Chapter 5073: มีจิตใจเมตตาและให้ความเคารพ “คุณชาย ท่านบอกเราได้ไหมว่าท่านต้องการสิ่งใด?” มังกรตนนั้นรู้ดีว่าหลี่ชีเย่คงไม่จากไปง่ายๆ “ให้เริ่มจากมุมมองของข้า หรือมุมมองของพวกเจ้าก่อนดี?” หลี่ชีเย่ถามกลับ “ย่อมต้องเป็นมุมมองของเราก่อนสิ” ทั้งสองสบตากัน ก่อนที่พยัคฆ์จะเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น “ได้ ถ้าเช่นนั้นเรามาเริ่มจากสิ่งที่พวกเจ้าสองตัวต้องการ จุดหมายปลายทางสุดท้ายคืออะไรกันแน่?” หลี่ชีเย่แย้มยิ้ม “เราเองก็ไม่แน่ใจนัก แต่ในตอนนี้ เราปรารถนาจะทำให้ดินแดนและยุคสมัยนี้มีความอุดมสมบูรณ์ขึ้น” มังกรตอบ “จงจำไว้ว่านี่คือยุคสมัยที่ล่มสลายไปแล้ว เป็นเพียงซากเดนจากอดีต พูดกันตามตรง สิ่งที่พวกเจ้ากำลังทำอยู่ก็เป็นแค่การเพ้อฝันไปเองเท่านั้น” หลี่ชีเย่กล่าว “เพ้อฝันงั้นรึ? เรามีไข่ศักดิ์สิทธิ์และยังมีมังกรบรรพกาล ยุคสมัยนี้ย่อมฟื้นคืนกลับมาได้หากมีเวลาเพียงพอ” พยัคฆ์คัดค้าน ทั้งสองปรารถนาจะเห็นโลกที่เต็มไปด้วยสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เฉกเช่นในอดีต “งั้นรึ? ข้าเข้าใจความทะเยอทะยานของพวกเจ้า เข้าใจถึงไข่ศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ที่นี่ รวมถึงพลังและศักยภาพของมังกรบรรพกาลของพวกเจ้า” หลี่ชีเย่กล่าว “แต่จงอย่าลืมว่านี่คือยุคสมัยของข้า จะเกิดอะไรขึ้นหากยุคสมัยของพวกเจ้าปรารถนาจะเติบโตขึ้นมาเช่นกัน? เมื่อสัตว์ศักดิ์สิทธิ์มีจำนวนมากพอและมังกรบรรพกาลของพวกเจ้าเติบโตเต็มที่ พวกเจ้าสองตัวจะยังควบคุมมันได้อยู่หรือ?” เขาจ้องมองพวกมันแล้วกล่าวต่อ “เมื่อพวกเจ้าสูญเสียการควบคุม ยุคสมัยนี้จะดำเนินไปในทิศทางใด? มันจะรุ่งเรืองเหมือนยุคทองของมันจริงๆ รึ?” สัตว์ทั้งสองรับฟังด้วยความเงียบงัน “พวกเจ้ารู้อยู่แก่ใจดีว่าในท้ายที่สุดพวกเจ้าจะคุมมันไม่อยู่ ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าคงไม่พยายามดึงคนอื่นเข้ามาที่นี่ เช่นพวกจักรพรรดิอมตะ หรือการสร้างกิ่งก้านแห่งเทพเจ้าขึ้นมาหรอก พวกเจ้าต้องการสร้างกองกำลังพันธมิตรที่แข็งแกร่งพอจะประคองยุคสมัยนี้ไปในทิศทางที่ต้องการ เพราะเรือลำนี้ใหญ่เกินกว่าที่พวกเจ้าสองตัวจะควบคุมได้เพียงลำพัง” “หรือบางทีข้าอาจจะเข้าใจผิด ที่จริงแล้วพวกเจ้าไม่เคยคิดจะปกครองเลย พอเจ้ามังกรบรรพกาลจักรวาลแข็งแกร่งพอ มันก็จะนำพายุคสมัยเก่าไปสู่ความรุ่งโรจน์อันยิ่งใหญ่ และอาจเข้าแทนที่ยุคปัจจุบัน” รอยยิ้มของหลี่ชีเย่กว้างขึ้นขณะพูดประโยคนี้ “นั่นไม่ใช่เป้าหมายของเรา!” มังกรตื่นตระหนกและรีบตอบกลับทันที “เราไม่เคยคิดที่จะแทนที่ยุคสมัยของท่านด้วยสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ เราแค่พยายามช่วยเหลือเหล่าไข่ศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น ที่นี่กว้างใหญ่เพียงพอที่จะรองรับพวกเราทั้งหมดโดยไม่จำเป็นต้องออกไปข้างนอก” “งั้นรึ? แล้วพวกเจ้าจะห้ามไม่ให้มังกรจักรวาลและสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ตัวอื่นๆ ออกไปได้อย่างไร?” หลี่ชีเย่ถาม ทั้งสองไม่มีคำตอบ เพราะนั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ “เราจะพยายามอย่างเต็มที่” มังกรตอบ “ดี ถ้าเช่นนั้นตอนนี้เรามาคุยกันในมุมมองของข้าบ้าง” หลี่ชีเย่กล่าว ทั้งสองถอนหายใจ เพราะพวกมันรู้ดีว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น “นี่คือยุคสมัยของข้า เข้าใจไหม?” เขาพูดต่อ “มีคำกล่าวโบราณที่พิสูจน์แล้วว่าจริงมาหลายล้านปี คืออย่าปล่อยให้ผู้อื่นมานอนบนเตียงของเจ้า ภูเขาลูกเดียวกันไม่สามารถมีเสือสองตัวอยู่ร่วมกันได้” “เราเข้าใจ” สัตว์ทั้งสองกล่าว “ข้าคือเจ้าเหนือหัวของยุคสมัยนี้ทั้งในปัจจุบันและอนาคต ข้าจะไม่ยอมให้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์หรือยุคสมัยอื่นใดดำรงอยู่ได้” หลี่ชีเย่กล่าว “เอาล่ะ ขออภัยที่ข้าต้องเสียมารยาท” เมื่อกล่าวจบ น้ำเสียงของเขาก็ดูมีอำนาจและดุดันขึ้น “สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ไม่มีค่าอะไรในสายตาข้า เช่นเดียวกับพวกเจ้าสองตัว ข้าเคยสังหารเจ้าแห่งยุคสมัย กวาดล้างกึ่งอมตะ และต่อกรกับฟากฟ้าเบื้องบนมานักต่อนัก พวกเจ้าก็เป็นเพียงปุถุชนเมื่อเทียบกับข้า เป็นแค่หนอนแมลงในยุคสมัยของข้า หากข้าเมตตา พวกเจ้าก็อาจอยู่อย่างสงบสุขได้ แต่ถ้าไม่... พวกเจ้าก็จะกลายเป็นเพียงธุลี ยุคสมัยของข้า กฎของข้า” จากนั้นเขาก็แย้มยิ้มแล้วกล่าวว่า “ข้าต้องขอโทษด้วยสำหรับคำพูดที่รุนแรง ดูเหมือนว่าข้าจะโอ้อวดไปหน่อย” ทั้งสองไม่ได้ตอบโต้แต่ก็เข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ เขาพูดถูก—อย่าปล่อยให้ผู้อื่นมานอนบนเตียงของเจ้า เหตุใดเขาจะต้องยอมให้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ดำรงอยู่ด้วยเล่า? เจ้าแห่งยุคสมัยคนอื่นๆ ก็คงพยายามกำจัดยุคสมัยที่หลงเหลืออยู่ทิ้งทันทีที่เห็นเค้าลางของภัยคุกคาม “เราเข้าใจ” นั่นคือทั้งหมดที่พวกมันจะพูดได้ แม้พวกมันจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่ก็ไม่มีโอกาสเอาชนะเขาได้เลย และนั่นรวมไปถึงมังกรจักรวาลในยามโตเต็มวัยด้วยเช่นกัน เขาเคยบดขยี้ผู้ครองอำนาจสูงสุดมานับไม่ถ้วน และไม่ได้รังเกียจที่จะเล่นบทบาทผู้สังหารมังกร การต่อต้านหลี่ชีเย่ในช่วงที่เขายังอยู่ในช่วงรุ่งโรจน์นั้นเป็นเรื่องโง่เขลาและเป็นการฆ่าตัวตายชัดๆ ไม่ต้องพูดถึงยุคสมัยที่หลงเหลืออยู่ของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เลย แค่เขารำคาญขึ้นมา เขาก็สามารถลบสายเลือดศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดให้หายไปจากโลกได้ “ถ้าเช่นนั้นท่านต้องการให้เราทำอย่างไร?” พยัคฆ์ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมจำนน ไม่มีทางเลือกใดอีกแล้วเนื่องจากความห่างชั้นของพลัง การดำรงอยู่ของพวกมันขึ้นอยู่กับความพึงพอใจของเขาเท่านั้น “ข้าเป็นคนมีจิตใจเมตตาและให้ความเคารพต่อผู้อาวุโสและผู้น้อยเสมอมา ไม่ได้มีความรู้สึกอื่นใดนอกจากความรักต่อสรรพชีวิตทั้งปวง” เขายิ้ม สัตว์ทั้งสองสบตากัน “อย่าทำหน้าสงสัยเช่นนั้นเลย ข้าพูดจากใจจริง การมาเยือนของข้าในครั้งนี้เพื่อชี้ทางเดินที่ดีกว่าให้แก่พวกเจ้า เพื่อปกป้องพวกเจ้าและมังกรจักรวาลของพวกเจ้าต่างหาก” เขาพูดต่อ “แมวร้องไห้ขณะจับหนูชัดๆ” พยัคฆ์ไม่เชื่อคำพูดนั้น “ข้ามั่นใจว่าพวกเจ้าคงภาคภูมิใจอย่างยิ่งที่ได้เลี้ยงดูมังกรจักรวาลและสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ตัวอื่นๆ การเฝ้ามองพวกมันเติบโตขึ้นเป็นผู้มีอำนาจเหนือใครคงเป็นสิ่งที่น่าพึงพอใจมากสินะ” เขากล่าว “หึ แน่นอนอยู่แล้ว” พยัคฆ์กล่าวประชด “แต่ในมุมมองของข้า พวกเจ้าไม่ได้กำลังเลี้ยงสัตว์ศักดิ์สิทธิ์หรอก พวกเจ้ากำลังเลี้ยงฝูงแกะอ้วนพีที่ไร้ทางสู้ต่างหาก อนาคตอันวิเศษที่พวกเจ้าวาดฝันไว้มันไม่มีอยู่จริง มันเป็นเพียงความเพ้อฝันเท่านั้น” หลี่ชีเย่กล่าว “เจ้ากล้าดียังไงถึงมาดูหมิ่นความฝันของเรา!” พยัคฆ์เริ่มโกรธเกรี้ยว