บทที่ 5275: หัวใจมังกร มีบางสิ่งที่นี่ซึ่งไม่อาจพบเห็นได้ในโลกภายนอก ตัวอย่างเช่น เมื่อกลุ่มของพวกเขาเลี้ยวหัวมุม พวกเขาก็ได้ยินเสียงโฆษณาขายมังกร “เนื้อมังกรสดๆ! ราคาเป็นกันเองมาก! เนื้อมังกร!” พ่อค้าคนหนึ่งตะโกน หลี่จื้อเทียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หลังจากเห็นภาพนี้ “ให้ตายเถอะ นั่นมันมังกรแท้วัยเจริญพันธุ์ตัวเบ้อเริ่มเลยนี่หว่า” สัตว์ร้ายขนาดมหึมานอนอยู่เบื้องหน้าพวกเขาทั้งที่หลับตาอยู่ มันแผ่ซ่านด้วยกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ เกล็ดแต่ละเกล็ดส่องประกายเจิดจ้า และการปรากฏตัวของมันเพียงอย่างเดียวก็ทำให้เกิดนิมิตมงคลขึ้นเบื้องบน ไม่ทราบได้ว่าสิ่งมีชีวิตนี้เป็นหรือตายกันแน่ ถึงกระนั้น เลือดเพียงหยดเดียวก็ถือเป็นประโยชน์อย่างมหาศาลต่อผู้ฝึกตนคนใดก็ตาม นี่ไม่ใช่สิ่งที่เรียกว่า “มังกรแท้” ในโลกมนุษย์ มังกรแท้พวกนั้นเห็นได้ชัดว่าวิวัฒนาการมาจากสัตว์เลื้อยคลานและงู แต่นี่คือของจริง ผู้ขายเป็นชายในชุดคลุมสีชาด เขาแผ่รัศมีแห่งความสง่างามราวกับกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆ เสน่ห์ของเขานั้นไม่เป็นสองรองใคร อย่างไรก็ตาม เขากลับถือมีดแล่เนื้อพร้อมกับร้องป่าวประกาศเสียงดังว่า “เนื้อมังกรราคาเหลือเชื่อ!” “คุณขายเนื้อมังกรจริงๆ งั้นเหรอ?” หลี่จื้อเทียนพึมพำ หมีแท้ร้องออกมาหลายครั้ง ไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้มังกรตัวนั้น “ทำไมฉันต้องโกหกด้วยล่ะ?” ชายคนนั้นจ้องมองหลี่จื้อเทียนแล้วกล่าวว่า “เจ้าหลานชายตัวน้อย อยากได้กี่ปอนด์ล่ะ?” “...” จื้อเทียนรู้สึกราวกับกำลังถูกดูหมิ่นด้วยคำเรียกขานนี้ เขาคิดว่าตนคงหูฝาดไป “แบ่งมาให้ฉันครึ่งตัวเอาไปที่บ้านหน่อย” ชายคนหนึ่งอายุเพียงราวๆ ยี่สิบปีกล่าว อย่างไรก็ตาม เขากลับมีกลิ่นอายโบราณราวกับเพิ่งเดินออกมาจากภาพวาดเก่าแก่ด้วยยอดเขาและกระบี่โบราณที่เขามี ผู้ขายในชุดสีชาดเมินเฉยต่อเขา ทำให้เขาเอื้อมมือไปสัมผัสตัวมังกรแท้ “ตัดจากตรงนี้แล้วเอาฝั่งนี้ให้ฉันนะ ฉันไม่เอาอีกฝั่ง” ผู้ขายก็ยังคงเมินเฉย “เริ่มตัดได้แล้วน่า ฉันต้องเริ่มตุ๋นแล้วนะ” ชายคนนั้นยืนกราน แต่ก็ยังถูกปฏิบัติเหมือนเป็นอากาศธาตุ “จะขายหรือไม่ขายกันแน่?!” ในที่สุดเขาก็ขึ้นเสียง “คราวที่แล้วนายยังไม่ได้จ่ายเงินเลย” ชายในชุดสีชาดจ้องมองเขาในที่สุด “ไร้สาระ ตระกูลของฉันขึ้นชื่อเรื่องความมั่งคั่งที่มีสมบัติไม่รู้จักหมดสิ้น เราสามารถใช้จ่ายไปได้อีกสามสิบชั่วอายุคน อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ ฉันไม่ได้ติดเงินนายสักหน่อย” ชายหนุ่มจ้องตาเขม็ง “ใส่ร้ายงั้นเหรอ? คราวที่แล้วนายเอาเนื้อมังกรไปตั้งครึ่งตัวแล้วยังไม่ได้จ่ายเงิน” ชายในชุดสีชาดกล่าว “ด้วยความร่ำรวยขนาดนี้ นายคิดว่าฉันจะสนเหรียญไม่กี่เหรียญงั้นเหรอ?” ชายหนุ่มเลิกแขนเสื้อขึ้น ดูราวกับคุณชายผู้ฟุ่มเฟือย “ถ้ายังพ่นเรื่องไร้สาระพวกนี้ออกมาอีก ฉันจะเหมาธุรกิจของนายทั้งหมดเลยคอยดู” “เรื่องไร้สาระอะไร? นายกินเนื้อของฉันไปครึ่งตัวจริงๆ แล้วยังไม่ได้จ่ายเงิน” จู่ๆ มังกรแท้ตัวนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วชี้ไปที่ชายหนุ่มพร้อมกับตะโกน เหตุการณ์นี้ทำให้ทุกคนอ้าปากค้าง ยกเว้นหลี่ฉีเย่ ทำไมมังกรถึงช่วยคนขายเนื้อเถียงเรื่องหนี้สิน? อีกอย่าง มันถูกกินไปครึ่งตัวไม่ใช่หรือไง? “แก... แก...” ชายหนุ่มชี้ไปที่มังกรแล้วตะกุกตะกัก “แกก็ระวังปากไว้ด้วย! เรามีเงินให้ใช้เยอะเกินไป ฉันจ่ายค่าเนื้อห่วยๆ ของแกได้สบายมาก!” “ฉันควรจะผ่าท้องแกออกมาดูดีไหม?” มังกรจ้องมองเขากลับ “ไอ้มังกรชั่ว! แกสมควรตายพันครั้ง!” ชายหนุ่มตะโกน “ฉันควรเอาแกไปต้มไปทอดทุกวัน!” “น่าเสียดายที่แกทำไม่ได้” มังกรเยาะเย้ยแล้วล้มตัวลงนอนต่อ สีหน้าของมันทำให้ชายหนุ่มโกรธจัดจนต้องเดินจากไป “เนื้อมังกรวางจำหน่ายที่นี่!” ชายในชุดสีชาดเริ่มโฆษณาอีกครั้ง “คุณขายจริงๆ งั้นเหรอ?” หลี่จื้อเทียนจ้องมองมังกรด้วยความสับสน “เจ้าหลานชายตัวน้อย จะซื้อหรือไม่ซื้อล่ะ?” ชายในชุดสีชาดจ้องมองหลี่จื้อเทียน ราวกับกำลังคิดว่าหมอนี่มันงี่เง่า “ขอหัวใจมัน” หลี่ฉีเย่ยิ้ม ชายคนนั้นดีใจที่ได้ลูกค้าตัวจริง เขาก็เผยยิ้มกว้างแล้วกล่าวว่า “ได้เลย กำลังจะจัดการให้เดี๋ยวนี้แหละ” เมื่อพูดจบ เขาก็หยิบมีดแล่เนื้อขึ้นมาแล้วเริ่มลงมือเฉือน “อ๊าก!” เลือดและแก่นพลังมังกรกระเซ็นไปทั่ว ทุกคนเห็นได้ชัดว่าสิ่งเหล่านี้คือสมบัติล้ำค่า “แกร๊ก!” ชายคนนั้นเคลื่อนไหวด้วยความเร็วประดุจสายฟ้า มีดนั้นคมกริบพอที่จะผ่าตัวมังกรออก เผยให้เห็นหัวใจมังกรที่กำลังเต้นตุบๆ “ไม่เลวเลย” หลี่ฉีเย่เอ่ยชมหลังจากเห็นมัน “กำลังจะเอาออกมาแล้ว” ชายคนนั้นเอื้อมมือเข้าไปในหน้าอก “ปัง!” จู่ๆ มังกรก็กระโดดขึ้นแล้วตะโกนว่า “ทำบ้าอะไรของแกเนี่ย เทคนิคห่วยแตกชะมัด เจ็บนะเว้ย ฉันไม่ขายแล้ว” พูดจบมันก็เริ่มเดินหนีพร้อมกับปิดหน้าอกตัวเอง “พี่มังกร กลับมาก่อน! กลับมา!” ชายคนนั้นตะโกน “ไม่เอาแล้ว ฉันเลิกขายแล้ว” มังกรเมินเฉยต่อเขาอย่างสิ้นเชิงแล้วจากไป หลี่จื้อเทียนนิ่งอึ้งไปกับฉากที่น่าขันนี้ “เฮ้อ วันนี้เงอะงะเกินไปจนเอาหัวใจออกมาไม่ได้” ชายคนนั้นเช็ดมือแล้วกล่าวอย่างช่วยไม่ได้ “พรุ่งนี้มาเช้าๆ หน่อยนะ ฉันรับรองว่าจะเอาหัวใจมังกรนั่นมาให้ มาให้เร็วที่สุดล่ะ ไม่งั้นคนอื่นจะเอาไปตัดหน้าเอา” “งั้นพรุ่งนี้เจอกัน” หลี่ฉีเย่ยิ้มและขี่เสือจากไป เมื่อพวกเขาเดินพ้นแผงขาย จื้อเทียนก็ถามขึ้นว่า “ท่านต้องการซื้อหัวใจนั่นจริงๆ เหรอ?” “คนที่ชอบขาย กับอีกคนที่ชอบอดทน มันไม่มีปัญหาอะไรหรอก ก็แค่การแลกเปลี่ยนเท่านั้น” หลี่ฉีเย่ยิ้ม “ผมไม่เข้าใจมังกรตัวเต็มวัยตัวนั้นเลย ทำไมมันถึงอยากถูกเชือดนัก?” จื้อเทียนกล่าว เรื่องหนึ่งคือการที่มังกรถูกฆ่าและนำมาขาย แต่นี่มันกลับยอมให้ชายในชุดสีชาดผ่าตัวมันอย่างเต็มใจ “การกระทำนี้แสดงให้เห็นถึงคุณค่าของมัน” หลี่ฉีเย่ตอบ “เอ่อ ขยายความหน่อยได้ไหมครับ?” จื้อเทียนถาม “มังกรแท้วัยเจริญพันธุ์นั้นล้ำค่ามากจนถูกตามล่าอยู่เสมอ หากมีมังกรตัวไหนที่ไม่เป็นที่ต้องการ ตัวนั้นก็ไม่ใช่มังกรแท้แล้ว” หลี่ฉีเย่กล่าว “ก็สมเหตุสมผลดีครับ” จื้อเทียนกล่าว “คนหนึ่งเต็มใจจะถูกแล่ อีกคนหนึ่งก็เป็นคนแล่เนื้อ มันเป็นคู่ที่เหมาะสมกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้” หลี่ฉีเย่ยิ้ม