Chapter 6553: ข้ามผ่านเจ้าไป “ข้าตายไปแล้วจริงๆ สินะ” แอ่งของเหลวดูจะยอมรับความจริงข้อนี้ได้ยาก เจตจำนงเทพนี้คงอยู่มาได้นานขนาดนี้ก็เพราะเขาคิดว่าตนเองยังมีชีวิตอยู่ “เจ้าตายไปนานแล้ว การจะเรียกว่าถูกสิงสู่มันก็ไม่ถูกต้องนัก” หัวกะโหลกกล่าว “มีจิตวิญญาณหนึ่งถูกสร้างขึ้นและหลอมรวมเข้ากับวิชาปีศาจ เจ้าเคยเป็นเจ้าแต่ก็ไม่ใช่เจ้าอีกต่อไป เจตจำนงอันแข็งแกร่งและเต๋าใจของเจ้าป้องกันไม่ให้จิตวิญญาณและเสี้ยวหนึ่งของตัวตนที่แท้จริงต้องหลอมละลายไปโดยสิ้นเชิง นั่นคือเหตุผลที่เจ้าตื่นขึ้นมาในตอนที่เขากำลังทำการทดลอง” “อนิจจา สุดท้ายเจ้าก็ยังล้มเหลวและกระบวนการหลอมรวมก็เสร็จสมบูรณ์ ในแง่หนึ่ง ตัวเจ้าอีกคนหนึ่งยังคงมีชีวิตอยู่ ในขณะที่ตัวเจ้าในเวอร์ชันนี้กลับติดอยู่ที่นี่ โดยเชื่อว่าตนเองคือเป่าผู” หัวกะโหลกกล่าวเสริม “เรื่องนี้เกี่ยวข้องอะไรกับเป่าผู?” มันไม่มีความคิดเลยว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งที่นี่เป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์ของมัน “มีบางคนจงใจสร้างเรื่องราวเหล่านี้ขึ้นมา” หลี่ชีเย่กล่าว “การหลอมรวมสร้างตัวตนใหม่ขึ้นมา แต่ในเมื่อเจ้าไม่ยอมแพ้ เจตจำนงที่หลงเหลืออยู่จึงยังคงดำรงอยู่ในความปรารถนา ความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่นั้นรุนแรงอย่างยิ่งและคงอยู่มาจนถึงปัจจุบัน อนิจจา เจ้าตายไปแล้วจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นเจ้าในอดีตหรือตัวตนใหม่ก็ตาม คนหนึ่งเป็นเพราะกระบวนการหลอมรวม ส่วนอีกคนเป็นเพราะบรรพชนรกร้าง” หัวกะโหลกอธิบายอย่างละเอียด “ข้าคิดว่านั่นไม่ใช่จุดจบที่เลวนักหรอก การถูกนางสังหารนับเป็นเกียรติอย่างยิ่ง” มันกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะตกอยู่ในความเงียบ “แล้วข้าควรทำอย่างไรดี?” มันถามหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง “เจ้าจะทำอะไรได้? ในเมื่อเจ้าตายไปแล้ว” หัวกะโหลกไม่คิดจะไว้หน้า หลี่ชีเย่ส่ายหัวแล้วกล่าวว่า “เจตจำนงที่หลงเหลืออยู่ของเจ้าซึ่งฝังรากลึกอยู่ในความปรารถนาต้องแบกรับภาระและพลังมากมาย แต่มันจะประคองตัวอยู่ได้ไม่นาน ในเมื่อความปรารถนานั้นไม่ใช่ของเจ้าและถูกขับเคลื่อนด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้าที่จะมีชีวิตอยู่เท่านั้น ในที่สุดมันจะย้อนกลับมาทำร้ายเจ้า ก่อให้เกิดความทรมานไม่สิ้นสุด...” “ความทรมานไม่สิ้นสุด ข้ารู้ ข้ารู้ดีทีเดียว แต่ข้าไม่อยากตาย” มันขัดขึ้น “ถ้าเช่นนั้นก็ดิ้นรนต่อไปจนกว่าเจ้าจะถูกกลืนกินจนหมดสิ้น แต่มันคงไม่ใช่งานง่าย เพราะเจ้าถูกหล่อหลอมด้วยวิชาปีศาจปฐมกาล ในขณะที่ความปรารถนามาจากวิชาความปรารถนาปฐมกาล ทั้งสองอย่างต่างมีต้นกำเนิดมาจากยุคดึกดำบรรพ์และพวกมันจะทำให้แน่ใจว่าเจ้าจะต้องคงอยู่ต่อไปอีกนานแสนนาน” หัวกะโหลกหัวเราะ “อีกนานแสนนาน...” มันทวนคำ “นอกจากเจ้าจะยอมแพ้ มิเช่นนั้นตราบใดที่เจ้ายังมีเจตจำนงที่จะมีชีวิตอยู่ วิชาปีศาจก็จะทำให้เจ้าดำเนินต่อไปได้อีกนานแม้จะถูกขัดเกลาด้วยความปรารถนา ทั้งสองฝ่ายจะไม่ยอมเลิกราและจะยังคงทรมานเจ้าไปชั่วนิรันดร์” หัวกะโหลกกล่าว “โชคชะตาที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย คำสาปแช่งชั่วนิรันดร์” มันกล่าว “ใช่แล้ว ดังนั้นก็แค่ปล่อยวางและหลุดพ้นจากความเจ็บปวดเสียเถิด” หลี่ชีเย่กล่าว “แต่นั่นหมายถึงการถูกกลืนกินจนหมดสิ้น” มันไม่ปรารถนาที่จะยอมแพ้หลังจากที่พยายามมาได้ไกลขนาดนี้ “ข้าจะช่วยส่งเจ้าไปเอง” หลี่ชีเย่ถอนหายใจแผ่วเบาและกล่าวว่า “ในเมื่อโชคชะตานำพาให้เรามาพบกัน เจ้าจงไปสู่การเวียนว่ายตายเกิดที่สงบสุขเถิด” “เป็นไปได้หรือ?” มันถาม “ไม่ใช่เรื่องยาก ข้าจะส่งเจ้ากลับไปยังอดีตก่อนที่ตัวตนนี้จะถือกำเนิดขึ้น” หลี่ชีเย่กล่าว มันไม่ได้ตอบอะไร “นี่เป็นโอกาสเดียวของเจ้า และเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว มีกี่คนที่ได้หวนคืนสู่วัยเยาว์? ไม่ต้องพูดถึงโชคชะตาปัจจุบันของเจ้าเลย” หัวกะโหลกหัวเราะ “ขอบพระคุณท่านพี่หลี่ที่ช่วยข้า” มันโค้งคำนับในร่างของเหลวแล้วกล่าวว่า “โปรดส่งข้ากลับไปสู่ช่วงวัยเยาว์ด้วยเถิด” “ได้” หลี่ชีเย่พยักหน้า “ไปตามทางของเจ้าเถิด” เมื่อกล่าวจบ กฎเกณฑ์แห่งปฐมกาลก็ทิ่มแทงเข้าไปในของเหลวและดึงเจตจำนงที่หลงเหลืออยู่ออกมา จากนั้นเขาก็ย้อนเวลากลับไปและสร้างกระแสน้ำวนแห่งกาลเวลาขึ้น มีเพียงหลี่ชีเย่เท่านั้นที่ทำเช่นนี้ได้ อมตะตนอื่นอาจอยากทำเช่นเดียวกันแต่ขาดความสามารถ “วิ้ง” เด็กหนุ่มคนหนึ่งปรากฏขึ้นภายในกระแสน้ำวน เขาสวมชุดสีเขียวและสะพายกระสอบป่านใบใหญ่ไว้บนหลัง กระสอบนั้นยาวและอัดแน่นไปด้วยของจนเต็ม แม้จะไม่ชัดเจนว่าภายในมีอะไร เขามีรูปลักษณ์ที่สดใสและหล่อเหลาพร้อมรอยยิ้มเจิดจ้าประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ “คุณชาย” เขาโค้งคำนับพร้อมรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ “ไปเถอะ ข้าจะคอยส่งเจ้าผ่านการเดินทางครั้งนี้เอง” หลี่ชีเย่โบกมือเบาๆ “ป๊อป!” กระแสน้ำวนดูดกลืนเด็กหนุ่มเข้าไปก่อนจะสลายตัวไป เมื่อเจตจำนงที่หลงเหลือถูกปล่อยออกไป ของเหลวแห่งความปรารถนาก็ถอยกลับไปยังจุดเดิมเนื่องจากผนึกของแท่นเต๋า ผนึกเหล่านี้แต่เดิมมุ่งหมายจะทำลายมัน แต่ถูกเปลี่ยนให้กักขังมันเอาไว้แทน “ฮ่าฮ่า พวกนั้นจัดการตัดทอนและผนึกความปรารถนาของดินแดนปีศาจได้สำเร็จ ยอดฝีมือระดับจ้าวผู้ครองยังทำไม่ได้ขนาดนี้เลย” หัวกะโหลกกล่าว “ใช่แล้ว และไม่ใช่แค่ตนเดียว มันคือการทำทีละขั้นตอน” หลี่ชีเย่พยักหน้า “ดินแดนปีศาจเลือกเป้าหมายหนึ่ง และการแปรเปลี่ยนชั่วร้ายก็ตามมาด้วย อย่างไรก็ตาม พวกเขาต้องการเป้าหมายที่สองเพราะเป้าหมายเดียวนั้นไม่เพียงพอ เปิดโอกาสให้เจ้าเด็กนั่นสอดแทรกเข้ามา” หัวกะโหลกคาดเดา “อาจจะไม่ใช่แบบนั้น” หลี่ชีเย่ส่ายหัว “เจ้าขาดความเข้าใจในอารมณ์และความปรารถนา เขารู้ดีว่าเขากำลังทำอะไรตั้งแต่ต้นจนจบ โดยไม่มีความไร้สติแฝงอยู่เลย” “ข้าเข้าใจแล้ว ผู้ร่วมขบวนการโดยเต็มใจสินะ” หัวกะโหลกกล่าว “และเขายังวางแผนไว้ด้วยว่าจะหลบหนีจากเรื่องนี้อย่างไร” หลี่ชีเย่มองไปยังกองของเหลวนั้น “เขาใช้ประโยชน์จากพลังของดินแดนปีศาจได้สำเร็จแถมยังปกป้องตัวเองไว้ได้อีกด้วย” “ฮ่าฮ่าฮ่า อมตะปฐมกาลถูกเด็กเมื่อวานซืนปั่นหัว แถมยังเสียพลังส่วนหนึ่งไป น่าขำจริงๆ” หัวกะโหลกเข้าใจทุกอย่างแล้ว “จากนั้นการแปรเปลี่ยนชั่วร้ายก็เข้ามา” หลี่ชีเย่กล่าว “ตาแก่สองคนนั้นมักจะใส่กางเกงตัวเดียวกันเสมอ” หัวกะโหลกกล่าว “แต่เจ้าเด็กนี่มันเหนือชั้นกว่ามาก ช่างเหี้ยมโหดนัก ปลูกถ่ายวิชาปีศาจปฐมกาลให้กับคนอื่นโดยปลอมแปลงว่าเป็นโชคลาภ เป็นของขวัญที่หล่นลงมาจากฟ้า” “การเสียสละผู้อื่นเพื่อรักษาชีวิตตนเองไม่ได้นับว่าเหี้ยมโหดเป็นพิเศษหรอก” หลี่ชีเย่กล่าว “การกำจัดทายาท คนที่รัก และตัวของเขาเองทิ้ง นั่นต่างหากที่ข้าเรียกว่าความเหี้ยมโหด” “เมื่อพวกมนุษย์เริ่มเหี้ยมโหดขึ้นมา แม้แต่อมตะยังต้องหวาดกลัว” หัวกะโหลกหัวเราะหึๆ “นั่นคือสาเหตุที่พวกเจ้าทุกคนต้องพ่ายแพ้ไปอย่างไรล่ะ” หลี่ชีเย่กล่าว