Chapter 6586: ดื่มด่ำ ชารสชาติหยาบกระด้าง—เป็นชาประเภทที่พวกพ่อค้าเร่และคนขายของตามท้องถนนดื่มเพื่อดับกระหาย ไม่ใช่สิ่งที่คนที่มีรสนิยมสูงส่งจะกลืนลงท้องได้ง่ายนัก หลี่ชีเย่ไม่ได้ใส่ใจ เขาสูดจิบมันช้าๆ ขณะรอเส้นก๋วยเตี๋ยว หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ หญิงชราก็ทำเสร็จและยกถาดมาวางให้ “ก๋วยเตี๋ยวมันปู กับปูนึ่ง” ก๋วยเตี๋ยวมันปูเต็มไปด้วยมันปูสีเหลืองทองที่เข้มข้น เส้นก๋วยเตี๋ยวสีขาวเส้นยาวดูเหนียวนุ่มและสดใหม่ กลิ่นหอมยั่วน้ำลายของมันปูที่ผสมผสานกับกลิ่นของเส้นก๋วยเตี๋ยวลอยฟุ้งไปทั่ว กระตุ้นความอยากอาหารอย่างรุนแรง ปูนึ่งเหล่านั้นตัวอวบอ้วนและน่าทาน สดใหม่ที่เพิ่งจับมาจากทะเลสาบ มันมีมันปูสีครีมเข้มข้นทะลักออกมา ทำเอาทุกคนที่ได้เห็นต้องน้ำลายสอ หลี่ชีเย่คลุกมันปูเข้ากับเส้นก๋วยเตี๋ยว กลิ่นหอมของทั้งสองหลอมรวมกันได้อย่างสมบูรณ์แบบและดูน่ารับประทานยิ่งนัก “เจ้าต้องคลุกด้วยตัวเอง นั่นแหละคือจิตวิญญาณของอาหารจานนี้” หลี่ชีเย่กล่าวพลางซดเส้นก๋วยเตี๋ยว เสียงซดของเขาก็บ่งบอกได้ดีแล้วว่ามันอร่อยเพียงใด เติ้งซู่เจี้ยนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาไม่รู้จะพูดอะไรดี นี่เป็นเพียงอาหารสำหรับคนธรรมดา ไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียร ก๋วยเตี๋ยวชามนี้ต่อให้อร่อยแค่ไหน มันก็ยังถือว่าต่ำต้อยอยู่ดี อย่างไรก็ตาม หลี่ชีเย่ไม่สนใจ เขาดื่มด่ำกับอาหารมื้อนี้และกินอย่างออกรสออกชาติ เสียงซดก๋วยเตี๋ยวของเขาดูเป็นธรรมชาติไร้การปรุงแต่ง เธอจึงวางคางลงบนฝ่ามือและเฝ้ามองเขาที่กินอย่างมีความสุขเช่นนั้น บางทีเธออาจจะถูกมนต์สะกดในเสี้ยววินาทีนี้ เพราะเธอพบว่าภาพตรงหน้านี้ช่างน่ามอง หลี่ชีเย่คนธรรมดาทั่วไปผู้นี้กลับดูรื่นตาขึ้นเรื่อยๆ และมีเสน่ห์ที่ชวนให้มองไม่เบื่อ เขาเป็นผู้ชายประเภทที่จะกลืนหายไปท่ามกลางฝูงชน และไม่มีใครจะหันมามองเป็นครั้งที่สอง น่าแปลกที่จังหวะของฟ้าดินกลับเคลื่อนไหวไปตามการกระทำของเขา ไม่ว่าจะเป็นเสียงซดก๋วยเตี๋ยวหรือการขยับตะเกียบ ทุกสิ่งอย่างรอบข้างเลือนรางและเสียงต่างๆ ก็หายไป ไม่ว่าจะเป็นความวุ่นวายของถนนหรือเสียงตะโกนของพ่อค้าเร่ ไม่มีใครได้ยินสิ่งเหล่านั้น มีเพียงเขากับมื้ออาหารอันแสนโอชะของเขาเท่านั้น เธอตกอยู่ในภวังค์และหลงใหลอย่างสิ้นเชิง จนลืมเลือนแม้แต่เวลา “เลิกจ้องมองเหม่อได้แล้ว แกะเนื้อปูดีๆ สิ” หลี่ชีเย่พูดขึ้นทำให้เธอสะดุ้ง “ท่านไม่มีมือหรือไง...” เธอรู้สึกอับอายและโกรธเคือง แต่ก็ยังยอมแกะเนื้อปูให้เขาเป็นครั้งแรก เขานั่งอยู่ที่นั่นอย่างผ่อนคลาย ทำให้ยากจะบอกได้ว่าเขากำลังกินปูหรือแค่กำลังนอนรับแสงแดดกันแน่ ซู่เจี้ยนคือองค์หญิงผู้เลอโฉมแห่งตระกูลเติ้ง ทว่านางกลับต้องมานั่งแกะเนื้อปูให้เขากินในร้านแผงลอยบ้านๆ แห่งนี้ ภาพนั้นดึงดูดสายตาผู้คนและมีผู้บำเพ็ญเพียรระดับล่างบางกลุ่มพึมพำด้วยความประหลาดใจ ทว่าไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกไป “ศิษย์พี่” สักพักหนึ่ง ก็มีกลุ่มคนเดินเข้ามาที่แผงลอย พวกเขามีรัศมีอันน่าเกรงขามและกดดันให้คนธรรมดาที่อยู่ใกล้ๆ ต้องรีบถอยห่าง หัวหน้ากลุ่มเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีและดูสง่างามราวกับแม่ทัพผู้เก่งกาจ ผู้ซึ่งสามารถทำให้คนธรรมดาเข่าอ่อนได้เพียงแรกเห็น “ข้าคิดว่าท่านกำลังเก็บตัวฝึกตนอยู่ในคฤหาสน์จิ่งเย่เสียอีก” เขากล่าวด้วยความดีใจที่ได้พบเธอ เหล่าผู้ติดตามของเขาก้มหัวทำความเคารพ แม้เธอจะสูญเสียอำนาจและอิทธิพลไปแล้ว แต่เธอก็ยังอยู่ในระดับที่สูงกว่าเหล่าศิษย์รุ่นหลังในตระกูล “ศิษย์น้องกัว” เธอกล่าวพลางแกะเนื้อปูต่อไป “ท่านกำลังจะกลับตระกูลใช่หรือไม่?” เขาถามพลางจ้องมองความงามของเธออย่างเคลิบเคลิ้มโดยไม่สนใจงานที่เธอทำอยู่ เขาเป็นศิษย์ที่มีความสามารถโดดเด่นของตระกูล แน่นอนว่ายังเทียบชั้นกับเธอไม่ได้ เขาแอบชอบเธอมาตลอด แต่ก็เป็นเรื่องสิ้นหวังเนื่องจากความแตกต่างระหว่างสถานะ เมื่อวิถีเต๋าของเธอได้รับความเสียหาย เขาเคยคิดว่าตัวเองพอจะมีโอกาส แต่เธอกลับหายตัวเข้าไปในคฤหาสน์เสียก่อน วันนี้เขาได้ยินข่าวว่าเธอเดินอยู่ในเมือง จึงได้รีบมาปรากฏตัวที่นี่ “ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” เธอตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะป้อนเนื้อปูชิ้นหนึ่งให้หลี่ชีเย่ หลี่ชีเย่เคี้ยวและดื่มด่ำกับอาหารช้าๆ พลางมองดูถนนที่วุ่นวายรอบข้างอย่างสบายอารมณ์ ทุกอย่างรอบตัวเขาดูเป็นธรรมชาติเหลือเกิน อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้กระทบจิตใจศิษย์น้องกัวและคนอื่นๆ ราวกับสายฟ้าฟาด ศิษย์พี่ผู้เคยหยิ่งทะนงและเย่อหยิ่ง ซึ่งสนใจเพียงแค่วิถีเต๋าและไม่เคยชายตามองใครหน้าไหน เหตุใดนางถึงมานั่งแกะปูและป้อนอาหารให้ชายคนหนึ่งกัน? ในตอนแรกพวกเขาคิดว่าเธอแกะเปลือกปูให้ตัวเองกิน และรู้สึกงุนงงที่เห็นเธอกินอาหารระดับคนธรรมดา แต่เมื่อได้เห็นภาพนั้นพวกเขาก็ได้คำตอบ ทว่าคำถามอื่นๆ กลับผุดขึ้นมาเต็มหัวไปหมด พวกเขาไม่ได้สังเกตหลี่ชีเย่เลยแม้แต่น้อยเพราะเขาเป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียรธรรมดา ตระกูลของพวกเขาน่าจะมีศิษย์ใหม่ระดับนี้อยู่เป็นหมื่นคน “ม-มันเป็นใครกัน?” ศิษย์น้องกัวอดไม่ได้ที่จะถามออกมา ขณะที่เปลวไฟแห่งความอิจฉาริษยาแผดเผาอยู่ในอก เขาเป็นถึงศิษย์ภายนอกอันดับหนึ่งที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อเอาใจเธอ แต่เธอกลับไม่เคยหันมามองเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว แล้วเหตุใดนางถึงได้ใกล้ชิดกับชายธรรมดาคนนี้ถึงเพียงนี้? สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะเป็นบ้าไปแล้ว