด้วย? ไม่สิ แม้แต่ถนนสายนี้ก็ยังดูแปลกไป สัญชาตญาณบอกเขาว่าเรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นตั้งแต่ตอนที่พวกเขาย่างเท้าเข้ามาในเมืองนี้แล้ว แน่นอนว่าเขาไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะห้ามเพื่อนร่วมสำนักไม่ให้ซื้อสมบัตินี้ได้ สิ่งที่เขาคิดเป็นเพียงการคาดเดาและเขาก็ไม่มีหลักฐานอะไรเลย เหล่าศิษย์จากสำนักเพชรน้อยชูมือขึ้น ต้องการจะปิดการซื้อขายให้เสร็จสิ้น “เงินของข้าอยู่ที่ไหน?” จื่อหนิงถาม “อยู่นี่ไง ท่านอยากจะนับดูไหม?” ศิษย์รุ่นพี่ต้องการจ่ายเงินให้เร็วที่สุดก่อนที่อีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจ “รีบร้อนไปทำไม?” ในที่สุดหลี่ชีเย่ก็เอ่ยปากขึ้น สายตาทุกคู่จึงหันไปมองเขา “เก็บเงินไว้ซะ การซื้อขายยกเลิก” หลี่ชีเย่สั่ง เหล่าศิษย์ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง พวกเขาเสียน้ำลายไปตั้งมากมายเพื่อโน้มน้าวให้จื่อหนิงยอมขาย นี่มันโอกาสทองที่มีเพียงครั้งเดียวในชีวิตแท้ๆ “ทะ-ท่านเจ้าสำนัก นี่คือสุดยอดสมบัติเลยนะขอรับ เป็นโอกาสที่หาได้ยากยิ่ง” ศิษย์คนหนึ่งขยิบตาให้หลี่ชีเย่ซ้ำๆ พยายามบอกว่าอย่าทำลายการซื้อขายนี้เลย “มันไม่มีค่าอะไรหรอก ไม่ต้องซื้อ” หลี่ชีเย่ยิ้ม “อะไรนะ...” เหล่าศิษย์ไม่เห็นด้วยกับการประเมินของหลี่ชีเย่ “ท่านเจ้าสำนัก นี่ต้องเป็นสมบัติล้ำค่าแน่ๆ” หนึ่งในนั้นยังไม่ยอมแพ้ แต่หลี่ชีเย่ดูเหมือนจะตั้งใจเด็ดขาดที่จะล้มเลิกธุรกรรมนี้ แม้จะไม่เต็มใจนัก แต่พวกเขาก็ยังยอมทำตามคำสั่งของเจ้าสำนักและเก็บเงินคืน “พวกท่านไม่เอาแล้วหรือ? เกิดอะไรขึ้น?” จื่อหนิงดูสับสนขณะถือสมบัติชิ้นนั้นไว้ในมือ “ส่วนเจ้า ก็น่าสนใจดีนี่ แถมน่าไม่อายอีกต่างหาก” หลี่ชีเย่หันมาพูดกับเขาโดยตรง “ท่านหมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ?” จื่อหนิงเกาหัว ทำท่าทางเหมือนคุณชายไร้เดียงสาที่ไม่ประสีประสาต่อโลก “เจ้าคิดอย่างไรกับข้า?” หลี่ชีเย่ถามขึ้นกะทันหัน “ท่านมีรูปลักษณ์ที่โดดเด่นสะดุดตา เป็นมังกรในหมู่มนุษย์หรืออาจจะเป็นเซียนที่แท้จริงเสียด้วยซ้ำ” จื่อหนิงจ้องมองหลี่ชีเย่แล้วกล่าว “นี่เจ้ากำลังพูดความจริงอยู่หรือเปล่า?” ดวงตาของหลี่ชีเย่หรี่ลง แม้คนรุ่นหลังจะไม่ได้สังเกตเห็นอะไร แต่จื่อหนิงรู้สึกราวกับถูกสายตาของหลี่ชีเย่ทิ่มแทง เขาหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ท่านเป็นผู้ที่ไร้คู่เปรียบอย่างแท้จริงขอรับ” “ดูท่าเจ้าจะไม่ได้ฉลาดอย่างที่คิดสินะ?” เจ้าของร้านที่ยืนอยู่ด้านข้างเยาะเย้ย จื่อหนิงเมินเฉยต่อคำพูดนั้น สีหน้ายังคงดูสงบนิ่ง “เอาของไร้ค่าพวกนี้ไปซะ เจ้าอาจจะหลอกพวกเด็กๆ ได้ แต่การทำแบบนี้ต่อหน้าข้านั้นถือว่าไม่ฉลาดเลยสักนิด” หลี่ชีเย่กล่าว จื่อหนิงเป็นคนหน้าหนา เขาเก็บสมบัติของเขาไปพร้อมกับรอยยิ้มเจื่อนๆ เหล่าศิษย์ต่างเกาหัวด้วยความสับสน ถึงตอนนี้พวกเขาเริ่มตระหนักแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็ยังไม่แน่ใจนัก ส่วนหวังเหว่ยเฉียวนั้นคิดว่าสมบัตินี้เป็นของปลอม เพียงแต่ไม่รู้รายละเอียดแน่ชัด มีเพียงอาจารย์ของเขาเท่านั้นที่สังเกตเห็นตั้งแต่แรกเริ่ม “เจ้าพูดเรื่องสายสัมพันธ์มิตรภาพอะไรนั่นใช่ไหม?” หลี่ชีเย่ถาม “จื่อหนิงปรารถนาที่จะมีสายสัมพันธ์กับท่านขอรับ” เขาก้มศีรษะให้หลี่ชีเย่ “ไม่จำเป็นหรอก แค่พูดมาตรงๆ ก็พอ” หลี่ชีเย่ส่ายหน้า “ท่านหมายความว่าอย่างไรขอรับ?” เขาไม่คาดคิดว่าจะได้รับคำตอบเช่นนี้ “เป้าหมายของเจ้าคืออะไร? แค่อยากสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกเรางั้นหรือ?” หลี่ชีเย่ยิ้ม เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “ไม่เชิงขอรับ ข้าปรารถนาจะมอบความปรารถนาดีจากการพบกันในครั้งนี้ให้แก่สำนักของข้า” “อืม ถ้าอย่างนั้นก็ตามนั้น ถือว่าเงื่อนกรรมนี้ได้ผูกติดกันแล้ว ส่งมันให้พวกเขาซะ” หลี่ชีเย่ตกลงแล้วชี้ไปยังเหล่าศิษย์รุ่นเยาว์ “ข้าจะทำตามคำสั่งขอรับ” เขาก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อม หลี่ชีเย่หยิบเหรียญทองแดงออกมาหนึ่งเหรียญ เหรียญนี้ไม่มีค่าอันใดเลยในสายตาของผู้บำเพ็ญเพียร ในความเป็นจริง มันอาจซื้อได้แค่ซาลาเปาไส้เนื้อในโลกมนุษย์เท่านั้น เขาดีดเหรียญนั้นไปและมันก็ไปตกลงบนโต๊ะของจื่อหนิง “เหรียญนี้จะเป็นค่าตอบแทนสำหรับกล่องของเจ้า สายสัมพันธ์ได้ถูกสร้างขึ้นแล้ว” หลี่ชีเย่กล่าว “กล่องนั่นน่ะหรือ?” เหล่าศิษย์ต่างตกตะลึง หลี่ชีเย่ไม่ต้องการสมบัติล้ำค่าที่เปล่งแสงนั่น แต่กลับต้องการกล่องเก่าๆ ใบนี้แทนหรือ? นี่มันกรณีของคนที่ยอมซื้อกล่องแต่คืนไข่มุกให้งั้นหรือ? กล่องใบนี้เห็นได้ชัดว่ามีค่าน้อยกว่าสมบัติชิ้นก่อนหน้านี้มากนัก แน่นอนว่าหลี่ชีเย่ยังคงได้เปรียบ เพราะกล่องใบนี้ก็น่าจะมีความพิเศษอยู่บ้างเนื่องจากความเก่าแก่ของมัน การจ่ายด้วยเหรียญทองแดงเพียงเหรียญเดียวนั้นถือว่าถูกแสนถูก “ความเฉลียวฉลาดของท่านช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก” จื่อหนิงยุติการหยั่งเชิงและยืนยันความสามารถของหลี่ชีเย่ได้ในที่สุด “สายสัมพันธ์ได้ถูกสร้างขึ้นแล้ว ท่านทั้งหลาย” จื่อหนิงค่อยๆ เลื่อนกล่องไปบนโต๊ะส่งให้พวกศิษย์รุ่นเยาว์