บทที่ 6545: การปล่อยวางคือการเกิดใหม่ การสังหารในครั้งนี้ไม่เคยปรากฏมาก่อนในโลกมนุษย์ สงครามอมตะครั้งก่อนที่เรียกว่า ‘ไนท์วอทช์’ นั้นไม่มีผู้เสียชีวิต อมตะองค์สุดท้ายที่ถูกสังหารคือ ‘เฮฟเวนลี่ ซิน’ ในช่วงเหตุการณ์ ‘เฮฟเวนสเลย์’ สงครามครั้งนั้นสร้างความเสียหายอย่างหนักแก่ ‘สามอมตะ’ ไม่ต้องพูดถึงความโกลาหลที่ขัดขวางการแพร่กระจายของข้อมูล ผู้คนต้องใช้เวลานานกว่าจะล่วงรู้ถึงการตายของเฮฟเวนลี่ ซิน แต่วันนี้ เป็นสถานการณ์ตัวต่อตัวที่ ‘เดโซเลต แอนเซสเตอร์’ สังหาร ‘เป่าผู’ ทุกอย่างเกิดขึ้นตามลำดับโดยปราศจากความโกลาหล แม้พวกเขาจะไม่สามารถเห็นรายละเอียดของการต่อสู้ได้ แต่พวกเขาก็รู้ว่าคมดาบของนางทำลายคลื่นพลังดั้งเดิมจนสิ้นซาก การครอบงำของนางเหนือสามอมตะนั้นประจักษ์ชัดและทำลายความภาคภูมิใจรวมถึงความเย่อหยิ่งของทุกคนจนหมดสิ้น “เป่าผูตายแล้ว” ในที่สุดผู้คนก็สงบลงและเริ่มครุ่นคิดถึงผลที่ตามมา “ตายแล้วงั้นหรือ...” เหล่าบรรพชนโบราณไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรดี เป่าผูคือผู้ก่อตั้งวิถีบรรพชนและเป็นผู้ชี้นำทุกคน ทว่าในท้ายที่สุด เขากลับเลือกเส้นทางที่บิดเบี้ยวและกินซากศพเพื่อบรรลุเป็นอมตะ ความแตกต่างนั้นห่างไกลกันมากจนเขาพ่ายแพ้ในศึกครั้งนี้ “อมตะที่แตกสลาย ย่อมไม่อาจเทียบกับอมตะที่แท้จริงได้” บรรพชนดั้งเดิมถอนหายใจ “ข้าไม่รังเกียจที่จะกลายเป็นอมตะที่แตกสลายหรอกนะ” อีกคนกล่าวด้วยความรู้สึกโหยหา แม้กระบวนการนั้นจะน่ารังเกียจและไร้ซึ่งเกียรติ แต่เขาก็ยังคงเป็นอมตะอยู่ดี “เดโซเลต แอนเซสเตอร์จะกลายเป็นอมตะที่แข็งแกร่งที่สุดหรือไม่?” คนรุ่นหลังเอ่ยถาม เหล่าคนหนุ่มสาวรู้สึกเช่นเดียวกัน เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นการต่อสู้ในระดับนี้ ยิ่งไปกว่านั้น นางยังเป็นผู้ก่อตั้งวิถีของพวกเขาและมีตำแหน่งพิเศษในใจของพวกเขาเสมอมา ไม่มีใครสามารถตอบคำถามนี้ได้ แม้แต่เหล่าผู้มีอำนาจล้นฟ้า มีเพียงเหล่าอมตะจากดินแดนแห่งการไถ่ถอนเท่านั้นที่ยังคงอยู่หลังจากการตายของเป่าผู แต่พวกเขาเหล่านั้นล้วนเป็นอมตะดั้งเดิม “อมตะดั้งเดิมนั้นน่าสะพรึงกลัวทว่ากลับถูกพันธนาการไว้” เซียนเฉิงเทียนพึมพำกับตัวเอง “ที่เหลือก็รวมถึงพวกท่านทุกคนและจ้านซานเซิงด้วย” ในขณะเดียวกัน หลายคนต่างนึกถึงอมตะอีกคนหนึ่ง นั่นคือ จ้านซานเซิง “เขากำลังจะกลับมาใช่ไหม? ใครจะเป็นผู้ชนะในการดวลกัน?” บรรพชนดั้งเดิมถาม “ข้าเชื่อว่าเดโซเลต แอนเซสเตอร์จะเป็นผู้ชนะในยุคสมัยนี้” ผู้ฝึกตนไร้คู่เปรียบกล่าวแผ่วเบา การแข่งขันระหว่างเดโซเลต แอนเซสเตอร์และจ้านซานเซิงนั้นดำเนินมาอย่างไม่หยุดหย่อน ส่วนใหญ่แล้วจ้านซานเซิงเป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่เขากลับถูกจำกัดโดยเหล่าสามอมตะและดินแดนแห่งการไถ่ถอนทั้งสี่ อย่างไรก็ตาม เขาต้องพบกับความตายที่ไม่คาดฝันและต้องกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ทุกคนรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งใหม่อีกครานั้นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ บางทีเขาอาจไม่ใช่ผู้ที่ถูกคาดหมายว่าจะชนะอีกต่อไป “ในที่สุดเป่าภูก็ตายเสียที” มหาปุโรหิตมู่กล่าวด้วยความมึนงง เขารู้เรื่องราวเกี่ยวกับเป่าผูและความลับอื่นๆ มากกว่าใคร ดังนั้นการได้เฝ้าดูการต่อสู้จึงทำให้เขารู้สึกสะเทือนใจ ท้ายที่สุดแล้ว เขากับคนอื่นๆ เคยร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเป่าผูมาก่อน “ข้าคิดว่ามันก็ไม่ได้เลวร้ายนัก การตายด้วยน้ำมือของเดโซเลต แอนเซสเตอร์ถือว่ายุติธรรมแล้ว” เขากล่าวเสริม “สิ่งที่ตาเห็นอาจไม่ใช่ความจริงเสมอไป” หลี่ชีเย่ยิ้มและส่ายหน้า “อ้อ? มีอะไรที่ผิดพลาดไปหรือ?” เขาถาม “ข้าต้องไปแล้ว” หลี่ชีเย่ยิ้มและบิดขี้เกียจแทนการตอบคำถาม “เร็วขนาดนี้เชียวหรือ?” เขากล่าวขณะเฝ้ามองหลี่ชีเย่จากไป “ลาก่อน คุณชาย ข้าขอให้ท่านพบเจอแต่สิ่งที่ดีที่สุด ข้าจะอยู่ที่นี่ และตราบใดที่ข้ายังคงอยู่ สถานที่แห่งนี้ก็จะยังคงอยู่เช่นกัน” เขาคำนับอย่างลึกซึ้งและสาบานด้วยชะตาชีวิตที่แท้จริงของตน *** หลี่ชีเย่ก้าวเข้าสู่พื้นที่ไร้ข้ามและมาถึงดินแดนร้างแห่งศพ “เกิดอะไรขึ้นที่นี่?” หัวกะโหลกชะโงกหน้าออกมาจากย่าม “ไม่แกล้งตายแล้วหรือ?” หลี่ชีเย่ยิ้ม “ฮ่าๆ แค่งีบหลับนิดหน่อยน่ะ” หัวกะโหลกหัวเราะ “การปล่อยวางคือการเกิดใหม่อย่างหนึ่ง” หลี่ชีเย่ยิ้ม “ข้าแก่เกินกว่าจะไปโวยวายกับเด็กหนุ่มแล้ว” หัวกะโหลกหาว “ช่างดูมีเกียรติเสียนี่กระไร” หลี่ชีเย่ไม่สามารถกลั้นหัวเราะได้ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณนี้ พื้นที่นี้เต็มไปด้วยศพจำนวนมากที่ถูกกวาดล้างไปในการต่อสู้ ทว่าก็ยังคงมีพลังลึกลับบางอย่างกระเพื่อมอยู่ “นั่นใช่เจ้าเด็กเป่าผูหรือเปล่า? เจ้าแน่ใจนะ?” หัวกะโหลกถาม “ใครจะเป็นใครไม่สำคัญหรอก แต่มีหลายคนอยู่ที่นี่” หลี่ชีเย่ยิ้ม “ก็แค่แผนการและกลอุบายทั้งเพ น่าเบื่อชะมัด” หัวกะโหลกกล่าวด้วยความรังเกียจ “แผนการและกลอุบายที่ทำให้เรือของเจ้าล่มนั่นแหละ” หลี่ชีเย่ยิ้ม “เฮ้ คนดีเขาไม่แฉจุดอ่อนหรือทำให้คนอื่นเสียหน้าหรอกนะ” หัวกะโหลกจ้องเขม็ง “ตกลง” หลี่ชีเย่เออออตามไปและกล่าวว่า “นี่ไม่ใช่เรื่องน่าชื่นชมอะไร แต่ก็นั่นแหละ ไม่มีใครทำอะไรได้นอกจากพึมพำสาปแช่งไปวันๆ” “ข้าไม่เข้าใจเลยว่ากลุ่มของบิ๊กอายไปเลือกเจ้าคนเจ้าเล่ห์พรรค์นี้มาเป็นศิษย์ได้อย่างไร เขามีพรสวรรค์แค่ไหนก็ไม่มีวันกลายเป็นอมตะได้หรอก” หัวกะโหลกกล่าว