Chapter 5292: ฉันก็คือฉัน “ฉันพูดจริงนะ เลิกพูดเรื่องรวมร่างสักที” หลี่ชีเย่ฉีกยิ้มพลางส่ายหน้า “แน่ใจนะ?” ลูกทูนหัวจ้องมองเขาด้วยความสงสัย “ฉันบังคับให้เธอทำในสิ่งที่เธอไม่อยากทำไม่ได้หรอก” หลี่ชีเย่ยอมรับความพ่ายแพ้ “ใครจะไปรู้ล่ะ?” สีหน้าของลูกทูนหัวเขียนไว้ชัดเจนว่า ‘ไม่เชื่อ’ “ฉันดูเป็นคนเลวขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันรักษาคำพูดมาตลอดไม่ใช่หรือไง?” หลี่ชีเย่ยิ้มแห้งๆ “นั่นเป็นเหตุผลที่เธอโดนไล่ล่าจากตะวันออกไปตะวันตกหรือเปล่า?” ลูกทูนหัวย้อนถาม “โอ้ เรื่องนั้นน่ะเหรอ? ไม่ใช่ความผิดของฉันสักหน่อย ลูกสาวผู้ปราดเปรื่องของเธอก็มีความคิดเป็นของตัวเอง ฉันเป็นแค่พยานเท่านั้น” หลี่ชีเย่กล่าว “เหอะ! ที่ตอนนั้นพวกเราไม่ตัดหัวอีกาของเธอทิ้งเสียตั้งแต่แรก ก็นับว่าเมตตามากแล้ว” ลูกทูนหัวกล่าวอย่างดูแคลน “ฉันรู้ว่าเธอก็แค่พูดเล่น เพราะเราทั้งคู่ต่างก็รู้ดีว่าการจากไปของเธอเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่ว่าฉันจะอยู่ที่นั่นหรือไม่ก็ตาม” หลี่ชีเย่กล่าว “ลึกๆ แล้วเธอก็รู้ว่าการปรากฏตัวของฉันไม่ได้มีผลอะไร” “พูดยากนะ อีกาน่ะเป็นลางอัปมงคล บางทีการทำงานลำพังอาจจะนำโชคและประสบความสำเร็จมากกว่านี้ก็ได้” ลูกทูนหัวกล่าว “นั่นแหละคือครอบครัว ทำงานร่วมกันแม้จะมีความเชื่อเรื่องโชคลางในแง่ลบก็ตาม” หลี่ชีเย่ยิ้ม “ระวังปากหน่อย เราไม่ใช่ครอบครัวเดียวกัน!” ลูกทูนหัวกระโดดถอยหลังและรักษาระยะห่างจากหลี่ชีเย่ “สักวันเธอจะต้องยอมรับ เพราะฉันจริงใจกับเรื่องนี้จริงๆ ไม่คิดอย่างนั้นเหรอ?” หลี่ชีเย่กล่าว “เก็บคำพูดนั้นไว้ใช้ในอนาคตเถอะ อย่างน้อยที่สุด ในตอนนี้ฉันไม่อยากเกี่ยวข้องอะไรกับเธอทั้งนั้น ไอ้กาซวย!” ลูกทูนหัวกล่าวด้วยความรังเกียจ “เอาเถอะ ไม่ต้องหัวเสียขนาดนั้นหรอก ฉันแค่เดินทางไปทั่วเพื่อตรวจสอบเรื่องราวในอดีต และถือโอกาสมาพบปะผู้คนที่ฉันห่วงใยเท่านั้นเอง” หลี่ชีเย่กล่าว “ไม่ต้องเลย” ลูกทูนหัวปัดเสื้อคลุมของตัวเองราวกับพยายามปัดเป่าโชคร้าย “แต่ถ้าอยากจะพูดถึงมันจริงๆ ก็นับว่าเป็นความผิดของเธอที่ไม่รู้จักอบรมสั่งสอนพวกเขาให้ดี” “มันเป็นความผิดของฉันตรงไหน?” หลี่ชีเย่ลูบคางตัวเอง “การลอบสังหารน่ะไม่มีปัญหาหรอก แต่มันจะดีก็ต่อเมื่อทำสำเร็จ พวกเขาพยายามทำแล้วแต่กลับจบลงด้วยความวุ่นวาย” ชายผู้นั้นกล่าว “เธอจะไปโทษพวกเขาไม่ได้หรอก แม้แต่เธอก็อาจจะทำไม่สำเร็จเหมือนกัน” หลี่ชีเย่กล่าว “จริง และฉันก็ประมาทไปหน่อย วิถีเต๋าของคนนอกคนนี้ไม่เหมือนกับอะไรที่ฉันเคยเห็นมาก่อนเลย” ลูกทูนหัวยอมรับ “ก็เพราะมันไม่ได้มาจากยุคสมัยของเธอยังไงล่ะ อันที่จริงมันไม่ควรจะปรากฏขึ้นในโลกนี้ด้วยซ้ำ แต่มันก็ยังโผล่มา” หลี่ชีเย่กล่าว “บางทีราชสำนักสวรรค์อาจจะคิดค้นอะไรบางอย่างขึ้นมาก็ได้” ลูกทูนหัวตั้งข้อสังเกต “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่คนนอกคนนั้นมาที่นี่ด้วยเหตุผลบางอย่าง และแน่นอนว่าเขาต้องทิ้งไพ่ตายเอาไว้เพื่อลดความเสี่ยง” หลี่ชีเย่กล่าว “พวกเราไม่สามารถสืบสวนเรื่องนี้ได้อย่างเต็มที่ ลูกศิษย์ของเธอค่อนข้างทะเยอทะยาน พวกเขาท้าทายและโจมตีทุกสิ่งเร็วเกินไป ถ้าเธออยากรู้ความจริง ก็ต้องลงแรงให้มากกว่านี้” ลูกทูนหัวกล่าว “และนั่นคือเหตุผลที่ฉันกลับมา นี่คือยุคสมัยของฉัน ดังนั้นไม่ว่าพวกเขาจะเป็นใคร ก็ต้องเชื่อฟัง ไม่อย่างนั้นฉันจะเปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นปุ๋ยซะ” หลี่ชีเย่ประกาศ พร้อมกับประกายความเย็นเยียบที่วาบผ่านดวงตา “ฉันคุ้นเคยกับวิธีการที่ไร้ความปรานีของเธอดี ไม่มีอะไรดีๆ ตามมาหรอก” ลูกทูนหัวกล่าว “เอาเถอะ คนของฉันจะโอเค คนที่ฉลาดเขารู้ดีว่าควรเลือกอยู่ข้างไหน” หลี่ชีเย่จ้องมองเขาแล้วกล่าว ลูกทูนหัวไม่แม้แต่จะมองเขา ยังคงให้ความสนใจกับท้องฟ้าเบื้องบน “พวกเธอทุกคนแบกรับอะไรมามากมายในอดีต และฉันมาที่นี่เพื่อแก้ไขปัญหาทุกอย่างเอง” หลี่ชีเย่กล่าว “อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่การรวมร่าง” ลูกทูนหัวยืนกราน “เธอทำแบบนี้เท่ากับมัดมือมัดเท้าฉันเลยนะ” หลี่ชีเย่ลูบคาง “งั้นก็หาวิธีอื่นซะ หรือไม่ก็เลิกเรียกตัวเองว่าเจ้าแห่งยุคสมัยเถอะถ้าจัดการเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่ได้ น่าอายจริงๆ” ลูกทูนหัวกล่าว “ไม่ใช่ว่าฉันทำไม่ได้ แต่มันขัดต่อหลักการของฉัน และมันไม่ใช่ทางออกที่สมบูรณ์แบบ” หลี่ชีเย่กล่าว “แต่ฉันเคารพความปรารถนาของเธอ ตอนนี้พวกเธอทุกคนต่างมีอิสระแล้ว และมันก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับคนนอกอย่างฉันอีกต่อไป” “เธอรู้จักเข้าใจคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” ลูกทูนหัวถาม “ฉันเป็นแบบนี้กับเธอมาตลอดนั่นแหละ เพราะเราเป็นครอบครัวกัน” หลี่ชีเย่พูดติดตลกอีกครั้ง “อีกาทมิฬที่ฉันรู้จักเป็นพวกชอบบงการอย่างชัดเจน ต้องการให้ทุกก้าวย่างเป็นไปตามความต้องการของตัวเองเสมอ” ลูกทูนหัวกล่าว “เฮ้อ นั่นไม่ใช่เรื่องจริงเลยสักนิด” หลี่ชีเย่โบกมือ “เธอมาที่นี่เพื่ออะไรกันแน่? ถ้าอยากให้เรื่องมันคืบหน้า ก็แค่ไปหาเขาโดยตรงสิ” ลูกทูนหัวกล่าว “พวกเธอพี่น้องไม่ได้เจอกันมานานนับตั้งแต่แยกจากกัน ฉันมาที่นี่เพื่อจะจัดแจงให้พวกเธอได้พบหน้ากัน ก็เท่านั้นเอง” หลี่ชีเย่กล่าว “ไม่มีทาง ฉันจะไม่หลงกลกับดักของเธอเด็ดขาด” ลูกทูนหัวปฏิเสธอย่างแข็งกร้าว “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่บังคับให้เธอทำในสิ่งที่ไม่อยากทำหรอก” หลี่ชีเย่ส่ายหน้า “นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันได้ยินประโยคนี้ รู้อย่างนี้ฉันน่าจะจัดการเธอทิ้งไปตั้งแต่ตอนนั้นซะก็ดี” ลูกทูนหัวกล่าว “อย่าไปนึกถึงอดีตเลยน่า พวกเราโตกันแล้ว” หลี่ชีเย่ยิ้มแห้งๆ “ฉันไม่มีวันไปพบพวกเขาหรอก ฉันไม่รู้ว่าเธอมีเล่ห์เหลี่ยมอะไรซ่อนอยู่ในแผนการนี้ แต่เจตนาของเธอมันชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร” ลูกทูนหัวแค่นเสียง