บทที่ 5058: มานั่งตรงนี้สิ เหล่าผู้ชมต่างตกอยู่ในความเงียบงันด้วยความไร้เทียมทานของหลี่ชีเย่ พวกเขารู้สึกว่าไม่เคยพบเห็นขอบเขตที่สูงส่งเช่นนี้มาก่อน เหล่าจอมยุทธ์ในอดีตต่างเพียงแค่หลงระเริงไปกับตัวเองโดยไม่เคยล่วงรู้ถึงระดับพลังที่แท้จริงของผู้ฝึกตน ในวินาทีนี้ เหล่าเทพผู้บัญชาการต่างรู้สึกถึงความต่ำต้อยของตนและทำได้เพียงเงยหน้ามองเขา “เฮ้อ มือฉันเลอะหมดแล้ว” หลี่ชีเย่เช็ดฝ่ามือพร้อมกับบ่นพึมพำ จากนั้นเขาก็ดีดนิ้วอย่างไม่ใส่ใจ ปล่อยรังสีสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่เทพเถาวัลย์ ต้นไม้ขนาดยักษ์ดูเหมือนจะเหี่ยวเฉาลงและคืนร่างกลับสู่สภาพเดิม กลายเป็นเถาวัลย์สีเขียวที่มีรัศมีอันงดงาม ละอองแสงถูกปลดปล่อยออกมาและรักษาผู้ที่ได้รับผลกระทบจากเกสรของมัน ราชาฝันได้สติคืนมาเช่นกันและมนต์สะกดก็ถูกทำลายลง ส่งผลให้เหล่าผู้ฝึกตนและสรรพสัตว์ค่อยๆ ตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มีเพียงเหล่าบรรพชนและราชาปีศาจที่ประคองสติไว้ได้เท่านั้นที่เห็นการต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวนี้ ราชาฝันและเทพเถาวัลย์กลับคืนสู่บัลลังก์ของตน คนแรกดูเหมือนคุณชายร่างท้วม ส่วนอีกคนดูเหมือนชายชราที่มีสายฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่ในดวงตา เทพผู้บัญชาการทั้งห้าลุกขึ้นยืนและโค้งคำนับให้หลี่ชีเย่ หากไม่ใช่เพราะเขา ทั่วทั้งดินแดนปีศาจคงต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ภายใต้อำนาจเผด็จการของแมลงวันทองไปแล้ว “ฮ่าฮ่า ในที่สุดฉันก็ไปสู่สุคติได้อย่างสบายใจเสียที” ราชาพญานกยูงไม่อาจรอช้าได้อีกต่อไป เขาเริ่มหัวเราะออกมา “ตู้ม!” รัศมีห้าสีระเบิดออกจนถึงขีดสุด ร่างของราชาพญานกยูงกลายเป็นลำแสงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า “กรี๊ด!” ร่างพญานกยูงปรากฏขึ้นจริงและกระพือปีก มันมองลงมายังดินแดนปีศาจด้วยความรักและความอาลัย ทว่าถึงเวลาต้องไปแล้ว สัตว์อสูรผู้ยิ่งใหญ่จึงสลายกลายเป็นละอองแสง แสงนั้นโปรยปรายลงไปทุกตารางนิ้วของผืนดินและสรรพสิ่งที่ถูกสร้างขึ้น ราชาพญานกยูงได้กลับคืนสู่ต้นกำเนิดของเขาแล้ว “ท่านอาจารย์” เจ้าจุดเล็กคุกเข่าลงและสะอื้นเบาๆ นางยกมือขึ้นเพื่อรองรับละอองแสงห้าสีที่ร่วงหล่นลงมา “คืนสู่ธุลี” โกลด์เครสต์ถอนหายใจและกล่าว ทุกคนต่างโศกเศร้าที่เห็นการจากไปของเขา โดยเฉพาะเหล่าสมาชิกของตระกูลขนนก พวกเขาโค้งคำนับไปยังทิศทางของบัลลังก์เพื่อแสดงความเคารพต่อเทพผู้บัญชาการผู้ล่วงลับ นี่เป็นภาพที่ต่างจากจุดจบของแมลงวันเลือดอย่างสิ้นเชิง ฝ่ายหนึ่งได้รับความยกย่องอย่างสูงส่ง ในขณะที่อีกฝ่ายกลับถูกสาปแช่ง หลี่ชีเย่ร่อนลงตรงหน้าเจ้าจุดเล็กและส่งมอบแหล่งกำเนิดเทพที่สมบูรณ์ให้นาง นางรับมันมาพร้อมกับพยักหน้า แม้จะเสียใจแต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาร้องไห้ เหยี่ยวจ้องเย็นโค้งคำนับต่อหน้าหลี่ชีเย่หลังจากเห็นเหตุการณ์นี้ ทุกคนต่างเข้าใจดีว่าเจ้าจุดเล็กกำลังจะกลายเป็นเทพผู้บัญชาการคนต่อไป นางคือผู้สืบทอดที่ถูกเลือกพร้อมด้วยแหล่งกำเนิดเทพที่สมบูรณ์ แต่ที่สำคัญที่สุดคือ นางได้รับการยอมรับจากหลี่ชีเย่ ไม่มีใครกล้าท้าทายนางอีกต่อไป “มานี่สิ” หลี่ชีเย่กวักมือเรียกโกลด์เครสต์ผู้ซึ่งกำลังงุนงงว่าถูกเรียกไปทำไม เขาคว้าตัวชายหนุ่มแล้วเหวี่ยงขึ้นไปบนบัลลังก์ที่เคยเป็นของเทพแมลงวันเลือด ฝูงชนต่างตกตะลึงเพราะโกลด์เครสต์ไม่ควรจะเข้าใกล้ที่นั่นได้เลย แต่หลี่ชีเย่กลับทำให้มันเกิดขึ้น โกลด์เครสต์หลงทางอย่างสิ้นเชิง เขาเป็นเพียงสมาชิกของเผ่าพยัคฆ์ และที่สำคัญกว่านั้นคือเขาขาดพลังที่จะเป็นเทพผู้บัญชาการ “ตู้ม!” หลี่ชีเย่ยื่นมือไปข้างหน้าและดึงแผ่นศิลาเทพแท้ออกมาจากมิติอื่น “อะไรกันเนี่ย…” คางของเหล่าเทพผู้บัญชาการแทบจะตกถึงพื้น แผ่นศิลานั้นเชื่อมต่ออยู่กับรังเทพ พวกเขาต้องร่วมมือกันถึงจะอัญเชิญมันออกมาได้ แต่หลี่ชีเย่กลับคว้ามันออกมาได้ทุกเมื่อที่ต้องการ? จะมีใครที่บ้าอำนาจได้เท่าเขาอีก? “หึ่ง” หลี่ชีเย่เปลี่ยนชื่อเผ่าแมลงเป็นการบังคับ เพราะเขาไม่มีอารมณ์จะมานั่งคิดอะไรใหม่ๆ ตำนานกล่าวว่าเทพผู้สร้างแห่งหมอกทำได้เพียงสร้างสาขาเทพใหม่เท่านั้น ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งที่มีอยู่เดิมได้ เพราะสิ่งเหล่านั้นถูกประทับไว้หลายยุคสมัยและได้รับการยอมรับจากรังเทพไปแล้ว แต่ในตอนนี้ หลี่ชีเย่ปรับแก้สาขานั้นด้วยการเปลี่ยนอักขระเพียงไม่กี่ตัว “เอาล่ะ เรียกมันว่าคุนก็แล้วกัน ชื่อนี้เหมาะกับนายมากกว่า” หลี่ชีเย่บอกกับโกลด์เครสต์ “ผม…” โกลด์เครสต์พูดไม่ออกขณะนั่งอยู่บนบัลลังก์ เขาไม่เคยฝันมาก่อนว่าจะได้เป็นเทพผู้บัญชาการ และในตอนนี้เขากลับมีสาขาเทพที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ เท่ากับว่าเขาได้กลายเป็นเทพผู้สร้างไปโดยปริยาย “ผม ผมทำไม่ได้หรอก” เขารู้สึกขาดความมั่นใจ เขาไม่อยากทำให้ดินแดนปีศาจและหลี่ชีเย่ต้องผิดหวัง หากเขาทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอก็จะส่งผลลบต่อหลี่ชีเย่ ท้ายที่สุดแล้ว เขารู้ระดับพลังของตัวเองดี เขาพอจะสู้กับราชาปีศาจตนอื่นได้ แต่ไม่ใช่กับระดับเทพผู้บัญชาการ อย่างเหยี่ยวจ้องเย็นนั่น แค่จ้องตาก็อาจจะจับเขากินได้แล้ว “พยายามเข้าสิ ผู้ติดตามของนายกำลังรอพึ่งพานายอยู่นะ” หลี่ชีเย่ตบไหล่เขาเบาๆ