บทที่ 6570: ยกเว้นเจ้า “เจ้าปลูกต้นไม้ปลอมไว้กี่ต้นกัน?” กะโหลกศีรษะเอ่ยถาม “ปลอมงั้นหรือ? หากมีโลกย่อมต้องมีต้นไม้” หลี่ชีเย่กล่าว “ต้นไม้... ข้าเข้าใจแล้ว ไม่ใช่ต้นไม้จริงๆ แต่เป็นเพียงแค่ต้นไม้ต้นหนึ่ง” หากกะโหลกนั้นมีเนื้อหนังและคิ้ว มันคงจะขมวดคิ้วไปแล้ว “ตราบใดที่คนคนหนึ่งเชื่อเช่นนั้น มันก็คือของจริง” หลี่ชีเย่ยิ้ม “บ้าจริง ข้ากำลังพูดถึงต้นไม้แห่งเจตจำนงดั้งเดิมของเจ้าต่างหาก” กะโหลกกล่าว “มันดำรงอยู่ทั้งในสามพันโลกหรือมากกว่านั้น ตราบใดที่หัวใจปรารถนาอย่างแท้จริง” หลี่ชีเย่กล่าว “แล้วที่แท้จริงมันอยู่ที่ไหนกันแน่?” กะโหลกอยากรู้มากกว่านั้น “อย่างที่ข้าบอก มันอยู่ที่นั่นพร้อมกับหัวใจ” หลี่ชีเย่กล่าว “เป็นไปไม่ได้” กะโหลกตอบ “ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้” หลี่ชีเย่ยิ้ม “เมื่อหัวใจแข็งแกร่งพอ มันก็จะปรากฏอยู่ในโลกที่เหลือจะจินตนาการได้” “เช่นนั้นหากเป็นที่สถิตของสวรรค์ชั้นสูง มันจะอยู่ที่นั่นด้วยหรือไม่หากหัวใจปรารถนา?” กะโหลกถาม “แน่นอน ตราบใดที่หัวใจของเจ้าแกร่งกล้าพอ” หลี่ชีเย่กล่าวอย่างมั่นใจ “ไร้สาระ” กะโหลกกล่าว “เจ้าหนู นี่เจ้ากำลังสมคบคิดกับสวรรค์จอมวายร้ายด้วยงั้นหรือ ไม่ใช่แค่กับเขาคนเดียว” “ข้าไม่ชอบใจนักกับข้อกล่าวหาที่ปราศจากเหตุผลเช่นนี้” หลี่ชีเย่ส่ายศีรษะ “ฮะ แล้วเหตุใดสวรรค์จอมวายร้ายถึงร่วมมือกับเจ้า? เจ้าสัญญาอะไรกับมันไว้?” กะโหลกถามต่อ “สวรรค์จอมวายร้ายไม่จำเป็นต้องให้ข้าทำอะไรทั้งนั้น” หลี่ชีเย่กล่าว “อยู่ร่วมกันอย่างสันติงั้นหรือ?” กะโหลกคาดคั้น “เจ้าดูถูกสวรรค์จอมวายร้ายเกินไปแล้ว ทุกอย่างเป็นเพียงกลยุทธ์ถ่วงเวลาเท่านั้น มันไม่สนใจหรอก” หลี่ชีเย่ยิ้ม “ฮ่าฮ่า เจ้าเอาต้นไม้ดั้งเดิมของเจ้าไปวางไว้หน้าประตู ไม่สิ แทรกซึมเข้าไปในบ้านของมัน แล้วเจ้ายังมาบอกข้าว่ามันไม่สนใจงั้นหรือ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่สวรรค์จอมวายร้ายใจกว้างและให้อภัยเก่งขนาดนั้น?” กะโหลกกล่าว “ทุกอย่างย่อมมีข้อยกเว้น” หลี่ชีเย่ยิ้ม “เขาคือข้อยกเว้นงั้นหรือ?” กะโหลกกล่าว “เจ้าหนูจ้านซานเซิงต้องการกลับมามีชีวิตอีกครั้งด้วยต้นไม้ของเจ้า หึ ส่วนเขาน่ะเขากำลังปล่อยวางตรงนั้น ข้ามั่นใจว่าเจ้ารู้อยู่แล้ว” “ข้าบอกเจ้าแล้วว่าต้นไม้นั้นอยู่ในหัวใจและความปรารถนาของทุกคน นั่นคือหัวใจสำคัญ” หลี่ชีเย่กล่าว “ข้าไม่รู้ว่าคนอื่นปรารถนาอะไรหรือทำอะไรลงไปบ้าง” “ต้นไม้ภายใต้การควบคุมของเจ้า ดังนั้นเจ้าย่อมรู้ทุกอย่าง เขาไม่มีทางทำเรื่องนี้ได้โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้า ข้ามั่นใจว่าเขาเริ่มเปิดบทสนทนาก่อนและได้รับความยินยอมโดยนัยจากเจ้าแล้ว” กะโหลกกล่าว “ทุกคนมีโอกาสนั้นโดยไม่ต้องขออนุญาตจากข้า” หลี่ชีเย่ยิ้มและส่ายศีรษะ “แน่นอน ถ้ามันเป็นเพียงภาพลวงตาหรือแค่ส่วนหนึ่ง แต่หากเป็นเจตจำนงดั้งเดิมจริงๆ ล่ะ? ย่อมต้องได้รับอนุญาตจากเจ้า” กะโหลกกล่าว “ใครจะไปรู้? ต้นไม้ต้นไหนก็อาจเป็นต้นจริงได้ทั้งนั้น” หลี่ชีเย่กล่าว “ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง แสดงว่าเจ้าปล่อยวางได้อย่างแท้จริงแล้ว” กะโหลกกล่าว “มันต้องทำอย่างหมดจดไม่ใช่หรือ?” หลี่ชีเย่กล่าว “ก็นะ...” กะโหลกจ้องมองเขาครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “ข้าแค่ไม่เข้าใจ ดูเหมือนเจ้ากำลังทำมันจริงๆ” “ข้าไม่ได้โกหกเจ้า” หลี่ชีเย่ยิ้ม “อย่างน้อยก็เก็บไพ่ตายไว้สักใบ หรือไม่ก็แผนการอะไรสักอย่างเถอะ” กะโหลกกล่าว “ไม่จำเป็น” หลี่ชีเย่กล่าว “ข้ามาสู่โลกนี้ด้วยมือเปล่า และก็จะจากไปมือเปล่า” “ให้ตายเถอะ จิตใจของเจ้านี่เหนือกว่าข้าไปไกลนัก” กะโหลกกล่าวด้วยความอิจฉา “เจ้ากำลังฆ่าข้าด้วยความอิจฉาแล้วนะเนี่ย” “เจ้าก็ทำแบบเดียวกันได้” หลี่ชีเย่กล่าว “มันต่างกัน ข้าถูกบีบให้ต้องเลือก” กะโหลกกล่าว “เจ้าและเขาเป็นฝ่ายริเริ่มที่จะทำ ทั้งที่รู้ว่าตัวเองมีอะไรอยู่แล้วแต่ก็ยังปล่อยวาง นี่คือระดับจิตใจและการบำเพ็ญเพียรที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง ข้าคงไม่มีวันตัดสินใจเช่นเดียวกัน ต่อให้ถูกขู่ว่าจะฆ่าก็ตาม” “ก็แค่ส่วนหนึ่งของการก้าวไปข้างหน้า” หลี่ชีเย่ยิ้ม “พอทีกับคำพูดไร้สาระของเจ้า ไม่มีใครทำแบบนี้ได้นอกจากเจ้า” กะโหลกจ้องมองเขา หลี่ชีเย่ไม่ตอบคำถามนั้นแต่กลับทอดสายตาไปยังเส้นขอบฟ้า “ข้าไม่คิดว่าเขาจะซ่อนมันไว้กับต้นไม้ของเจ้า เจ้าหนูนั่นคงไม่มีทางคิดออกถ้าไม่ได้พยายามเผาต้นไม้เสียก่อน น่าเสียดายที่เขารู้ตัวช้าเกินไป” กะโหลกหัวเราะ “มาสายยังดีกว่าไม่มา” หลี่ชีเย่ยิ้ม “ก่อนหน้านี้เคยมีโอกาส แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว ต่อให้เขาจะควบคุมมันได้ เขาก็ยังต้องตายด้วยน้ำมือเจ้าอยู่ดี” กะโหลกกล่าว “ก็แค่ส่วนหนึ่งของการเดินทางบนวิถีแห่งเต๋า” หลี่ชีเย่กล่าว “แล้วตาแก่สองคนนั่นล่ะ? เจ้าจะทำอย่างไร? พวกเขาต้องพยายามอีกแน่” กะโหลกถาม “ข้าไม่อาจหยุดพวกเขาจากการไขว่คว้าสิ่งที่ต้องการได้” หลี่ชีเย่กล่าว “สวรรค์จอมวายร้ายเองก็หยุดคนที่อยากจะตายไม่ได้เช่นกัน” “อย่าทำเป็นไม่สนใจไปหน่อยเลย พวกเขาจะพยายามฆ่าเจ้าด้วยไพ่ตาย โดยไม่รู้เลยว่าเจ้าทิ้งไพ่ใบนี้ไปเหมือนขยะแล้ว” กะโหลกหัวเราะ “นั่นพูดเกินไป มันก็ยังพอมีประโยชน์อยู่” หลี่ชีเย่กล่าว “ใช่ มีประโยชน์ไว้ให้เจ้าหักคอพวกเขาไงล่ะ” กะโหลกทำท่าทางเลียนแบบคนกำลังหักคอ “ข้าเคารพในการตัดสินใจของพวกเขา” หลี่ชีเย่กล่าว “ราวกับว่าพวกเขามีทางเลือกในกลเกมของเจ้างั้นแหละ มีแค่เลือกเจ้าหรือไม่ก็ความตาย ไม่มีทางเลือกที่สาม” กะโหลกกล่าว “นั่นเป็นวิธีพูดที่ฟังดูไม่น่ารื่นรมย์นัก” หลี่ชีเย่ส่ายศีรษะ “ข้าเองเคยมีทางเลือกไหมล่ะ? ไม่มีเลย แม้กระทั่งทางเลือกที่จะตายแบบไหนข้ายังไม่มี” กะโหลกกล่าว “เจ้าทำให้ฟังดูเหมือนข้าเป็นทรราชไปได้ ไม่หรอก ข้าเป็นเพียงจิตวิญญาณที่อ่อนโยนและใจดีเท่านั้น” หลี่ชีเย่กล่าว “ถ้าอย่างนั้นเรามาพนันกันไหม? ข้าพนันว่าเจ้าจะฆ่าพวกเขาโดยไม่ปรานี” กะโหลกกล่าว หลี่ชีเย่ตอบเพียงด้วยรอยยิ้ม “เราควรไปที่ต้นไม้นั่นตอนนี้เลยไหม?” กะโหลกไม่เซ้าซี้ต่อเพราะผลลัพธ์นั้นชัดเจนอยู่แล้ว “ไม่รีบ ข้ายังมีธุระเล็กน้อยที่ต้องไปจัดการ” หลี่ชีเย่กล่าว “เข้าใจแล้ว” กะโหลกกล่าว “เจ้าต้องการจัดการพวกเขาทั้งหมดพร้อมกันก่อนที่จะจากสามอมตะไปสินะ” หลี่ชีเย่ไม่ตอบรับและมุ่งหน้าไปยังเมืองโบราณที่มีอุกกาบาตตกลงมา