Chapter 6788: อย่าชักจูงฉันไปในทางที่ผิด “เจ้าคิดว่าข้าเป็นเจ้าหรือไง? วันๆ เอาแต่สู้รบฆ่าฟัน ไม่ใช่หรอกนะ ข้าสร้างสายสัมพันธ์ ผู้คนไม่ใช่ต้นไม้ใบหญ้าที่ไร้ความรู้สึกเสียหน่อย” เขาพูด “เล่ามาให้หมด” หลี่ชีเย่กล่าว “พวกเราทั้งคู่ต่างก็เป็นนักธุรกิจที่พึ่งพาความสัมพันธ์และความเชื่อใจ ข้าทำธุรกิจของข้า เขาก็ทำธุรกิจของเขา บางครั้งเมื่อข้าได้สินค้าดีๆ มา ก็แบ่งให้เขายืมบ้าง หรือไม่ก็ในทางกลับกัน ตอนนี้เขาแก่แล้ว จะเดินทางไปหลายโลกก็ไม่สะดวก ข้าถึงได้คอยช่วยเหลือเขา นั่นแหละคือความรัก สิ่งที่เจ้าไม่เคยเข้าใจเลยแม้แต่น้อย ถึงเราจะเป็นคู่แข่งกัน แต่พวกเราก็ยังมีสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น” เขาอธิบาย “งั้นรึ ฟังดูดีนี่” หลี่ชีเย่กล่าว “แน่นอน ข้าบอกเจ้าแล้วไง ตาแก่ เจ้ามันก็แค่ประวัติศาสตร์ที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง นี่มันยุคสมัยของความเป็นพี่เป็นน้อง ไม่ใช่ยุคฆ่าฟันกันอย่างที่เจ้าเคยผ่านมาหรอก” เขากล่าว “ไร้สาระ” หลี่ชีเย่ตบหน้าผากเขาอีกครั้ง “เห็นไหม นี่แหละคือปัญหาของเจ้า พอเถียงไม่ได้ก็ใช้กำลัง ไม่แปลกใจเลยที่ไม่มีใครชอบเจ้า พวกเขาเรียกเจ้าว่ามือมืดหลังม่านบ้างล่ะ เป็นคนขายเนื้อบ้างล่ะ เป็นไอ้สารเลวบ้างล่ะ เจ้าไม่เคยคิดจะใช้เหตุผลเลยสักนิด” เขาบ่นพึมพำด้วยความเคืองแค้น “พูดได้ถูกต้องแล้ว ถ้าข้าจะอัดเจ้า ข้าจำเป็นต้องมีเหตุผลมารองรับด้วยหรือไง?” หลี่ชีเย่กล่าว “ก็ได้ หมัดของเจ้าใหญ่กว่า งั้นสิ่งที่เจ้าพูดก็คงถูกแล้ว” เขายอมจำนน “ตอนนี้ใครกันแน่ที่กำลังยอมประนีประนอม?” ชายหนุ่มหัวเราะเยาะชายหัวล้าน “พี่ชาย ไม่ต้องมาประชดประชันหรอก เจ้าลองอัดเขาจนกว่าเขาจะพร้อมยอมรับเหตุผลดูสิ” ชายหัวล้านกล่าว “ข้าไม่เสียเวลาเปล่ากับคนพาลหรอก พวกเราเป็นคนมีวัฒนธรรม” ชายหนุ่มตอบ “จริงสินะ ข้าคิดว่าเราก็เป็นแบบนั้น” ชายหัวล้านหัวเราะ “ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มทำตัวให้สมกับที่เป็นคนมีวัฒนธรรมเสียที เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว” หลี่ชีเย่ตบหัวอันเงาวับของเขา “ชิ ตาแก่ อย่าพยายามชักจูงข้าไปในทางที่ผิดนะ” เขาพูด “งั้นก็เดินในทางของเจ้าไปเถอะ” หลี่ชีเย่ไม่อยากยุ่งกับเขาอีกต่อไป จึงปรายตามองอย่างเย็นชาก่อนจะเดินจากไป “ลาก่อนตาแก่ ไม่ต้องเจอกันอีกนะ ไม่ต้องมาที่ร้านของข้าอีก” เขาโบกมือลาพร้อมกับหัวเราะ ในขณะที่หลี่ชีเย่กำลังจะจากไป เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้และถามว่า “เดี๋ยวสิ ตาแก่ แล้วแม่ไปไหนล่ะ?!” “นี่แสดงให้เห็นว่าเต๋าในใจของเจ้ายังไปไม่ถึงไหน” หลี่ชีเย่กล่าวทิ้งท้ายก่อนจะออกจากวิสาหกิจทวิลักษณ์ (Duality Enterprise) “โธ่เอ๊ย เป็นเจ้าต่างหากที่เต๋าในใจยังไปไม่ถึงไหน” เขาพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์ “สักวันข้าจะทำลายรังของเจ้าให้ราบ แล้วจะดูซิว่าไอ้ ‘บ้าน’ ที่ว่านั่นมันอยู่ที่ไหน” “เลิกบ่นได้แล้ว ชาตินี้ไม่มีหวังหรอก” ชายหนุ่มหัวเราะ “อะไรที่ไม่มีหวัง?” เขาถลึงตาใส่ “เขานั่นแหละที่จะจัดการเจ้าก่อน” ชายหนุ่มพูด “พ่อสั่งสอนลูกก็เป็นเรื่องปกติธรรมดาของโลกอยู่แล้ว” ชายหนุ่มกล่าวต่อ “ชิ” เขาทำเสียงขึ้นจมูกด้วยความไม่พอใจ *** เดิมทีออริจิเนชั่น (Origination) เคยเป็นวิสาหกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแดนสวรรค์ก่อนที่ทวิลักษณ์จะถือกำเนิดขึ้น อย่างไรก็ตาม ทรัพยากรของที่นี่ก็ยังคงอยู่ในระดับแนวหน้าด้วยฐานลูกค้าที่ภักดี ซึ่งรวมถึงเหล่าผู้ครองเขตและอมตชนทั้งหลาย ที่นี่มีดาวเคราะห์เป็นของตัวเอง ซึ่งเก่าแก่และใหญ่กว่าของทวิลักษณ์ พลังอมตะและปรากฏการณ์ทางภาพเป็นเรื่องปกติธรรมดา นอกจากนี้ยังมีระบบป้องกันภัยจากความโลภที่น่าเกรงขาม ห้องสมบัติมีทุกสิ่งที่ปรารถนา แต่การจะเข้าถึงสิ่งเหล่านั้นได้ ต้องผ่านการแลกเปลี่ยนเท่านั้น สิ่งที่แตกต่างกันมากที่สุดระหว่างดาวเคราะห์ทั้งสองแห่งคือผู้อยู่อาศัย ทวิลักษณ์ยอมให้ผู้คนพำนักอยู่ได้อย่างถาวร ในขณะที่ออริจิเนชั่นอนุญาตให้เพียงผู้ค้าเข้ามาในระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้น แม้เหล่าอมตชนจะไม่สามารถแทรกซึมเข้ามาในออริจิเนชั่นได้ แต่หลี่ชีเย่กลับบุกเข้าไปยังสถานที่ที่ลึกที่สุดได้ในพริบตา นั่นคือหุบเหวไร้ก้นบึ้ง มีอมตชนสองตนยืนเฝ้ายามอยู่ด้านนอก ผู้ซึ่งสามารถกวาดล้างสามพันโลกได้เพียงแค่ความคิดเดียว ทันทีที่เห็นหลี่ชีเย่ พวกเขาก็แสดงท่าทีตื่นเต้นและไม่กล้าลงมือโจมตีผู้บุกรุก “อาจารย์ศักดิ์สิทธิ์” ทั้งสองคำนับ “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ในที่สุดพวกเจ้าทั้งสองก็ได้เป็นอมตชนเสียที” หลี่ชีเย่ประสานหมัดกล่าวด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง “พวกเราเป็นหนี้บุญคุณท่าน อาจารย์ศักดิ์สิทธิ์” ตนหนึ่งกล่าว “ไม่หรอก เป็นพวกเจ้าเองที่มีความคับแค้นใจมากเกินไปจากการติดอยู่ในเก้าโลกนานเกินไปต่างหาก ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าคงกลายเป็นอมตชนไปนานแล้ว” หลี่ชีเย่กล่าว คนหนึ่งคือเจิ้นอวี่ อีกคนคือทุนรื่อ พวกเขาปกปิดรัศมีอันน่าเกรงขามขณะพูดคุยกับหลี่ชีเย่ “หากไม่มีแผนการของท่าน อาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ พวกเราอาจกลายเป็นอาหารไปแล้ว” ทุนรื่อกล่าว “ข้อตกลงนั้นมอบโอกาสให้พวกเราได้ผงาดในแดนสวรรค์และก่อตั้งพันธมิตรผู้พิทักษ์” เจิ้นอวี่เสริม “พวกเจ้าเฝ้าที่นี่มานับปีนับชาติไม่ถ้วนแล้วสินะ” หลี่ชีเย่กล่าว “เพียงแค่ดีดนิ้วเท่านั้นเอง อาจารย์ศักดิ์สิทธิ์” เจิ้นอวี่ตอบ “การกลับมาครั้งที่สองของท่าน ถึงเวลาที่ต้องกวาดล้างแล้วหรือยัง?” ทุนรื่อถาม “อีกาเอ๋ย อย่าทำตัวเหมือนคนของเจ้าถูกกระทำอย่างไม่ยุติธรรมไปหน่อยเลย” เสียงหนึ่งที่เก่าแก่ยิ่งกว่ากาลเวลาแทรกขึ้นมา “ผู้อาวุโสออริจิเนชั่นเป็นผู้ชี้ทางอมตวิถีให้แก่พวกเรา” ทุนรื่อยิ้ม “ได้ยินไหม อีกา? เมื่อข้าตายไป พวกเขาก็ยังต้องทำหน้าที่ปกป้องธุรกิจเล็กๆ นี้ต่อไป” เสียงนั้นกล่าวอีกครั้ง “เจ้าไม่ได้เสียเปรียบอะไรจากข้อตกลงนี้หรอก” “แต่เจ้าต้องการมากกว่าแค่ตัวพวกเขาไม่ใช่หรือ” หลี่ชีเย่กล่าว “แน่นอน พวกเขาเป็นเพียงเงื่อนไขเพิ่มเติม แต่ข้าก็ได้ทำตามสัญญาและมอบทรัพยากรมหาศาลให้เจ้าไปแล้ว ข้าไม่ได้ตัดขาดพวกเขาหลังจากที่เจ้าจากไปเสียหน่อย” เสียงนั้นกล่าว “นั่นคือเหตุผลที่ข้ามาที่นี่เพื่อทำตามสัญญา บอกราคาของเจ้ามา” หลี่ชีเย่กล่าว