Chapter 6740: มังกรดำ “โฮก!” ผู้บุกรุกที่ว่านั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นมังกรสีดำทมิฬ มังกรตัวนี้มีเกล็ดสีดำสนิทปกคลุมไปทั่วร่าง เปล่งประกายเย็นเยียบออกมา เกล็ดแต่ละแผ่นดูราวกับแท่งเหล็กกล้าที่ไม่มีวันบุบสลาย สามารถต้านทานการโจมตีได้ทุกรูปแบบ มันพุ่งทะยานเข้าสู่ดินแดนสวรรค์มหาศาลมุ่งหน้าไปในทิศทางหนึ่ง มันแผ่กลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ออกมา แต่เหล่าสิ่งมีชีวิตพื้นถิ่นกลับสัมผัสได้ถึงความแตกต่างบางอย่าง แม้เหล่าสัตว์เทพที่โตเต็มวัยจะยังไม่ปรากฏตัวออกมา แต่สัตว์เทพที่อายุน้อยกว่าหรือเพิ่งจะเติบโตเต็มที่ก็ไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป พวกมันต่างพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า วิหคเทพตัวหนึ่งอ้าปากกว้าง รวบรวมกระแสสายฟ้าไว้เต็มปาก เมื่อสายฟ้าเหล่านั้นรวมตัวกันจนสว่างวาบไปทั่วท้องฟ้า มันก็กระหน่ำโจมตีใส่ผู้บุกรุกทันที ทว่ามังกรดำกลับรวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ มันร่อนตัวหลบหลีกอย่างสง่างามโดยไม่เปลี่ยนทิศทางเลยแม้แต่น้อย “โฮก!” ในขณะที่มังกรดำบินผ่านภูเขาลูกมหึมา เสือขาวตัวหนึ่งก็กระโจนออกมาพร้อมกรงเล็บอันแหลมคม ภูเขาทั้งลูกถล่มทลายลงราวกับทำจากกระดาษ มังกรดำเร่งความเร็วขึ้นและหลบหลีกกรงเล็บเหล่านั้นได้อย่างหวุดหวิด “ตูม!” เสือขาวพุ่งกระแทกพื้นจนเกิดเป็นหลุมลึก เมฆดำทะมึนลอยอยู่เบื้องหน้ามังกร ภายในกลุ่มเมฆนั้นมีลิงจมูกเชิดสีทองตัวหนึ่งซ่อนอยู่ มันมีความเร็วมากพอที่จะไล่ตามมังกรได้ทัน มันกระโดดขึ้นไปเกาะบนหลังมังกร แต่ไม่สามารถเจาะทะลวงเกล็ดอันแข็งแกร่งนั้นเข้าไปได้ “มีลิงอยู่บนตัวมัน!” ผู้ขี่มังกรตะโกนขึ้น ถึงแม้เจ้าลิงตัวน้อยจะไล่ตามมาทัน แต่มันก็ไม่สามารถสร้างความเสียหายใดๆ ได้ อย่างไรก็ตาม การปรากฏตัวของมันทำให้ผู้ขี่มังกรต้องเผยตัวออกมา “ฟึ่บ!” มังกรสะบัดหางอย่างแรงจนลิงตัวนั้นกระเด็นออกไป “โครม!” เพียงแค่นั้น เหล่าสัตว์เทพวัยเยาว์จำนวนมากก็เดือดดาลและพยายามเข้าจู่โจมมังกร ตัวที่เร็วพอจะเข้าถึงตัวมันต่างก็ถูกหางอันทรงพลังฟาดจนกระเด็นหายไปหมด ท้ายที่สุด ไม่มีสัตว์เทพวัยเยาว์ตนใดไล่ตามมันทัน ผู้ขี่มังกรระเบิดเสียงหัวเราะอย่างร่าเริงและไร้กังวลด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง “ใครบังอาจบุกรุกเข้ามา?!” ขณะที่พวกมันบินผ่านมหาสมุทร เสียงคำรามกึกก้องก็ดังสนั่นขึ้นในอากาศ ทันใดนั้น สัตว์เทพ 'ขุยหนิว' ตนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นยืนตระหง่านอยู่เหนือน้ำทะเล นี่คือสัตว์เทพที่โตเต็มวัยแล้ว พลังที่แผ่ออกมานั้นอยู่ในระดับที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เหนือกว่าสัตว์เทพวัยเยาว์หลายขุมนัก กระแสไฟฟ้าปะทุออกจากร่างของมันและแผ่ขยายออกไปทันที สายฟ้าปกคลุมทั่วผืนมหาสมุทรและสั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ ขุยหนิวที่โตเต็มวัยนั้นทรงพลังอย่างมหาศาล มันกลืนร่างมังกรเข้าไปในรัศมีสายฟ้าในทันที มังกรตัวนั้นสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดจากกระแสไฟฟ้าที่ถาโถมเข้าใส่จนร่วงหล่นลงจากท้องฟ้า ผู้ขี่มังกรส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความทรมานขณะถูกไฟฟ้าช็อตจนร่างไหม้เกรียม “ฟันมัน!” ผู้ขี่สั่งการ มังกรอ้าปากและปลดปล่อยคมดาบแห่งแสงอันเจิดจ้าออกมา “เคร้ง!” นี่คือพลังที่มากพอจะสังหารเหล่าอมตะได้ “หลบเร็ว! มันอยู่ในระดับเซียน!” สัตว์เทพตัวอื่นตะโกนเตือน แรงกดดันนี้ทำให้ขุยหนิวต้องก้มตัวหลบ คมดาบแสงพุ่งผ่านไปและกรีดลึกลงบนท้องฟ้าของดินแดนสวรรค์มหาศาล ทิ้งรอยแผลเป็นที่น่าสะพรึงกลัวไว้เบื้องหลัง นั่นซื้อเวลาได้มากพอให้มังกรบินหนีต่อไปได้ “ฮ่าฮ่าฮ่า!” ผู้ขี่มังกรหัวเราะ “เจ้าเด็กน้อยทวิลักษณ์ ช่างพึ่งพาได้จริงๆ ที่ยอมมอบสมบัติของจักรพรรดิอมตะหมินเหรินให้เราไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน” “อู้ว!” ขุยหนิวโกรธจัดและเตรียมจะไล่ล่าอีกครั้ง สายฟ้าเริ่มปะทุรอบกายของมันอีกครา “แย่แล้ว มันกำลังตามมา” ผู้ขี่มังกรหันกลับไปมองก่อนจะเช็กเข็มทิศ “มหาสมุทรแห่งจิตอยู่ตรงหน้าเราแล้ว เร็วเข้า!” “ไม่ต้องไล่ตาม ปล่อยมันไป” เสียงกระซิบอันแผ่วเบาและไพเราะหยุดขุยหนิวไว้ “ทำไมล่ะ?” ขุยหนิวถามกลับด้วยความไม่พอใจ มังกรตัวนั้นแม้จะแข็งแกร่งแต่ก็ยังไม่ใช่ระดับเดียวกับพวกมัน “มันมาจากพันธมิตรผู้พิทักษ์” เจ้าของเสียงอธิบาย “แล้วไงล่ะ เราไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับพวกมันสักหน่อย” ขุยหนิวแย้ง ลึกลงไปในดินแดนสวรรค์มหาศาล เต่าตัวหนึ่งโผล่หัวออกมาพูดก่อนจะมุดกลับลงไป “ปล่อยให้มันไปถึงมหาสมุทรแห่งจิตเถอะ” “ทำไม? ที่นั่นยิ่งห้ามคนนอกเข้าใกล้ไม่ใช่เหรอ” ขุยหนิวโวยวาย เต่าดำถอนหายใจแล้วกล่าว “ไม่มีใครได้เข้าไปที่นั่นนับตั้งแต่ฝ่าบาทเสด็จสวรรคต” “ที่นั่นไม่ใช่ที่สำหรับคนนอก” ขุยหนิวพูดย้ำ “กลิ่นอายของมังกรดำตัวนี้ พวกเจ้ารู้สึกได้ไหม?” เสียงอันไพเราะดังขึ้นอีกครั้ง สัตว์เทพตนอื่นๆ ต่างนิ่งเงียบ “มันไม่ใช่พวกเรา” ตนหนึ่งกล่าว “แต่ต้นกำเนิดนี้...” อีกตนลังเล “มันคือเหตุผลที่ทำให้ฝ่าบาทต้องสวรรคต!” ขุยหนิวกล่าวด้วยความโกรธแค้น “ใครจะไปรู้?” เสียงอันไพเราะตอบกลับ คนอื่นๆ เงียบไปครู่หนึ่งจนกระทั่งขุยหนิวเอ่ยขึ้น “แล้วจะเอายังไงต่อ?” “ปล่อยพวกมันไปเถอะ ข้ามั่นใจว่าพวกมันจะอยู่ที่นั่นได้ไม่นาน” เสียงนั้นกล่าว “ปล่อยไปเฉยๆ เลยหรือ?” สัตว์เทพบางตนแปลกใจ “นี่ไม่ใช่การพัฒนาที่ดีต่อโลกของเราเลย” ตนหนึ่งกล่าว “การที่ไม่มีการคืนสู่บรรพบุรุษนั้นไม่ส่งผลดี เรานิ่งเฉยกันมานานเกินไปแล้ว” เสียงนั้นกล่าว “เราจะทำอย่างไรได้? คนทรยศอย่างชิงจี้ก็ตายไปนานแล้ว” อีกตนกล่าว “มังกรดำตัวนี้คือจุดเริ่มต้น ต้องมีเหตุผลบางอย่างที่มันมุ่งหน้าไปสู่มหาสมุทรแห่งจิต ปล่อยพวกมันไปเถอะ” เสียงนั้นสรุป